Ooit hoorde ik een moeder klagen over haar oudste dochter van 14 jaar. Die wilde meer zakgeld, anders zou ze op school niet meer haar best doen. 😂😂😂 Natuurlijk kreeg de dochter meer zakgeld. Natuurlijk, want die moeder had het impliciet over zichzelf. Haar puber dochter begreep nog niet dat ze haar eigen toekomst vergalde. De moeder begreep dat dus ook niet.
Een andere moeder heeft een heftige ruzie met haar dochtertje van 11 jaar. De moeder verlaagt zich tot hetzelfde niveau als haar dochtertje. Niet bepaald volwassen dus. Het loopt zo uit de hand, dat de twee elkaar fysiek aanpakken. Schreeuwend elkaar slaan, schoppen enz. als en stel straatmeiden. Het moet een ongewenst kind zijn geweest, want een echte moeder gedraagt zich niet zo. Die is een leider, een coach en baken voor haar kinderen.
Kinderen kunnen helaas ook een valse start maken. Omdat hun ouders zich afstandelijk opstellen. Een kind met een psychische beperking heeft al vroeg begeleiding nodig. In plaats daarvan krijgt het kind X na elke aanvaring enkel verwijten te horen. Vaak in de zin van : "Daar heb je X weer!" of "Het zal X weer niet zijn!" Het ware beter het kind X te behoeden voor en te leren omgaan met situaties, die vanwege de beperking(en) risico's inhouden. Maar ja, dat vergt zoveel tijd en energie van de ikke-ouders. Dan is verwijten maken en afstand houden veel aantrekkelijker.