Verkeersregelaars

Soms lees ik berichten over agressie tegen verkeersregelaars. Verkeerd hoor, maar... Ik moet wel even kwijt dat er soms regelaars zijn die tamelijk dom te werk gaan. Zo stonden wij zondagochtend voor de Vlaketunnel (A58) stil. Op dat moment een kleine file vanwege een net gebeurd ongeval in de tunnel. Al vrij snel begonnen automobilisten hun auto's (sommige met caravans) te keren en over de vluchtstrook terug te rijden naar de oprit. We durfden het risico van een bekeuring niet aan, totdat iemand een verrekijker tegen het hoofd zette. Hij zag dat bij de oprit een verkeersregelaar stond, die het verkeer tegenhield dat de A58 op wilde. Dus besloten wij ook maar om te draaien en terug te rijden. Toen we bij de verkeersregelaar aankwamen, gaf hij een gebaar dat we moesten stoppen. Tegemoet komend verkeer werd eerst omgeleid. Geen probleem, ware het niet dat veel automobilisten de verkeersregelaar aanspraken over de reden. Dus stond die man per auto minuten lang te kletsen, terwijl en onze rij stil stond en de andere! Dat wachten duurde voor onze rij behoorlijk lang door al dat gevraag. Het kleine stuk file voor de tunnel bleef in het ongewisse. Er was geen regelaar die zich geroepen voelde om dat rijtje wachtende automobilisten even te waarschuwen, zodat ook zij rechtsomkeer konden maken. De oprit was nog geen 200 meter terug.  Kortom, het was behoorlijk knullig geregeld en werd op dito wijze afgehandeld. Gelukkig was iedereen in vakantiestemming.

Mooie lucht

In de buurt van Dronten ben ik even in de berm gaan staan voor een paar foto's.

Neef Jacques Goey -4-

Loopbaan in een nutshell:

1954-1958 MULO Leiderdorp

1960 Als koksmaatje naar zee bij Vinke en Co, Ertstankers Maatschappij

         Rotterdam

1961 Als ladingklerk aangemonsterd op diverse schepen van de Koninlijke

         Nederlandsche Stoomboot Maatschappij Amsterdam. (KNSM).

1961-1968 Als Assistent en later als Supercargo op charterschepen van

          diverse nationaliteiten van de KNSM.

Leuke anekdote:

Op Curaçao

In januari/februari 1961 kwam ik op het stoomschip SS.Baarn in Willemstad, Curaçao aan. We lagen aan de oliepier. Oom Joop (Willem : mijn vader)  kwam me met zijn Volkswagen afhalen en heb bij hem, tante en de kinderen nog gelogeerd. Ik had een zeker trots gevoel, dat ik de eerste van de familie was, die Rita (aldaar geboren) aanschouwde. Ik herinner me dat oom Joop ontzettend dol was op z’n kleintje. Ze werd bijna plat geknuffeld door hem. We hadden ook nog een toertje gemaakt naar Suffisant, het marinekamp waar Joop gelegerd was en Westpunt. Leuke tijd, zonnige stranden, zwoel passaat windje. Good times!

1968-1975 Als administratief medewerker (transport- en douanezaken) bij een

          internationale Expeditie- en Vervoersorganisatie op de kantoren Den Haag,

          Amsterdam, Amsterdam RAI-gebouw (tentoonstellingsexpeditie) en   Schiphol.

1975-1991 Digital Equipment Corporation. Diverse sleutelposities in Transport en Logistiek

1993-1998 Door omstandigheden werkeloos. In deze periode voorlopige baantjes geaccepteerd als (internationaal) chauffeur op tankcontainers, trailers, autobus, o.a. Hermes, BBA en als touringcarchauffeur.

Een bbq in Zandberg

Eenmaal aangekomen wachtte mij een warm ontvangst bij huize Chris en Saskia. Je zou denken : dat kan niet anders, want het was erg warm. Maar je weet wat ik bedoel. Na lange tijd zag ik mijn 'Belgische' familie weer. En dit keer voor iets leuks : een bbq! Het was de eerste keer dat ik bij neef Chris thuis op bezoek was. Ik maakte kennis met de familie van Saskia en natuurlijk de kinderen. het werd een gezellig middag met koele drankjes en leuke gesprekjes. Zo leerde Jean-Pierre dat ook ik een motorliefhebber ben. JP heeft zijn BMW van de hand gedaan ('die was op'), maar geregeld krijgt hij de kriebels. Yvonne paste op een kleinzoon Alexander Dante. Oh, wat een blank ventje! Net Tim en Robert toen ze zo klein waren. Hij keek al een paar keer stiekem naar mij en lachte zowaar. En ja hoor, niet veel later wilde hij bij mij op schoot komen zitten. Dante zal vast gedacht hebben : "Kan ik later nog eens vertellen dat ik bij een superbruine oom Willem op schoot heb gezeten!" Tegen een uur of zeven arriveerde mijn lieve tante Lies. Ik stond wat achteraf, maar toen ze mij zag zei ze gelijk : "En daar is Wim!" Het was een heerlijk moment om tante weer in de armen te sluiten. We hebben gezellig zitten babbelen aan tafel, terwijl we genoten van de spiesjes, lapjes, hamburgers en sateetjes. Maar aan alles komt een eind en dus ook aan deze gezellige bbq. Ik moest wel een smoes gebruiken om me aan de gezelligheid en familiewarmte te onttrekken  ik moest voor het donker thuis zijn, anders mocht ik de volgende dag niet buiten spelen. Ik kreeg d eindruk dat iedereen het woord 'fantast' op mijn voorhoofd kon lezen. Ik nam afscheid en nogmaals Chris en Saskia hartelijk dank voor de gastvrijheid en de fijne bbq!

Door de Westerscheldetunnel

Vrijdagavond kwamen Tineke en Sjaak een bakkie doen. Dat was gezellig! Zaterdagmiddag vertrok ik vanuit Middelburg naar het Zeeuwse Hulst. Of beter, naar Zandberg, een gehucht dat deel uitmaakt van Hulst.  Daar zou de 'Belgische tak' een bbq houden, waarbij misschien ook mijn lieve tante Lies aanwezig zou zijn. Ik kon kiezen tussen het veer van Vlissingen naar Breskens of de Westerscheldetunnel. Ik koos voor de tunnel, de mij naar Terneuzen zou brengen. Om via deze tunnel naar of van Zeeuws-Vlaanderen te rijden, moet men tol betalen. Niet eerder had ik gebruik gemaakt van de tunnel. Nadat ik vijf euro, het tarief voor een auto, had betaald bij een van de kassa's kwam ik een kilometer verderop bij de ingang van de tunnel. Ik had niet zozeer op borden gelet en mistte zodoende de informatie over de lengte van het donkere gat. Die bedroeg 6,6 kilometer! Al rijdend in die grote pijp leekt het een eeuwigheid te duren. Ik vreesde ergens bij Parijs uit een rioolput weer omhoog te komen. Later dacht ik, dat vanwege de crisis het licht aan het eind van de tunnel niet ontstoken was. En zo kreeg ik meer waanbeelden tijdens de zeer saaie rit onder water door die grauwe, grijze, betonnen buis. Ik vroeg me af of er soms een waarschuwing voor dit benauwde effect op een bord bij de ingang staat. Maar dan ontwaarde ik een fel licht dat rap naderbij komt. En ja hoor, ik ben aan de overkant. Ik slaak een zucht van verlichting. Wat een eind zeg. Via Terneuzen ben ik naar Hulst gereden, om vervolgens richting Zandberg te gaan. Daar stond een deel van de familie mij in de schaduw van het huis op te wachten.

Neef Jacques Goey -5- (slot)

Jacques, 65 jaar

1998-2001 : Terug in de Logistiek als administratief medewerker bij een Taiwanees computerbedrijf te Wijchen.

Leuke anekdote: Er kwam in die tijd een jongen bij me solliciteren.

Hij heette: Robert Neuteboom. Ik zei, wat grappig, mijn oude buren, toen

ik nog in Leiderdorp woonde, heetten ook Neuteboom. Wat grappig, zei hij

weer op zijn beurt, mijn opa en oma wonen daar ook. Dan heet jouw vader

waarschijnlijk Kees (omdat ik nog herinnerde dat Kees ooit eens naar

Wijchen verhuisd was). Yes, it sometimes is a small world.....Enfin, ik heb

Robert toen aangenomen.

2001-2006 In de WW door clash met het (Chinese) management. Af en toe nog op de touringcar gereden. Ben het rustiger aan gaan doen na mijn hartoperatie in 2001. Maakte in die periode een afspraakje met Rita. Na mijn ontslag uit het ziekenhuis, ben ik door Rita bij haar thuis verpleegd. Om kort te gaan : dat beviel me zo goed, dat ik er ben gebleven.

Me and you and a dog

Nu Mike niet meer met ons op vakantie gaat, blijven we met z'n drietjes over. Het zijn wat andere vakanties geworden, zo met een pup op stap. Fenna leert erg veel en snel. We zien het ervan komen, dat ze straks rustig voor de caravan ligt, zonder lijn. Ze is erg gehoorzaam en rustig. Ze zit nu weliswaar in de blaf-fase (tegensputteren en zogenaamd waaks zijn, maar we hebben het volste vertrouwen dat ze straks rustiger is.
Een verschil met de twee grote honden die we voorheen hebben gehad is dat we meer kunnen fietsen. Fenna protesteert soms onderweg, maar dat komt de mand te klein is. We twijfelen nog tussen een grotere mand, een bakfiets (tweewieler) of een kar. Natuurlijk een financiële kwestie, maar zeker ook een kwestie van Fenna : wat zal haar het beste bevallen.
Vanwege haar formaat neemt ze niet veel ruimte in. Twee grote honden in de voortent of caravan is toch heel wat anders dan dit beestje. De nieuwe manier van vakantie vieren bevalt ons eigenlijk wel. Het is zeker even wennen, zonder kids maar we hebben de Schrik van Jubbega, Fenna, mee. Gaan we toch met z'n drietjes op stap.

Hollands fabrikaat -2-

Bij dezelfde werf van Damen in Vlissingen spotte ik een patrouillevaartuig. Het was Hr.Ms.Groningen, een splinternieuw schip van de Holland klasse. Het vaartuig is in Roemenië(!) gebouwd en in april 2011 te water gelaten. Aan de Donau in de plaats Galati heeft Damen een filiaal. Dat had ik als voormalig Koude Oorlog veteraan nooit durven dromen : westers wapentuig gebouwd achter het voormalig IJzeren Gordijn. Prachtig!
Het schip is / wordt hier verder afgebouwd en is de laatste van een serie van vier OPV's (Ocean Patrol Vessels) te weten de Holland, Friesland, Zeeland en Groningen. De eerste drie zijn al in de vaart, de Groningen zal volgend jaar in de vaart genomen worden.

Hollands fabrikaat

Vanaf het strand bij Vlissingen zag ik een oorlogsbodem op de Westerschelde varen. Aan het identificatienummer zag ik dat het geen fregat van onze Kon. Marine was. Het is een Marokkaans schip, de Tarik Ben Ziyad, dat hier in Vlissingen gebouwd is voor de Marokkaanse Marine. De bouwopdracht kwam voort na een mislukt overleg met Frankrijk. De Marokkaanse Marine is namelijk op Franse leest geschoeid en flink gemoderniseerd. Het fregat is van de Sigma klasse en wordt een aanvulling op de vele patrouille vaartuigen die het land rijk is. Het is gebouwd door Damen Schelde Naval Shipbuilding hier in Vlissingen.
Sinds 2008 is men bezig met de bouw van drie fregatten. Dit schip is een zogenaamd stafschip en wordt iets langer dan de overige twee. De bouw is in 2009 begonnen en vorig jaar maakte het z'n eerste proefvaart.
Later trof ik het schip aan bij de werf van Damen in Vlissingen. Een schitterend modern fregat dat flink uitgerust is met de modernste snufjes en wapens.

Niet vrolijk

Onze buren bestaan uit een jongeman, die stage loopt en uit het noorden van het land komt. Hij verblijft in een tent op de camping en gaat soms in het weekend naar huis. Hij is een rokende vegetariër en mist een voortand. Fenna vindt hem 10 keer niks en blaft en gromt naar hem.
Aan de andere kant is een echtpaar neergestreken van middelbare leeftijd. Zij is erg vriendelijk, hij chagrijnig. Vaak groet meneer niet terug. Tenzij je het gegrom wat hij laat horen als begroeting beschouwt. Meneer kijkt ook vaak erg lelijk. Alsof je hem net uitgescholden hebt. Gisteren was ie jarig. Een dag eerder was een dochter met haar kinderen aangekomen. Ze bleven twee nachtjes logeren in een eigen tent. Kleinkinderen vindt hij niks. Hij gaf er een een klap met zijn boek tegen het hoofd, omdat de kleine meid te hard lachte naar zijn zin. Op zijn verjaardag mochten de kinderen alleen zingen, als ze dat heel zacht zouden doen. We hebben dan ook niets feestelijks gehoord, noch gezien. Het heeft er veel van weg, alsof meneer voor straf op de camping neergezet is. Hij reageert erg naar tegen zijn vrouw. Zelfs als ze hem meldt dat ze even naar het toilet gaat. "Je doet maar", bromde hij nors. Op zijn verjaardag verscheen nog een dochter. Zonder kinderen, maar met een hond. De dochters zijn niet bepaald opgeruimde types, want de caravan, tent en omgeving veranderde snel in een chaos van speelgoed, kledingstukken, slaapbenodigdheden enz.  Overal lagen spullen, ook 's nachts als iedereen inmiddels lag te slapen. Het was ook heel gewoon dat de kinderen op het dak van de auto klommen. Opa en oma vonden dat helemaal niks. Het jongetje was een etterbakkie dat zijn zusjes de hele dag pestte. En het gezicht dat hij erbij trok, baarde mij enige zorgen. Dat leek verdacht veel op dat van een aantal nare managers die ik ontmoet heb. Toen de meute na twee dagen weer vertrok, haalden de beide achterblijvers opgelucht adem. Er was weer rust in de caravan. Afgezien van het gemopper en gezeur van meneer.

Op de boulevard

Best wel leuk om op de boulevard van Vlissingen te zijn. Het is een komen en gaan van grote zeeschepen. Zodra er een in beeld komt, stuift een loodsboot er op af. Een prachtig gezicht te zien hoe zo'n boot op topsnelheid door de golven jakkert. Wat een power hebben die motoren.
Op de kademuur zijn informatieborden te vinden over Vlissingen en vooral de scheepvaart. Zo is ook een bijzondere reddingsactie beschreven in een meedogenloze storm ergens begin 1900. Een mooi beschreven verhaal, dat je meeneemt naar vervlogen jaren. En natuurlijk het standbeeld van Michiel Adrz. de Ruijter. Een zeeheld die schijt had aan iedereen. Al schijt er nu wel geregeld een meeuw op zijn trotse hoofd. Vanaf de boulevard kan ik ook het centrum in kijken. De terrasjes zijn druk bezet. Onder de grote parasols is het met wind van over het water en koele pils van over de tap best uit te houden.

Kamperen met de hond

'Leuke camping hier hè?'

Jaren was het een lastig verhaal : twee grote honden mee op vakantie. Veel campings zien liever geen hond komen. Letterlijk gesproken dan. Als we toch werden toegelaten met twee grote honden hoorden we vaak achteraf dat men nauwelijks iets van de beide viervoeters heeft gemerkt. In tegenstelling tot veel andere kleine rassen, die gedurende hun hele verblijf zaten te keffen en te grommen.
Voor beide honden moest altijd betaald worden. Het vreemde was dan wel, dat daar niets voor die beesten tegenover stond. Geen uitlaatveldje, geen poepzakjes en/of schepjes en geen speciale afvalbakken. En wat verbruikt zo'n hond nou? Alleen wat water van zo'n 45 eurocent de kubieke meter. Zakjes nemen we altijd mee en niet voor niets. Ook buiten de camping ruimen we de boel op.
Nu is het leuke, dat op deze minicamping de hond gratis mee mag. Waarom? Omdat de eigenaresse dezelfde mening is toegedaan als wij : wat verbruikt zo'n beest? Misschien is het beter om achteraf wel of niet te laten betalen voor een hond. Als de hond overlast heeft veroorzaakt of de eigenaar de poep niet opgeruimd heeft, dan alsnog laten betalen. Want ook op campings zijn sommige eigenaren heel erg laks. Vorig jaar hadden we een paar keer ongewenst bezoek van een hond in de voortent. En dat terwijl honden aangelijnd moesten zijn. Er zijn honden die heel goed onder appel staan. Ze liggen niet aangelijnd voor de caravan en blijven daar rustig liggen. Zelfs als er vijf soortgenoten blaffend en grommend voorbij trekken. Hoe het zal gaan als er één kat voorbij wandelt, weet ik niet.

Van knooppunt naar knooppunt

Tijdens het fietsen volgens de knooppuntenmethode hebben we geconstateerd, dat het in de Achterhoek beter bewegwijzerd is dan hier op Walcheren. Op Walcheren ontbreken nogal wat borden en vaak op vitale punten.We zagen meer fietsers die zodoende de weg kwijt waren. Wij hebben altijd de kaart mee, zodat we in dergelijke gevallen konden zien waar we waren en welke kant we op moesten.
Het fijne van zo'n kaart is ook dat we stukken konden afsnijden of juist toevoegen aan de route. Je bent niet echt gebonden aan de knooppunten, maar kan dan dynamisch, onder het rijden, de fietsroute bepalen.

Geen appelsplukken

Deze week ontving ik een e-mail van de kweker, dat dit jaar de appeloogst zeer slecht is. De relatief warme maand januari gevolgd door de strenge vorst hebben voor veel schade gezorgd. Met de peren is het helemaal niets geworden. De hoeveelheid appels kan door het eigen personeel geplukt worden. Men is wel zo aardig om iedereen uit te nodigen voor koffie met gebak, zoals dat de gewoonte is. Het is mogelijk om bij toerbeurt een dagje te plukken. Ze hebben als aanvulling slechts één of twee extra plukkers nodig. Voor veel plukkers een zware tegenvaller. Vooral voor hen die het geld hard nodig hebben. Ook voor hen die de sociale contacten belangrijk vinden, is het een domper. Ik ga in elk geval naar de aftrap om de collega's na een jaar weer te zien en wat rondkijken in de boomgaard.

Zomer in Zeeland -4-

Groener dan de O'plassen

Gisteren waren we op de fiets gestapt, maar keerden al weer snel om. Het was ons wat te warm! Vanmorgen zijn wij op herhaling gegaan. Met een licht bewolkte lucht was het een stuk aangenamer te gaan fietsen. We reden dit keer naar Zoutelande. Ik ken dat kustplaatsje van naam, omdat een collega van mij, Frank Vaes, daar als kind met de familie de vakanties doorbracht. Maar dit keer geen Frank Vaes gezien, al zal hij 35jaar later tamelijk lastig te herkennen zijn denk ik.
Na een koffiepauze in Zoutelande hebben we de fietstocht voortgezet richting Westkapelle. Lange stukken reden we door schaduwrijke bossen, zodat het heerlijk fietsen was. Het was weliswaar druk, maar niet vervelend. Al zijn er natuurlijk altijd weer zogenaamde sportievelingen, die op hun racefiets of mountainbike als idioten over de fietspaden racen. Zonder rekening te willen houden met anderen waaronder nota bene veel kinderen. Vlak voor Westkapelle hebben we even uitgeblazen bij een meertje. We hebben niet echt rondgehangen in Westkapelle, maar zijn doorgereden naar de ooit chique badplaats Domburg. Dit keer liep de route langs de kust. Links de Noordzee en rechts natuurgebied met grazers en veel watervogels.  Onderweg zijn we gestopt om Fenna even de poten te laten strekken en wat te laten afkoelen in het zeewater. In Domburg was het erg druk. Er was markt en het was behoorlijk benauwd. Toch maar een kop thee gedronken op een terrasje in de schaduw en naar het voorbij slenterend volk gekeken. De terugweg leidde ons door het polderlandschap. Via Aagtekerke naar Meliskerke en vervolgens naar Biggekerke en Koudekerke. Fenna zat achter in haar wat te kleine mand en hoefde niets anders te doen dan af en toe te verzitten. Voor een paar eveneens zwart-witte viervoeters in een weiland reden genoeg om hard 'Boeh! te roepen.
We zien dat het aan de Ringdijk plenst. Hier is het droog!