Gedachten lezen

Vanmorgen sprak ik iemand over, zeg maar onzichtbare handicaps. Belemmeringen die het dagelijks functioneren lastig maken. Onzichtbare belemmeringen, die geregeld tot onbegrip leiden bij anderen. Zelfs als er openheid van zaken gegeven is ( ik vind de term kwetsbaar opstellen een negatieve lading hebben), in de hoop op meer begrip. Vreemd, maar ook weer logisch. Ondervinden is en blijft immers de beste leermeester. Ik merkte ook bij therapeuten, dat ze niet gelijke ervaringen hadden opgedaan. Dus miste ik telkens hun uitgestoken handen die mij hulp boden. Zelf denk ik in veel gevallen : "Ze mogen blij zijn dit niet te begrijpen. Mijn ellende is hen bespaard gebleven." Boos worden is er niet bij. Wel is soms sprake van teleurstelling vanwege het onbegrip. Het gaat prima met mij hoor. Ik ben een overlever en zie telkens weer iets positiefs. Ik geniet van het leven. Al denk denk ik weleens : konden ze maar even mijn gedachten lezen.

Een nieuw zonnepaneeltje

Afgelopen week heb ik weer eens toegeslagen. Ik heb een zonnepaneeltje annex 12 volt druppellader gekocht. De ander is een tijd geleden kapot gegaan. Ik heb hem namelijk op de keien laten vallen. Bleek dat ding daar niet tegen bestand te zijn. Gek hoor. 😀Doodzonde natuurlijk. Ik had hem van het dashboard gehaald om zowel de ruimte eronder als het paneeltje zelf wat schoon te maken. Het eindigde dus in weggooien.
Gelukkig heb ik nu weer een nieuwe. Het is niet dezelfde. Technisch wel, maar qua afmetingen niet. Toen de bezorger aankwam lopen, liep ik naar de deur. Hij zag mij niet en belde niet. Nee, hij duwde het pakketje zo door de brievenbus. Ik ving het op, om te voorkomen dat het op de grond zou vallen. Toe ik het openmaakte, bleek het paneeltje niet met piepschuim beschermd te zijn. Het zat in een doos met daar omheen pakpapier. Ik weet niet hoe men met dit pakketje onderweg omgegaan is. Maar goed, het oogde allemaal nog heel toen ik het uitpakte.
Ik hem het paneeltje tijdelijk aangesloten, omdat de bus al een tijdje stilstaat. Zo wordt de accu tenminste in goede conditie gehouden. Het was niet de bedoeling om de accu ermee op te laden. Dat kan trouwens niet volgens de beschrijving. Het is in feite een druppelaar. Er waren twee losse snoeren bijgeleverd. Een met een stekker voor de aanstekeraansluiting en een met twee klemmen.
Dankzij het laatste snoertje, kan ik eventueel ook de huishoudaccu op peil houden. Ik hoop het paneeltje deze week fatsoenlijk te monteren. Tot die tijd doet ie alvast druppelend zijn werk. Als ik het wil uitschakelen, doe ik er een theedoekje overheen. Ik trek dan ook de stekker eruit. Je weet maar nooit.

Katers

Dit is wijlen neef Joris. Een Europese korthaar. Hij was ooit de kater van mijn broer Joop. Meneer genoot een wat vrije opvoeding. Hij ging bijvoorbeeld onder het eten gewoon op tafel zitten en pakte dan een stuk vlees of bal gehakt uit de pan. Of van een bord. Dat was hij gewend. Aan zijn omvang was te zien, dat in de kattenwereld gestolen goed heel goed gedijt. Joris was ook zo'n beetje de baas in huis. Hij deelde soms klappen uit als je ergens zat waar hij wilde liggen. Toen mijn broer gescheiden was en Joris enigszins op leeftijd gekomen was, ging Joris naar een tehuis voor ouderen. Dat was dus bij mijn ouders thuis. Daar werd ie ook wel verwend, maar niet dusdanig dat ie aan tafel mocht en vlees jatte. Dat zou ie misschien één keer gedaan hebben en daarna nooit meer. Tenminste, als ie door hen net zo opgevoed zou zijn als ik.
Van origine was Joris een binnen-kat. Mijn broer woonde in een appartement. Het enige uitje was het balkon. In het bejaardenhuis aan de Splinterlaan mocht ie naar buiten. Wat een feest voor dat beest! Op een dag kwam Joris niet meer thuis. Hij was al weer een aantal jaartjes ouder en kwakkelde met zijn gezondheid. Misschien vanwege gebrek aan gestolen vlees. Hij kreeg van mijn ouders namelijk vaak gekookte andijvie met kattenvoer. In de keuken in een bakje op de grond. Ik denk dat het oude beest zijn dood voelde naderen en zich ergens verstopt heeft. Daar staan die dakhazen bekend om.

Onze kater Tom was gisteren een beetje boos op mij. Moet je die kop maar eens zien. Hij lag die ochtend (nog steeds?) te slapen. Ik hoorde boven wat gerommel van wakker geworden kleinkinderen. Dus ik heb vanuit mijn enorm grote gevoel van medeleven met onze huisdieren Tom even gewaarschuwd. Ik riep een paar keer zijn naam. Maar Tom reageerde niet. Na de vierde keer riep ik hard : "Tom, Tom, ze willen je wakker maken!!" Dat hielp, maar wat een chagrijnige kop trok dat beest zeg. 't Is ook nooit goed. Ondankbaar beest. Of had ie een leuke droom?  Volgens mij is Tom een Europese kortlont.

Mijn vader

Als kind was ik al erg geïnteresseerd in het werk van mijn vader (1918). Hij vertelde er nauwelijks iets over. Mijn pa was bij de Marine, de Onderzeedienst. Hij heeft ook tijdens WO2 gevochten. Mijn ouders voor het uitbreken van de oorlog getrouwd en hebben elkaar toen 6 jaar niet gezien. Mijn pa vocht toen tegen de Jap in de Zuid Chinese Zee. Ik herinner me nog dat wij thuis, in een van de kastjes van het dressoir, een paar blikjes hadden liggen. In een ervan lagen (voor mijn begrip) mooie muntjes met kleurrijke lintjes in watten gelegd.
Dat blikje kwam een keer tevoorschijn, toen mijn oudere broer had gesolliciteerd bij de politie. Een meneer kwam voor een antecedentenonderzoek bij ons thuis. Hij zei dat zijn bezoek een paar uur ou gaan duren. Maar na het zien van de inhoud van het blikje, zie die meneer : “Ik ben hier al klaar.” Na 20 minuten vertrok hij weer. Ik heb een keer gevraagd aan mijn vader wat dat voor ‘munten’ waren. Hij antwoordde toen droogjes : “Allemaal flauwekul.” Naarmate ik ouder werd groeide mijn nieuwsgierigheid. Maar mijn vader bleef zwijgen. Op een dag vond ik de lijst met de bloedvlag van de O21 in de schuur. Die wilde hij weggooien. Ik heb hem toen meegenomen. Voor zijn overlijden kreeg ik van hem wat spullen, waaronder een vaan van de O19 en het doosje met ‘munten’. Waarschijnlijk vanwege mijn gevraag. De munten bleken onderscheidingen te zijn.

Toen een broer van mij en ik ook bij de Marine wilden, vond hij dat helemaal niets. “Daar kan je beter weg blijven”, bromde hij. Tussentijds heb ik zijn beide broers Henk en David vragen gesteld over hem. Over zijn jeugd en hoe hij was. Ik begon langzamerhand een beeld te krijgen van deze zwijgzame, afstandelijke man. Gevormd door een ongelukkige jeugd, waarin hij door zijn vader naar de Marine gestuurd werd toen hij 16 jaar was (…daar zouden ze hem wel opvoeden!... ), de Marine en de oorlog. Zo’n 5 jaar voor zijn overlijden, kreeg hij te horen dat hij een buitenechtelijk kind was. Hij was erg geschokt. Er zijn toen veel kwartjes bij hem gevallen. O.a. waarom hij als kind zo naar bejegend werd door zijn (niet biologische) vader. Na zijn overlijden (1997) heb ik bij Defensie zijn staat van dienst opgevraagd. Samen met mijn herinneringen, wat foto’s en de verhalen van familie en kennissen heb ik zijn leven gereconstrueerd. Het staat met wat foto’s beschreven in een boekwerkje, waarvan een aantal exemplaren binnen de familie verspreid is. Als een stukje familiehistorie, maar vooral als eerbetoon aan mijn vader. Een zwijgzame, afstandelijke oorlogsveteraan. Met een klein hartje.

Van Wij naar Ikke

 Ik heb onderweg het Wij-gevoel zien veranderen in het Eerst-ikke. Het streven om mensen meer zeggenschap te geven is doorgeslagen. Van generatie op generatie is men ermee doorgegaan. Met alle negatieve gevolgen van dien. Per slot van rekening er zijn allerlei regels, die gemaakt zijn voor iedereen. De teloorgang van de handhaving heeft ook te maken met het alsmaar laten vieren van de teugels.
In deze tijd met het coronavirus dat rondwaart, wordt de Eerst-ikke mentaliteit in onze maatschappij blootgelegd. Men heeft zelfs niets van doen met eigen familie en/of vrienden en kennissen. Dat in winkels niet gehandhaafd wordt is logisch. Men durft nauwelijks op te treden tegen overtreders. Bang voor een scheldpartij of klappen. Het agressieve gedrag is ook iets wat bepaalde ouders hun kinderen meegeven. Dat leid ik af aan het feit, dat kleine kinderen ongestraft elkaar en zelfs hun ouders slaan en/of schoppen. Gisteren zag ik twee jongens op fietsen op een weg rijden waar het niet toegestaan is. Auto's die hen (voorzichtig) passeerden en claxonneerden, kregen opgestoken middelvingers als reactie. Is het raar dat ik toen dacht : Is aangereden worden voor het tweetal (nog jonger dan 12 schat ik) een betere les?
Verderop in de straat is men een keuken aan het verbouwen. De werklui lopen in en uit. Vanmorgen liep een van hen haastig toch vlak voor mij langs. Ondanks dat hij naar mij keek toen hij naar buitenkwam. "Graag 1,5 meter, meneer", zei ik. Hij keek mij lelijk aan en bromde : "Houd toch op jôh!" Ik wees naar zijn combi met bedrijfsnaam en zei : "Geen goede reclame, meneer." Stond ie toch even raar te kijken.
Ach, ik heb een ouderwetse opvoeding gehad. Wie niet luisteren wilde, moest maar voelen. Ik ben er niet slechter van geworden. Wel verstandiger. Ook al was het maar met de wetenschap, dat niet in alle gevallen hard optreden gerechtvaardigd is. Als het even kan is in gesprek gaan beter.
De laatste maanden denk ik steeds vaker terug aan mijn jeugd. Met weemoed.

Seks tijdens kamperen

Het was een item dat plots op een bekend forum verscheen. Iemand onderschreef zijn vakantievreugde (seks tijdens het kamperen) met een fraaie foto van het bed in hun camper. Het viel mij op, dat op dat bed een pluche beer lag. Dus ik zeg : "Ik heb nog nooit seks gehad met een beer." Het antwoord was : "Ik gelukkig ook niet."
Verder heb ik maar niet gereageerd, al vroeg ik me wel af waarom hij het woord 'gelukkig' in zijn reactie gebruikte. Zou hij meer weten van seks met een beer? Andersom, een beer die seks heeft met je, lijkt me sowieso erg. Heel erg.

Q65 Ann

Op een mooie dag midden jaren 60 kwam een jongere broer van mij thuis met een lp van de Nederlandse band Q65, met als titel Revolution. Ik geloof dat het nummer The life I live toen al een hit was. In die periode kende ons land veel bands. Oké, het moest wel allemaal in het Engels. Daar was niet iedereen goed in. Gelukkig lag het accent vaak op de (gitaar)muziek. Dit nummer week toen wel erg af van de toen geldende pop-norm :

Asscher, huichelaar

Asscher van de PvdA heeft furieus gereageerd op een bericht van Wilders. De laatste vindt het een zeer slechte zaak dat onze ic's nogal erg veel mensen uit den vreemden herbergen. Dat is helaas een feit. Reden voor Asscher om te spreken van  "Racistische drek".
Even ter herinnering : PvdA man Rob Oudkerk sprak van k*tmarokkanen, zijn PvdA collega Henk Spekman zei : "Wij moeten Marokkanen vernederen" en tot slot(?) zei Diederik Samsom : "Marokkanen hebben een etnische monopolie op overlast". Het geeft weer aan hoe inconsequent en hypocriet links is.

Slechte eters op bezoek

Soms krijgen wij slechte eters op bezoek. Helaas is het voor hen ook eten wat de pot schaft. Onder hen mensen die beweerden bijna alles te lusten. Maar na verloop van tijd komen we erachter, dat hun alles voor ons een zeer beperkte menukaart is.

Zo wilde een vriendje van een van de kids bij ons blijven eten. We zouden spaghetti eten, maar het joch zei dat ie de saus niet lustte. Toen zei ik tegen hem : "Ga dan maar thuis eten." Wat denk je? Hij at gewoon spaghetti zonder saus. Aan zijn toet was ook niet te zien dat ie het niet lekker vond. Gezeur dus. Later vroeg zijn moeder verbaasd of ie inderdaad bij ons spaghetti met saus gegeten had. Ja mevrouw, een kwestie van even je rug rechten en je emoties opzij zetten. Zo zijn er meer kinderen geweest die opeens wel rode kool of spinazie of worteltjes aten. Tot grote verbazing van hun ouders.
We zijn inmiddels oma en opa, maar we leren nog steeds kinderen eten. Want eten moet je leren. Sommige kindjes gaan al huilen als de tafel gedekt wordt. Als ze aan hun lepeltje nippen gaan ze kokhalzen. Ja, ze trekken alle registers open. Maar daar trappen wij dus niet in. Wat denk je? Ook zo'n kindje eet het bordje leeg. Zonder kokhalzen, zonder huilen en zonder

zeuren. We hangen geen uitgebreide verhalen op, doen ook niet aan dreigementen en worden zelfs niet boos. Veel van het tegenspartelen negeren wij. Het is maar net wie het spelletje wint; de ouder(s) of het kind. Mocht het kind niet het bordje leegeten, dan is er ook geen toetje en helemaal geen chips of zo. Want je buikje was toch vol? Oma en opa zijn ook kind geweest en hebben ook bijna alles leren eten. En ja, iedereen heeft wel een of twee gerechten die men niet echt lekker vindt. Zoals de beruchte spruitjes en raapjes. Maar ook die vinden oma en opa heerlijk. Want die hebben ze ook leren eten.

Schoon sanitair

Het feit dat we schoon sanitair erg op prijsstellen, geldt niet alleen voor de campings die wij bezoeken. Onder het motto zelf het goede voorbeeld geven, houden we thuis het sanitair ook schoon. We vinden beiden het gebruik van een schone omgeving erg prettig. Je kunt er op je gemak zitten en/of staan douchen.

Zelf ben ik een liefhebber van het gebruik van chloor. Ik weet dat veel mensen dat goedje liever niet gebruiken. Maar ik vind dan wel, dat in veel van die ruimtes een urinelucht hangt. Het is er wel schoon (zeggen ze), maar de geur vertelt mij wat anders. Ik heb een paar keer stiekem met chloor (zelf meegenomen van huis) wc's op werk schoongemaakt (bekent de gek). Na me een paar keer zonder effect beklaagd te hebben bij de interne dienst over de stinkende toiletruimtes waar de mannen naar hun eigen gezeik luisteren, ben ik in een weekend aan de slag gegaan. Mij werd toen wel verteld, dat het gebruik van chloor niet toegestaan was; slecht voor het milieu. Ik was daar die dag om op kantoor wat op te ruimen na een interne verhuizing. Toen dat gebeurd was, ben ik de schoonmaakkast ingedoken. Gewapend met handschoenen, wat schoonmaakspullen en mijn flacon dikke chloor ben ik in de aanval gegaan.
Ik had een scheut chloor in de pot gespoten. Met de pleeborstel heb ik de pot schoongemaakt. De onderkant van de wc bril was ook vies. Telkens als er doorgespoeld werd, sloegen druppels tegen de onderkant. Iets wat de schoonmakers blijkbaar telkens ontging. De vloer heb ik met een dweil en chloorwater afgenomen. Zo heb ik twee ruimtes van de herenafdeling gedaan. Dat was allemaal zo gebeurd.
Wat denk je? De maandag erop lovende opmerkingen van personeel : "Ze hebben eindelijk de wc eens goed schoongemaakt." 

MIVD wordt ook wakker

Pas vanmorgen lees ik over een waarschuwing van de MIVD, geen telefoons en/of tablets mee te nemen naar vergaderingen. Vanwege afluister- / spionagepraktijken van derden. Het is al weer erg lang geleden, dat ik schreef over een onderzoek van een Deense deskundige, die ministers confronteerden met afluisterpraktijken via hun telefoons. Hij besprak met een tweetal van hen zelfs een deel van een geheime vergadering. De beide ministers schrokken zich een ongeluk. Met name in 2017 was er veel aandacht voor dit onderwerp. Het betrof niet enkel Chinezen en/of Russen die spioneerden, wat de MIVD ons wil doen geloven.
Pas nu is onze MIVD daar ook achter gekomen. Ook goede morgen. Misschien moet de MIVD zich wat meer gaan bekwamen in samenwerken. Ik weet het, dat is haast een onmogelijke taak voor ambtenaren. Gewoon mijn blog lezen mag ook. Desnoods stiekem.

Voor mijn broer

Vandaag, 12 oktober 2020, zou mijn broer (rechts) 73 jaar geworden zijn. Het is hem niet gegund. Na hem zou mijn jongere broer (midden) komende maand net zo jong geworden zijn als ik (links). Een maand later verandert dat vanwege mijn eigen verjaardag. In de tussenliggende periode beschouwden wij elkaar als een tweeling. Dag broer, mis je. Voor jou : 

Winterklaar

Omdat de vooruitzichten wat het weer betreft niet bepaald zonnig zijn, hebben we de overkapping maar winterklaar gemaakt. We hebben de beide wanden (zijwanden van een chique voortent) weer geplaatst en de plexiglas plaat op de deur bevestigd. Ze zijn aan de binnenkant bevestigd, dus we hoefden niets te verwijderen. Het was na voltooiing van den noeste arbeid gelijk een stuk aangenamer onder de overkapping. Alleen het schaduwdoek moet nog van het dak. Maar dat doen we pas als het een paar dagen droog weer is.
Nog even en bepaalde planten worden dan ook onder het afdak gezet. Om tot het voorjaar te overwinteren.
Omdat ik stilletjes nog hoop op een zonnige week, heb ik de gordijntjes in de camper nog niet vervangen. Ik heb van (goedkope) douchegordijnen 'winter' exemplaren gemaakt. Ze nemen geen vocht op. De kussens gaan er ook uit. Het wordt in de bus aanzienlijk minder vochtig.

Corona van onder een steen

In een kikkerlandje, waar iedereen zo'n beetje doet en laat wat ie zelf wil en er nauwelijks sprake is van opvoeding en handhaving, roept de regering : "Luister nou eens!" en geeft ze adviezen. Hahaha! Wat een domheid. Weten de dames en heren politici en medici dan niet in wat voor maatschappelijke cultuur wij leven? Als men iets corrigerend of adviserend zegt of vraagt, krijg je op z'n minst een grote mond terug en anders klappen. Het is hier meer van "Sorry dat u voordringt". Al die uitzending op de tv hebben dus totaal geen zin. Mede omdat we van meet af aan misleid werden. De overheid heeft zichzelf eerst ongeloofwaardig gemaakt. Rutte heeft al zo vaak gelogen, dus mensen nemen zijn uitspraken niet meer als geloofwaardig.
Hoe denk je dat men tegen een vaccinatie aankijkt als je als regeringsbijsluiter te horen krijgt, dat je schade mag claimen bij bijverschijnselen en/of overlijden? Een vaccin ontwikkelen duurt 5 tot 10 jaar. Ik ben geen proefkonijn. Wat zou nou de beste oplossing zijn in zo'n domme en ikke-cultuur? Ik weet het wel. 
Zoals gezegd, ik gebruik mijn eigen gezonde verstand.

Een zwak hebben voor

Voor zover ik me kan herinneren heb ik altijd een zwak gekend voor gehandicapten. Niet voor allen. Voor hen die in hun scootmobiel mij en anderen lastigvallen met hun rij- en parkeergedrag dus niet. Voor ouderen en hulpbehoevenden heb ik dus ook een zwak. Met de uitzonderingen die deze regel bepalen. Het kan zijn dat mijn positieve ervaringen uit mijn jeugd met Hansje Steenbergen daar een rol in spelen. Hij heeft me een paar keer getroost toen ik verdriet had.
Ik heb vreemd genoeg(?) ook altijd een soort van zwak of voorkeur gekend voor Duitsland en Oost Europa. Als ik daar ben, voel ik me op mijn gemak. Het is bij mij zelfs zo erg, dat als ik het Russisch volkslied hoor ik me een trotse Rus voel. Ik word er zelfs wat emotioneel van. Zou er toch zoiets als reïncarnatie bestaan?
Ik heb meer verhalen over reïncarnatie gehoord en gelezen. Het zijn er nogal wat. Zoals over dat meisje in India, dat de naam haar laatste echtgenoot wist te noemen, zijn woonplaats en zijn beroep. Die man hebben ze opgezocht. Hij leefde nog en kreeg van het meisje naast kloppende details o.a. te horen, dat hij zich na haar overlijden niet aan zijn belofte heeft gehouden. De arme man stortte van emoties ineen. Er is zoveel meer dan ik denk te weten.