Op het verkeerde pad

Tijdens de gesprekken met therapeuten en anderen viel mij op, dat iedereen mij weer op het oude, vertrouwde pad wilde laten terugkeren. Dat voelde telkens helemaal niet goed aan. Ik hoorde hen (waaronder het UWV) spreken over activiteiten en omgevingen, waarvan ik op voorhand wist die liever te willen mijden. Door die uitspraken kreeg ik steeds meer de drang om zelf maar invulling te gaan geven aan mijn nieuwe of andere leven. Dat het een ander leven zou worden, stond toen al voor mij vast. Veel dingen die ik voorheen deed zouden niet meer of niet meer zo gemakkelijk gaan.
Ik heb sindsdien van alles en nog wat gedaan om erachter te komen wat het beste voor me was. In veel activiteiten speelden de tijdsdruk en/of het 'moeten' een te nadrukkelijke rol. Ik kwam er ook achter, dat ik niet meer in staat was om veel prikkels / indrukken tegelijk te verwerken. Daar werd ik doodmoe van. Om die reden veranderde bijvoorbeeld het motorrijden van een plezierige in een drukke, energie vretende bezigheid. En toch maar volhouden dat het leuk is. En dat was het ook de volgende dag. Buiten met de handen bezig zijn bleek voor mij het meest ideale werk te zijn. Zonder tijdsdruk en/of iets te moeten en bij voorkeur in een rustige omgeving. Hoewel, wat muziek hoort er altijd bij. Vandaag is onze Little Star Emma jarig. :

Vroegste herinneringen

zonder muurtje met mooi uitzicht

Van de tijd dat we in de Koningstraat (op nr 65 waar ik geboren ben) woonden herinner ik me niets. Ik was nog geen drie jaar toen we naar de Resedastraat verhuisden, waar een spiksplinternieuwe woning op ons wachtte. Daar deed ik mijn eerste herinneringen op. In die periode vormde de straat de buitenkant van zuidzijde van het dorp. Het dorp had wat bebouwing betrof een paar uitlopers. Richting de Spanjaardsbrug en richting de Doesbrug. Op de foto links staat mijn moeder met mijn oudere zus en twee kinderen (Ingrid en Marianne Staats?). Op de achtergrond de weilanden van o.a. boer Braat en daken van gebouwen aan de Doeslaan. Niet in beeld staat rechts de Gereformeerde kerk. Het weiland verdween later onder de A4. Maar tot dan genoten we van een weids vergezicht met links (richting Hoogmade) de Duitse bunker en molens en het vee.
Ik herinner me nog dat mijn broer Joop daar voor ons nieuwe huis viel. Hij stond op een stapeltje (bekistings?)hout te springen en viel toen achterover op zijn hoofd. Hij had zelfs een gat in zijn hoofd. Ik denk dat die planken daar lagen vanwege de bouw van de muurtjes, die de voortuintjes van het trottoir moesten scheiden. Die stonden er nog niet toen de woning opgeleverd werd.  In de periode erna begon men met de bouw van het flatgebouw aan de BG Cortslaan.
Een benedenwoning (1 slaapkamer) kostte 28 gulden per maand. Onze duplexwoning met 2 etages kostte mijn ouders 36 gulden per maand. Dat bedrag werd het jaar erop met zo'n 6 gulden verhoogd, omdat het niet kostendekkend was. Rond die periode werden ook duplexwoningen gebouwd en opgeleverd aan de Hoofdstraat. In totaal ging het om 16 woningen in dat deel van het dorp. Er werd volop gebouwd in het dorp, ook elders zoals in het Zijlkwartier. Allemaal begin jaren 50.
Onze benedenburen waren meneer en mevrouw Zaagman. Later verhuisden zij met hun boxer Bram naar de Dr de Bruynestraat. Vader Bob en zoon Bert waren later nog als badmeesters in het openluchtzwembad actief. Hun benedenwoning werd betrokken door de heer en mevrouw Van Ingen Schenau. Hij was vrachtwagenchauffeur en zij verpleegster. Ze waren pas getrouwd. Naast hen, meer naar de Hoofdstraat maar ook op de begane grond woonde de familie Quik - de Jong. Zij hadden ook een hond en een tabakszaak bij de Doesbrug.

pas gemetselde muurtje

Omdat mijn een jaar oudere broer het niet zo naar de zin had op de kleuterschool (School met de Bijbel) aan de Hoofdstraat, moest ik met hem mee. Ik vond het toen niet erg een jaar eerder naar school te gaan. Ik vond het eigenlijk best wel leuk. Van die periode herinner ik me de indeling van het schoolgebouw, voor zover wij daar als kleuters mochten komen. Na de entree zat juffrouw Meerburg (drijvende kracht achter de kleuterschool) rechts in de hal, met grijze knot op haar hoofd, van achter haar tafeltje over haar brilletje naar ons te kijken. Op de maandagen moest er zendingsgeld in een zwart metalen kistje gedaan worden. Er was een speelruimte (links, een stukje door de gang) en een knutsellokaaltje (rechts aan de voorkant), waar juf Van der Does ons vermaakte. Achter het gebouw, links in de hoek was een speeltuintje met een zandbak en speelgoed. Met mooi weer gingen we wandelen door het dorp. Dan zongen we ook liedjes. Van de andere schoolbezoekers (Ulo) merkten wij niets. Later kwam mijn broer Ruud ook op school. Van die periode met hem herinner ik me vooral onze wandelingen naar en van de kleuterschool. Ik denk dat niet alleen de leeftijd, maar ook onze

met grote en kleine broer

gezamenlijke interesses daarin een rol speelden. Mijn oudere broer Joop wilde altijd rechtstreeks naar huis. Mijn jongere broertje en ik deden daar wat langer over. Vooral onze gemeenschappelijke belangstelling voor de natuur en met name het vissen, speelde daarin een rol. Dus keken we vaak vanaf het witte bruggetje ter hoogte van waar nu de W d Zwijgerlaan ligt, in het water dat aansloot op de Rijn. We staken soms ook stiekem eerder over om in het water rond de gereformeerde kerk te kijken of om 'flappie te draaien'. Dan staken we een stok in het drijvend groen en draaiden het dan om de stok heen. Vervolgens trokken we het geheel op de kant en plozen het uit op zoek naar waterbeestjes. Stiekem, want vanuit het raam van de woonkamer kon mamma ons zien. Daar bij de kerk visten we als jochies met kale tak met een lijntje van garen waaraan een kleine worm geknoopt was op salamanders. Als het beestje het wurmpje hadden ingeslikt, kon je het zo op het droge hijsen, het draadje met wurm en al weer uit de bek trekken en de salamander in een glazen pot met water doen. Zo heb ik een keer een aantal salamanders gevangen en thuis in mijn aquarium gedaan. Ik was alleen vergeten het glasplaatje er weer goed op te leggen. De volgende dag waren ze allemaal weg. Ik heb lang gezocht, totdat ik plots onze zwarte huiskat Moortje bij mijn aquarium zag zitten. Dat had ie niet eerder gedaan. De conclusie lag voor de hand.
We visten daar ook. Met een omgebogen speld aan het garen (beide uit mamma's naaidoos) dat aan een kale tak geknoopt was.
In het laatste jaar op de kleuterschool bracht mijn moeder mij een keer op haar mooie nieuwe fiets naar school. Althans, dat was de bedoeling. We kwamen voor het huis midden op straat ten val. Oeps! We hadden beiden gelukkig geen letsel opgelopen. Ik ging die dag niet naar school. Mamma heeft sindsdien nooit meer gefietst.

Gloeibougies vervangen

Ik ga er vanuit, dat de gloeibougies van de Ducato niet recent (voor aankoop) vervangen zijn. Daarom ga ik ze binnenkort zelf vervangen. Als het lukt. Op zich geen spannende klus, ware het niet dat die bougies gemakkelijk kunnen afbreken. En daar zit ik niet op te wachten. De relatief dunne gloeibougies worden met een bepaalde kracht vastgezet (23Nm in dit geval). Men raadt aan de bougies met iets meer dan die kracht los te draaien. Daarvoor heb ik wel een momentsleutel nodig, die ook voor het losdraaien van bouten en moeren ingesteld kan worden.
Ik las ergens ook een advies dat ik direct al kan gaan opvolgen : wat dunne olie rond de gloeibougies spuiten en die gedurende een week te laten intrekken. Het liefst middels lange ritten, waarbij het blok goed warm wordt.  Er zijn ook speciale spuitbussen in de handel, maar die kosten nogal wat. Het schroefdraad van zo'n bougie is aanzienlijk langer en fijner dan dat van een gewone bougie voor benzinemotoren. Vandaar de kans op afbreken. Om de klus nog lastiger te maken heeft men bij Fiat bedacht de gloeibougies erg moeilijk bereikbaar te maken. Mocht dit alles niet lukken, dan is er nog speciaal gereedschap, dat de bougie als het ware los trilt. Maar daarvoor moet ik dan wel bij een garagebedrijf zijn.

Weer een K-Marokkaan

Ze willen zich hoe dan ook laten gelden. Helaas telkens weer op een negatieve manier. Maar ja, dat is wel de meest gemakkelijke en voor de hand liggend, want een fatsoenlijke opleiding ontbreekt. Niet willen integreren, geen opleiding willen volgen, slecht Nederlands spreken en vervolgens uit frustratie je omgeving verzieken. En ach, menig crimineel wordt rapper om 'clean' te blijven. Ali B is zo eerlijk om zoiets toe te geven.  Rapper Boef laat weer eens helder zien hoe vanuit zijn cultuur (Noord Afrikanen zijn voor mij een pot nat) tegen onze maatschappij wordt aangekeken. Ik zou zeggen : trek zijn paspoort in en zet hem met zijn familie het land uit. Zou men met iedereen moeten doen, die geen respect toont voor onze maatschappij. Boef valt wat mij betreft onder de categorie K-Marokkaan.
Naar zeggen gaan de mensen die goed verdienen er 7 euro per maand op vooruit. Kassa! Om het bericht in de positieve sfeer te houden, vertelt men niet hoeveel duurder het dagelijks leven geworden is. Men blijft liever politiek correct.
Zoals te doen gebruikelijk bij de VVD gaan enkel de grootverdieners er flink op vooruit. De armlastige krijgt het uiteraard nog slechter. Het gaat immers alsmaar beter met onze economie, die duidelijk betrekking heeft op de maatschappelijke top en de laag er direct onder. Hoe de economie van de rest er voorstaat? Die bevindt zich nog steeds in een crisis.

Alsmaar minder

Thuis aten we wat de pot schafte. Vanwege de geldschaarste moesten we alles eten. Of het nou lekker was of niet. Eten werd ons geleerd. Dus was er geen plaats voor "dat lust ik niet" of "dat vind ik niet lekker".  Toch aten we thuis niet alles, want wat pa niet lustte kwam niet op tafel. Later gebeurde het toch, dat er bijvoorbeeld macaroni op tafel kwam.
Mij werd als kind dus niet gevraagd wat ik wilde eten. Soms zat ik tot ver in de avond met een bord eten voor mijn neus. Ik moest en zou dat bord leegeten. En zie : een bijna alleseter!
Ik kan me voorstellen, dat wanneer je als kind al veel zelf hebt mogen bepalen wat je wel en niet eet, de variatie van het eten beperkt is. Die beperking is door de jaren heen alsmaar toegenomen. Want als kinderen iets niet lusten, dan hoeven ze het niet te eten. Vaak krijgen ze wel wat anders. In de vorm van koek of snacks. Die kinderen hebben op hun beurt een nog kleiner keuzemenu. Niet alleen vanwege het mindere aanbod van hun kieskeurige ouders. Ook vanwege het feit dat hen gevraagd wordt of ze willen eten en/of wat ze willen eten. De generatie die daarna komt of gekomen is, eet nauwelijks iets van wat er ooit op tafel kwam. Die zitten vast aan fast food als burgers, friet en pizza's. Tel daarbij op dat hun kookkunst beperkt is geworden tot het indrukken van knoppen van de magnetron en/of oven en zie de grote verandering in de kook- en eetcultuur.
Ik denk dat er in de nabije toekomst niet meer echt gekookt gaat worden en zal de vaatwasser in het museum verdwijnen.

Oeps, een foutje!

Van tevoren had ik keurig uitgemeten en berekend waar ik de twee dagrijlampen zou willen monteren. Ik ben daarbij gebonden aan de beschikbare ruimte in de bumper en natuurlijk de wettelijke regels. Vooral de laatste wilde ik domweg volgen, om ellende met handhavers te voorkomen. Echter, toen iemand mij na de montage een bepaalde vraag stelde over de onderlinge afstand tussen beide lampen ging ik opeens twijfelen. Wat is het geval?
De tussenafstand moet minimaal 60 cm zijn. Dat wist ik. Maar omdat ik de beide lampen ook op een bepaalde hoogte wilde hebben, ben ik na wat rekenwerk uitgekomen op lampen die max. 8 cm breed zijn. De voorgeschreven tussenruimte zou dan bijna 64 cm zijn. "Mooi!", dacht ik toen.
Toen ik later de lampen ging bestellen, koos ik toch voor het iets grotere model, dat ruim 3 cm breder is! Al met al dus 6 cm meer ruimte en minder tussenruimte. Nu staan de lampen 'slechts' 58 cm uit elkaar, wat niet conform de regels is. Oké, een kniesoor die daarop let, zou je denken. Nou, ik ken er heel wat. Dus ga ik de set toch maar verplaatsen.
Ik zal de beide lampen dus toch wat lager moeten monteren, om ze zodoende wat meer uit elkaar te kunnen plaatsen. Niet dat het zo'n ramp is hoor. Ik ben toch ook maar een mens? En het klusje houdt mij van de straat.

Kooktoestel gemonteerd

In geopende (kook) toestand

Gisteravond heb ik in de huiskamer aan de eettafel de pootjes van het nieuwe kooktoestel vervangen. De zwarte doppen moesten plaatsmaken voor de supermagneten. Dat was niet 1, 2, 3 gebeurd. Van de bestaande positie van de pootjes moest een aangepast worden, omdat ie net buiten het bovenblad van de ladekast viel. De magneten zijn rond van vorm en de bevestigingsschroef of -bout valt mooi weg in een uitsparing aan de onderkant. Maar dan moet ie wel een vlakke tapse kop hebben. Zolang die kop mooi verzonken is, p(l)akt de magneet het best. Ter versteviging heb ik aan de binnenkant carrosserie-ringen gebruikt om te voorkomen dat door het trekken / verkassen van het toestel de moertjes door de gaten getrokken worden.
Vanmorgen ben ik in de camper verder gegaan met de klus. Voor het oude toestel had ik op het blad van de kast ronde rvs carrosserie-ringen geschroefd. Uiteraard ook met de kop verzonken, zodat een vlak geheel ontstaat. Voor de nieuwe gaskookplaat heb ik gekozen voor vierkante stalen plaatjes. In die plaatjes heb ik gaten geboord, dusdanig, dat de schroeven ook mooi vlak wegvallen voor een optimale hechting. Ik had zelfs de 9 mm boor even nodig. De aansluiting voor de gasslang bevindt zich links voor en is draaibaar. Dus de slang hoeft geen rare slagen / bochten te maken. Het nieuwe kookkoffer staat als een huis en is toch te verkassen als we besluiten buiten de wagen te koken.

Gesloten

Ik was toch al buiten bezig, dus heb ik gelijk maar het slot van Mike zijn stationsfiets vervangen. Ik heb het oude moeten doorslijpen, want er is maar één sleutel van en die bevindt zich in Groningen. Dat klusje duurde nog geen 10 minuten. Ik heb in het verleden aardig wat van die sloten gemonteerd / vervangen, dus dat scheelt.

Het verraad of de pisang

De voorstanders van een goede relatie tussen ons land en Rusland worden (natuurlijk) vaak afgeschilderd als verraders. Vreemd, want vriendschap is altijd beter dan vijandigheid, denk ik dan. Tenzij je een voorstander bent van haat en nijd. Zoals de mensen die 's morgens naar hun werk gaan met allerlei nare plannen in het hoofd om een of meer collega's of klanten te zieken.
Een goede relatie wil nog niet zeggen dat je het eens  met elkaar bent over allerlei zaken. En je hoeft niet dagelijks de vloer bij elkaar plat te lopen. Van jong af aan ben ik door de overheden en het nieuws geïndoctrineerd over Rusland. Gelukkig heb ik die informatie niet altijd als zoete koek geslikt. Ik heb immers die verhalen van slechts één kant gehoord en ingeprent gekregen. We zijn immers ook (weer) goede vrienden met Duitsland geworden? Laten we wel zijn : Duitsland heeft ons en de wereld vele malen meer schade berokkend dan Rusland. Louter afgaand op feiten ben ik banger voor Amerika en China en Rutte dan voor het Rusland van Poetin. Haha! Met dat anti-Rusland volkje zijn we altijd de pisang.

een Koude Oorlog in de zomer van 1970

Ik heb al sinds 1970 contacten met mensen achter het IJzeren Gordijn. Die contacten zijn verder uitgebreid met voormalige DDR bewoners. Tijdens vakanties heb ik er nog meer gesproken. Die contacten hebben mij enkel meer gesterkt in het geloof in goede relaties. Het is mogelijk. We verkeren nu in een situatie van de bekende apenkooi*) met de banaan aan een touwtje. Alles is van horen zeggen en ongenuanceerd of fake nieuws. Het wordt toch eens tijd om normaal te gaan doen en niet met een oude erfenis rond te blijven sjouwen. Op naar een nieuwe wereld. Of zijn we net als die apen en blijven we gewoon de pisang?

*) De bekende apenkooi, waar in het midden een banaan aan een touwtje bungelt. Geen van de apen durft in de buurt van dat lekkere gele ding te komen. Elke nieuwkomer wordt door de andere apen ver van de banaan weggehouden. Waarom? Omdat een vervelende oppasser een keer de tuinslang op een aap had gericht toen ie de banaan wilde pakken en hem en de andere apen kletsnat gespoten had. Maar ja, dat was meer dan driekwart eeuw geleden gebeurd en de oppasser is al decennia met pensioen.

Het waait wel weer over

Spaghetti Dutato

Wat stormde het vannacht, zeg! Gelukkig heb ik er weinig van meegekregen. Ik lag namelijk op één oor en laat dat nou net het goede zijn. Net als met zoveel andere zaken zal ook deze storm wel weer overwaaien.
Ik had vanmorgen eerst een afspraak bij de kapper. Ik was weer proefkonijn. Dit keer bij een Turkse kapperszaak, waar ik verwelkomd werd door een jongedame met Aziatisch voorkomen. Het was dus een bonte mengeling in die zaak, want er waren natuurlijk ook blanke Nederlanders. Mijn kapster had Chinese trekken. Ze was niet zo spraakzaam en ik dus ook niet. We hebben enkel over mijn haar en haar opleiding gesproken. Dus niet eens over eten! Vreemd hoor.
Daarna ben ik weer de loods ingedoken. Het was daar heerlijk stil, dus zette ik direct de radio aan. Ik heb de bedrading van de dagrijlampen aangesloten. Dat was een tijdrovend klusje, want er hingen 7 draden aan het schakelkastje, dat ervoor zorgt dat de lampen volgens de officiële regelgeving branden of uit zijn.

dagrijlampen aan

Vier draden waren zo getrokken. Die moesten met stekkertjes met de lampen verbonden worden. Vervolgens een draad naar het stadslicht en een moest massa maken. De derde draad gaf veel werk. Die moest bij het contact afgetapt worden. Daarvoor moest ik eerst wat bekleding van het dashboard losmaken. Vervolgens moest ik de juiste draad zien te vinden.Wat denk je? Ik gokte direct op de goede, een blauwe. Ik heb eerst een testdraad aangelegd. Gewoon buitenom door het portier naar het motorcompartiment. Daar heb ik de beide rode draden met elkaar verbond. De test verliep geheel naar wens. De lichten gaan aan, zodra de contactsleutel omgedraaid wordt. Als de motor draait branden de drl's. Als ik het stadslicht of de gewone verlichting aandoe, gaan de drl's weer uit. Na deze geslaagde test heb ik de bedrading definitief getrokken en vastgezet.
Alle draden heb ik extra beschermd door ze door een slang te trekken. De gesoldeerde verbindingen heb ik van krimpkousjes voorzien. Al met al veel tijd besteed, maar ja als ik iets doe wil ik het direct goed doen.

Drl's monteren

met een gloeiende spijkerpunt

Vanmiddag ben ik een paar uur in de loods bezig geweest om de dagrijlampen (drl's) op de bumper te monteren. Ik had de Dremel set meegenomen. Dat is zo'n handig klein hobby boormachientje. Ik hoopte met de flexibele boor tussen de bumper in te kunnen komen, om daar de gaten te boren. Maar dat lukte niet. Dus heb ik toch maar gekozen voor plan B : de gloeiende spijker. Ik heb een dikke draadnagel zo'n 5 cm van de punt afgezaagd. Die punt heb ik roodgloeiend gemaakt met een brander. Daarna heb ik hem op de afgetekende plaats door de kunststof bumper gedrukt. Of eigenlijk laten zakken. De methode werkte uitstekend. Ik had in een mum van tijd vier gaten gesmolten.
Toen brak een ander hoofdstuk aan. Een met veel zweet, geen bloed en tranen van blijdschap op het eind. Ik moest namelijk de lampsteunen op de bumper schroeven met boutjes en moeren. Dat was een klusje waar ik beide handen bij nodig had en van elke hand één vinger. Zo klein en ongemakkelijk was de werkruimte.
Ik heb de lampsteunen losgemaakt van de lampen. Of was het andersom? Daarna heb ik eert één kant van de steun vastgezet. Daarna een kant van de lamp er weer opgeschroefd en toen de boel op z'n plaats gedraaid en vervolgens hete tweede boutje door de beugel gefriemeld en de lamp aan die kant weer vastgezet. Pfff! Tja, en toen moesten de moertjes erop gedraaid worden. Om ze niet telkens van de grond te hoeven vissen, heb ik een beetje kit op mijn vinger gedaan. Daarop heb ik het moertje geplakt. En toen was het weer friemelen geblazen, net zolang totdat het moertje het boutje pakte. Hoera! Te vroeg gejuicht, want nu moesten bout en moer worden vastgedraaid. Met de montage van één lamp ben ik bijna een uur bezig geweest. Bij de tweede had ik al wat ervaring opgedaan. Dus dat ging sneller. Hoewel, daar duurde het vele malen langer voordat de boutjes de moertjes pakten. Of andersom. Maar met geduld en rust en binnenpret (mij hoor je niet schelden of boos worden) lukte het me ook die lamp op de bumper vast te zetten.

....mooi!....

Toen ik na een korte pauze de speciale schakelaar wilde monteren, bleek de beschrijving die ik van internet had gejat niet te kloppen. Ach ja, gestolen goed dus. Geen ramp, want nu kon ik weer op tijd naar huis voor de thee. Elk nadeel hep z'n voordeel, nietwaar? Thuis heb ik alsnog het juiste schema gedownload. Dat was overigens niet helemaal juist. De drl's moeten in mijn geval gaan branden zodra de contactsleutel wordt omgedraaid. Ze moeten uitgaan als de gewone of stadsverlichting aangezet wordt. Bij de Ducato blijft de stadsverlichting branden als het dimlicht aangezet wordt. Dus schakel ik de UIT maar over de stadsverlichting.
In het schema is de AAN stand geschakeld over het stadslicht. En de UIT over het dimlicht. Zo doe ik het dus niet. Ik volg de regelgeving van de overheid in deze. Morgenmiddag maar weer verder met de bedrading aansluiten.

How great Thou art

Mijn moeder heeft mij een christelijke opvoeding gegeven. Maar rond mijn 18e ben ik mijn eigen weg gegaan. Het geloof is altijd bij me blijven 'hangen'. Zo noem ik het maar. Blijkbaar heeft het sterke wortels. Of was de grond waarin het gezaaid was van goede kwaliteit? Ik ben sinds mijn  afscheid van de kerk geen praktiserend gelovige. Ik ga dus niet elke zondag naar de kerk en ik bid ook niet elke dag. De keren dat ik gebeden heb, was meestal uit dankbaarheid. Als kind heb ik nooit geloofd in Gods hulp. Tenminste, niet in de zin van een gebedje doen en dan komt het allemaal wel goed. Dat zou erg gemakzuchtig zijn. Er zijn door mijn opvoeding en het geloof alleen lijnen voor mij uitgezet. Voor het overige moest ik het allemaal zelf doen en zou daarvoor in ruil beloond worden. Positief of negatief. Een gedachte die voortkomt uit een vorm van rechtvaardigheid, denk ik. Omdat ik van mening ben alles zelf te moeten doen, vind ik om steun vragen voor wijsheid en kracht belangrijker. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me pas dat mijn denkwijze / grondhouding goed aansluit bij mijn opvoeding. Soms sta ik zelf versteld van hoe het mij, ondanks alles, vergaat. How great Thou art.

Knipperlicht slijpen

Het kunststof glas van de linker knipperlicht van de camper zat bij aanschaf ietwat over dat van de koplamp geschoven. Ik heb het idee, dat het frame van de koplamp wat verbogen is of dat men een ander knipperlicht-unit heeft gemonteerd. Hoe dan ook, de overlapping vond deze kniesoor storend. Wie weet gaat de boel kapot vanwege trillingen. Dus er moest iets aangedaan worden. Ik de behuizing van het knipperlicht gedemonteerd. Dat was een kwestie van een trekveer losmaken. Daarna kon ik de unit uit de carrosserie nemen en de bedrading loskoppelen. Ik heb de gok gewaagd, door met een slijptol heel voorzichtig een randje van dat kunststof glas weg te slijpen. Heel, heel voorzichtig natuurlijk! Dat ging verrassend snel en..... goed. Dus ben ik verdergegaan met dat werkje. Tussentijds passen en meten en dan telkens weer wat van dat randje af totdat er ruimte was tussen beide lampen. In totaal heb ik een randje van een halve centimer weggeslepen. Daarna heb ik de rand met een heel fijn schuurpapier weer rond gemaakt. De beide lampen raken elkaar nu niet meer. Hoera!

Kerstboom afgetuigd

Ja, ik noem het maar zo als tegenovergestelde van optuigen. Omdat de gemeente morgen, woensdag, de kerstbomen inzamelt hebben wij vanmorgen de boom op ons pleintje ontdaan van alle versiering en van zijn plek gehaald. De klus was binnen een uur geklaard. Omdat het een grote boom is, heb ik hem in drie stukken gezaagd. Zo is ie gemakkelijker te tillen en te vervoeren. Ze liggen nu buiten te wachten op voorbijkomende jeugd. Per boom krijgt men bij het verzamelpunt 50 eurocent. Kassa! Zo'n grote mag best het dubbele opbrengen, vind ik. Tijdens de dagen met harde wind heb ik de boom met twee draadbouten extra vastgezet. Hij stond tegen een buis, die in de grond geplaatst was. Ooit heb ik onder die tegel met een grondboor een mooi diep gat gemaakt voor de steunpijp. Dus dat was voor het plaatsen van de boom een kwestie van tegel lichten, pijp in het gat laten zakken, twee extra klappen erop en vervolgens de boom er tegen vastsjorren. Klaar! Ik heb tussentijds vanwege de harde wind twee gaten dwars door die pijp geboord en met twee draadbouten er doorheen de boom vast geschroefd aan de pijp. Dat was een effectieve oplossing. Jammer dat de boom zo vroeg weer weg moet. Het stond zo gezellig. Anderen hebben nog eerder hun boom weggedaan. Men heeft echter niet de moeite genomen om hem weg te brengen naar het inzamelpunt. Dus wordt zo'n afgedankte boom in het bosperceel gedumpt. Wat een aso's. Gewoon even thuis in de tuin leggen tot woensdag is een leukere oplossing. Op naar Pasen.

Goede voornemens voor 2018?

Nee, die heb ik niet. Aan opzettelijke geestelijke belasting i.c zelfkastijding, doe ik dus niet. Ik doe bijna het hele jaar mijn best. En als het niet zo is, dan heb ik daar een goede reden voor. Voor mij is het net als Dierendag. Ook onzin, want ik probeer dagelijks goed voor de beesten te zijn. Afgezien van muggen, vlooien en teken. Haha! Zelfs spinnen in huis vang ik (met de hand!) en zet ze keurig buiten.
Ik eet me niet het hele jaar een slag in de rondte om vervolgens als goed voornemen weer te gaan afvallen. Ik hoef ook niet te stoppen met roken of alcohol drinken of drugs gebruiken. Alles met mate is mijn slogan.
Als ik terugkijk op het afgelopen jaar 2017 heb ik ook nergens spijt van. Iemand zei een keer dat ik blijkbaar gevoelloos en zelfs arrogant ben, omdat ik nergens spijt van heb. Zijn mening, dat mag. Hij kende mij verder niet.
Ik verleg mijn emotie liever naar de situatie voordat ik iets doe of zeg, dan achteraf. Natuurlijk gaat het niet altijd zoals ik gewild zou hebben. So be it. Ik ben en blijf een mens. Toch? Dat zal ook dit jaar wel weer het geval zijn. Ook dit komend jaar ga ik weer mijn best doen en leren van fouten. De feestdagen herinneren me ook aan de dierbaren die er niet meer zijn. Maar dat is slechts van tijdelijke duur. Eens zien we elkaar weer. Een stukje muziek uit de tijd dat geluk nog gewoon was, mede omdat toen bijna alles nog zo duidelijk was; zwart-wit dus.

Hoera, 2018!

Voor iedereen wens ik een heel mooi 2018, met veel goede gezondheid en geluk! We zijn weer een jaar verder en zijn de jaarwisseling zonder kleerscheuren doorgekomen. Iets wat niet iedereen zeggen kan, dus ben ik tevreden over onze situatie. De arme huisdieren zijn vanmorgen hun schade gaan inhalen. Tom en Fenna liggen in een diepe slaap. Afgelopen dagen hebben we hen de vrije loop gegeven door het huis. Tom zat vaak boven, terwijl Fenna zich erg veel bij ons nestelde. 's Avonds ging ze achter ons aan de slaapkamer in. Bij wijze van uitzondering heb ik haar opvouwbare bench in de slaapkamer opgezet. Daar heeft ze twee keer de nacht doorgebracht, vanwege de knallen. De afgelopen dagen liep ze trillend en hijgend door het huis. Ze moest natuurlijk ook naar buiten. Al was het maar om haar behoefte te doen. Gelukkig deed ze dat ook. Daarna sleepte ze ons als het ware terug naar huis. Ik had een kalmeringsmiddel voor haar gekocht. Het heeft niet echt veel geholpen.
Voor Tom heeft Sonja een kattenbak in het halletje neergezet. Zijn luikje werd dusdanig afgesloten, dat hij niet naar buiten kon. Gisterochtend was het stil, toen heb ik hem naar buiten gelaten. Meneer was na een uurtje weer thuis. Afgelopen dagen sloop Tom door het huis.
Er was hier na middernacht heel wat vuurwerk. Maar vanmorgen was de straat bijna helemaal schoon. Kijk, daar houdt Wimmie dus van. Zo'n festijn is pas achter de rug, wanneer de boel weer opgeruimd is. Ik hoop dat het een mooi jaar gaat worden. Zoiets als afgelopen jaar, maar dan met meer uitstapjes met de camper.