Soto Ajam

We hebben zo genoten van de heerlijke soto ajam aan de Binnendijk, dat ik besloot het vandaag ook eens te maken. Natuurlijk heb ik het oude kookboek uit de jaren 30 van mamma erop nageslagen. Dat vermeldt het volgende recept :
Ingrediënten : 1 vette kip, 3 stuks kemiries, 4 roode en 2 witte uien, 1/4 lepel ketoembar, 1,5 vingerlengte koenir (mensen met lange vingers 0,5 vingerlengte), 1/4 theelepel trasie (gemalen vispoeder of -pasta; stinkt een uur in de wind, maar maakt de smaak net af) en zout naar smaak. Vier stuks fijngesneden en gebakken bawang poetie, 1 vingerlengte sereh (mensen met lange vi...) 1 cent daon bawang, 1 cent koetjai, 1 cent selderie, 10 cent witte kool, 5 cent laksa (soeoen), 2 eieren, 5 aardappelen en wat gebakken ui.
De bereiding vermeldt het volgende :  de eerste 6 soorten kruiden fijn maken (oelek) en in wat olie fruiten. Doe er een paar glazen water bij en kook hierin de kip zacht onder toevoeging van gebakken bawang poetie, gesneden daon bawang en het stukje sereh. De laksa, kool, eieren en aardappelen elk apart koken en snijden. De daon bawang, selderie, koetjai fijn snijden en straks rauw gebruiken.
Plaats in een ruime kom of diep bord wat van de gesneden kool, laksa, eieren, aardappeltjes, daon bawang, koetjai, selderie en bawang goreng. Giet dan een (of een paar) soeplepel soto erover heen. Natuurlijk sambal naar smaak. Voor de vertaling moeten jullie maar even Google raadplegen.
Tja, het is wat werk. Maar ik heb het niet zo gedaan. ik heb een kant en klare kruidenzakje, boemboe soto, gekocht! Hahahaha! Dus al die kruiden hoefde ik niet te kopen en voor te bereiden. En gebakken uitjes om erover heen te strooien heb ik ook uit een zakje. En die vette (soep)kip heb ik vervangen door kippenpoten en -dijen. Hoef ik de kip niet te ontleden en het vet niet af te scheppen. Wie op de ingrediënten gelet heeft, ziet iets heel bekends. In plaats van de soto, kan je er ook satésaus of petjel overheen doen! Ik heb gekozen voor chinese kool, taugé, gekookte aardappeltjes (blokjes), gekookte eieren en boontjes.

Dodenherdenking Video -2-

Het tweede deel van de Dodenherdenking in het Stadspark van Lelystad. Opnames vanaf twee minuten stilte gevolgd door het leggen van de kransen.

Dodenherdenking Video -1-

Nog even genieten

Een tulpenveld nabij de Runderweg

Een ramkraak bij de C1000

We doen onze boodschappen geregeld bij de C1000. De super heeft vaak aanbiedingen zoals twee producten voor slechts één euro. Lekker goedkoop zou je denken. Maar voor bepaalde mensen moet het gratis. Dat zijn niet alleen de proletarisch winkelende mensen, of wel de 'shoplifters', maar ook de mensen die buiten de openingstijden winkelen.
Bij de C1000 aan de Voorstraat in Lelystad is donderdagnacht een auto dwars door de deuren gereden. Een ramkraak dus, die rond kwart voor twee plaatsvond. De 'klanten' kwamen zo de winkel binnen en gingen er met nog onbekende buit (aan euro-knallertjes?) vandoor. Kort na de inbraak heeft de politie naar de gebruikte auto gezocht, maar dat was tevergeefs. De politie hield namelijk een langzaam aan actie, dus dat schoot niet op. Even ter zijde : dat was nog de enige activiteit bij de politie, waar men het tempo nog omlaag kon schroeven. Het scheelt overigens wel in het aantal schadegevallen met politieauto's. Maar goed, de daders reden wat sneller en zijn voortvluchtig.De deuren zijn vliegensvlug hersteld, zodat de volgende ochtend gewoon weer gewinkeld kon worden. Gelukkig waren er nog genoeg euro-knallertjes in de schappen.

KNVB is ook een dictatuur

Dat de KNVB zich strikt houdt aan deelname aan het EK in Oekraïne had ik wel verwacht. De voetbalorganisatie heeft qua structuur en mentaliteit veel overeenkomsten met die van menig dictatuur. Komt bij dat veel topsporters, waaronder voetballers, egotrippers zijn en niets hebben met hun omgeving als ze aan de slag gaan en aan de andere kant de bond als makke schapen slaafs volgen. Zouden ze dat niet doen, dan is sportbedrijven op hoog niveau niet mogelijk. Soms komen sporters in het geweer tegen besluiten van hun bond. Zoals de laatste tijd met de turners het geval is. Ze stappen naar de rechter, dus gaan buiten de organisatie om, om hun recht te halen. Dat doen voetballers ook, als ze op het veld een been of zelfs hun carrière hebben verloren door een grove overtreding. Dat onderstreept nog eens de autoritaire, weinig menselijke houding van zo'n bond. De arbiters zijn de mannen in het veld, die het gepeupel, de voetballers en hun begeleiders/trainers, in toom moeten houden. Om die reden staan arbiters en andere KNVB afgevaardigden altijd in hun recht en wordt hen nadrukkelijk een KNVB hand boven het hoofd gehouden. En de voetballers? Die weten niet beter. Die zijn zo groot geworden.

Dodenherdenking Lelystad

Vanavond ben ik rond zeven uur naar het Stadspark gegaan, om daar de jaarlijkse dodenherdenking bij te wonen. Ik was mooi op tijd, zodat ik een keurig plek vooraan kon innemen. Een kwartier later was de locatie al behoorlijk volgestroomd met belangstellenden.  Om half acht arriveerde de stille tocht die met burgemeester Horselenberg vanaf De Uiterton was vertrokken. De lucht was behoorlijk bewolkt, maar het bleef droog.
Rond half acht volgden de diverse toespraken, met 'Vrijheid geef je door' als thema, met de burgemeester die de rij opende. Ik hoorde wat fijnzinnige opmerkingen, die inspeelden op de actualiteit waarin sommigen ook de doden aan Duitse zijde wensen te herdenken.  Zo sprak ze nadrukkelijk van een Nationale Dodenherdenking. Daarna droeg stadsdichter Marcel van Kersbergen een gedicht voor. De voorzitter van ROC Flevoland memoreerde de vrijheid, die wij als heel gewoon beschouwen, maar dat eigenlijk niet is. Rabijn Stiefel deed het Jizkor gebed. Het is een gebed voor de slachtoffers van de Nazi-terreur. Sommige aanwezige kinderen konden een lach niet onderdrukken, toen de zangerige stem van de rabbijn door het Stadspark galmde. Het klonk inderdaad duidelijk anders dan de huidige hiphop en r&b. De twee minuten stilte werd voorafgegaan door een Taptoe uitgevoerd door een trompettiste van Harmonieorkest Lelystad. Na deze twee minuten stilte werden twee coupletten van het Wilhelmus gezongen.Daarna volgde de kranslegging door de burgemeester, wethouders en vele anderen. Na afloop sprak de burgemeester nog een paar kinderen naast mij. Ze was blij dat ook zij de herdenking bijwoonden.
De plechtigheid werd afgesloten met een kopje koffie in het restaurant van de Uiterton.
Van de herdenking heb ik een tweetal video's gemaakt. Ze staan ook op dit blog en op YouTube.

Dodenherdenking 4 mei

Tijdens de oorlog zijn we familieleden in zuidoost Azië kwijtgeraakt. Van beiden was een tijd niet bekend wat hen was overkomen. Ze waren als militairen krijgsgevangen genomen door de Japanse bezetter. Later is gebleken dat de twee vermisten door aanvallen van geallieerden zijn omgekomen.
Oom Cornelis Gustaaf Sebo bevond zich als (zieke) krijgsgevangene aan boord van het schip Suez Maru, dat door de Amerikaanse onderzeeboot USS Bonefish (men had geen weet van de gevangenen aan boord) op 29 november 1943 werd getorpedeerd in de Flores Zee. De begeleidende Japanse marineschepen schoten bijna alle drenkelingen, die in zee voor hun leven vochten, dood.
Oom Willem Alexander Sebo was als gevangene te werk gesteld aan de beruchte Birma spoorlijn. Hij kwam om tijdens een bombardement van de Britse luchtmacht in de nacht van 6 op 7 september 1944 op Nong Pladuk. De Britten wisten niet dat de Japanners hun gevangenen dicht bij het station herbergden, in de hoop dat het niet aangevallen zou worden door de Geallieerden. Zijn graf werd bij toeval ontdekt door Nederlandse toeristen, die de naam Sebo kenden. Ze maakten een foto van de grafsteen, die zich bevindt op het Kanchanaburi War Cemetary, grafnummer 1493.
http://www.bmair.nl/Informatie/Thailand/Kanchanaburi.htm.

Kiosk geplaatst op Stationsplein

Vanmiddag zag ik hoe een kiosk op het Stationsplein werd geplaatst. Het wordt een winkeltje dat snacks en snoepwaar gaat verkopen. Het is in elk geval een fleurige opvulling van een wat kaal plein. De mensen van de locale nieuwszender waren er ook bij, dus het zal wel een item worden op Omroep Flevoland.

Tim logeert

Gisteren is Tim bij oma en opa aangekomen. Hij blijft een paar nachtjes logeren. Tim viel met zijn neus in de stamppot spinazie met een gebakken visje. Tim heeft net als oma en opa heerlijk gesmuld. Als toetje maakte Tim twee bekertjes yoghurt leeg. 's Avonds ging oma met haar vriendinnen zwemmen. Opa en Tim bouwden een echt mannenfeestje. Later kwam ome Mike, zoals Tim hem noemt, thuis. Hij had weer gezwoegd in het restaurant in Bataviastad. Toen oma ook weer thuis kwam, was alles opgeruimd en leek het alsof Tim al uren in zijn bed lag en opa op z'n gemak naar een documentaire op tv zat te kijken.

Ze groeit als kool

Niet alleen dat, ze begint zich ook te roeren. Als ze gecorrigeerd wordt gaat ze op enige afstand blaffen.  Een vorm van protest. Ze wordt op gezette tijden uitgelaten en gaat geregeld naar een speelveld voor honden. Daar vermaakt ze zich alleen of met andere honden. Als ze een plas moet maken of een grote boodschap moet doen, gaat ze bij de deur zitten en als we dat niet direct opmerken, dan blaft ze een keer. Ze heeft duidelijk energiepieken. Als we die niet opvangen, is het huis te klein. Dan rent ze als een idioot door het huis. Oppassen en 's nachts slapen doet ze ook erg goed. Kortom, het gaat goed met Fenna en dus ook met ons.

Loslopend konijn

Toen ik vanmorgen vroeg met Fenna wandelde, zagen we een konijn op straat huppen bij de parkeerplaats van de Aldi.. Hij had een grijze bontjas aan en dus was het niet Vlekkie. Hij hupte richting de Ringdijk (bushalte??), maar vanwege de opkomende drukte, hebben we hem maar weer teruggedreven richting het Bovenwater / Harderwijkstraat. Daar dook flapoor de poort in. Met wat kleurwerk is van dat beest toch wel een Vlekkie te maken?

Ps. ik kreeg te horen dat het beestje opgevangen is door bewoners aan de Harderwijkstraat 15.  Aub geen poeliers aan de deur.

Mus in appelbloesem

Help, Vlekkie is zoek

Altijd heel naar als je huisdier zoek is. Dus vandaar een beetje hulp via het blog.

Solliciteren -2-

Mijn laatste sollicitatie betrof een vacature voor een Systeem-/netwerkbeheerder. Een techneut met een toetsenbord onder zijn arm en een schroevendraaier in zijn borstzak. Niet dat ik die kennis en/of ervaring had (een schroevendraaier had ik ook nooit bij me), maar de advertentie gaf mij het gevoel dat de vacature niet klopte. Dus ik nam telefonisch contact op met de contactpersoon, die in de advertentie werd genoemd. Na een paar vragen was me een en ander al snel duidelijk. De contactpersoon was weliswaar verantwoordelijk voor de ICT, maar ze had er totaal geen verstand van. Logisch, want een jaar eerder werkte ze nog in een ziekenhuis als hoofd van de afdeling verband. Uit de vragen die ik haar stelde, maakte ik op dat de ICT bij het bedrijf behoorlijk stuurloos was en hoge kosten kende. Ook logisch, want niemand had een leidinggevende taak, deed zodoende zijn eigen ding en financiële verantwoordelijkheid ontbrak. Gezien de toekomstverwachtingen zag ik een management vacature en een buts werk, waar ik nog jaren mee voort zou kunnen.
Het contact leidde tot een gesprek op de valreep. De procedure was eigenlijk al gesloten, maar men had niemand geselecteerd. Tijdens het sollicitatiegesprek bleek mijn visie op de huidige situatie correct te zijn. De oplossingen die ik voorstelde, sloegen erg aan. Het kwam erop neer de ict functie eerst goed op orde te maken en dan de geplande volgende stap te maken. De directeur was het volledig met mij eens, de rest begreep er weinig tot niets van. Ik had mijn voorstel op de flip-over geschreven. Zo kon men na mijn vertrek de boel nog even doornemen. Op de eerste werkdag bij die organisatie, kreeg ik te horen dat alles nog met een externe deskundige was besproken. Die was het eens met mijn constatering en advies. Door meer structuur en organisatie in de werkzaamheden aan te brengen, was de vacature van Systeem-/netwerkbeheerder niet meer nodig. de ernstigste problemen waren structureel opgelost.
Saillant detail : in een kast trof ik een onderzoeksrapport van 1,5 jaar eerder, dat exact dezelfde conclusies en adviezen bevatte die ik tijdens mijn sollicitatiegesprek had geventileerd. Het rapport heeft het bedrijf 43.000 euro gekost!