maandag 19 september 2011

Einde van de oorlog in de Pacific

Bloedvlag die jaren bij ons in de huiskamer hing
Vanuit Australië heeft pa nog patrouilles gevaren met de “O21”. Onder meer naar Nederlands Indië, waar hij in oktober 1945 even terug kwam, om vlak daarop weer terug te varen naar Australië. Tijdens een van de patrouilles ontdekte men ’s morgens vroeg op 29 juli 1945 bij het eilandje Moendoe een stoomscheepje. Boven water gekomen werd er van 4.500 meter afstand met het 8.8 mm kanon het vuur geopend. Het was de eerste geschutsactie van pa, die het boordkanon moest bedienen om het vijandelijke schip tot zinken te brengen. De boordschutter en diens vervanger waren beiden ziek en pa werd als vrijwilliger aangewezen. Na vele missers werd besloten de vijand tot 300 meter te naderen. Door een mankement aan het sluitstuk van het kanon moest het vuren gestaakt worden. Er werden 62 schoten gelost, waarvan drie treffers.

In Australië werd pa bij de onderzeedienst in Perth geplaatst. Niet lang daarna werd hij met de Hr. Ms. “Kortenaer” teruggebracht naar Nederlands Indië, waar hij in april 1946 aankwam. In juni van dat jaar werd pa bevorderd tot korporaal telegrafist. Na een vaart naar Australië en weer terug, vertrok pa in mei 1947 met de “Kortnaer” naar Nederland, waar hij in juni van dat jaar arriveerde. Na zes jaar zag hij zijn vrouw terug. Voor het eerst zag hij zijn dochtertje, Hanny, die al 5 jaar was. In Nederland werd hij bij de onderzeedienst in Rotterdam geplaatst. Tot eind 1952 heeft pa op diverse onderzeeboten gevaren waaronder de “Tijgerhaai”, “Dolfijn”, “Zwaardvis” en de “O24”.

zondag 18 september 2011

Lekker sleutelen

Kasuwa Cafe racer
Honda CB550 Super Sport
Aan mijn eerste motorfiets deed ik niet zoveel. De Benelli 125 SS was splinternieuw en ik had een aantal gratis onderhoudsbeurten. Mijn sleutelwerk begon met de opvolger, een oude BMW R26, zij het in beperkte mate. Pas met de Honda CB 550 Super Sport kwam het echte werk van de grond. De complete cilinder eraf, reviseren en weer monteren. Ik kan me nog herinneren dat ik met een stok met zuignapje en speciale schuurpasta (fijn en grof) de kleppen aan het inslijpen was. Ook het synchroniseren van de vier carburateurs deed ik zelf. Van een aantal medewerkers van een project waar ik verantwoordelijk voor was, had ik als blijk van dank zo'n dure vacuümmeter voor 4 cilinders gekregen. Een pijp met vier kwikkolommen, slangetjes en een set nippels om op de carburateurs aan te sluiten. Remklauwen werden ook onderhouden en later heb ik ook nog stalen remleidingen gemaakt en gemonteerd. Tegenwoordig is het niet meer toegestaan om zelf remleidingen te maken. Met de jaren is het sleutelen aanzienlijk minder geworden. Het laatste wat ik gedaan heb was het ombouwen van een oude Kawa twin naar een cafe racer (Kasuwa vanwege de Suzuki onderdelen). Dat was rond de eeuwwisseling. Daarbij heb ik ook het cilindergedeelte en de voorvork onder handen genomen. Op dit moment wacht mij een tweetal remklauwen. Beide van de achterrem van zowel de CBX als de Seeley. Die remmen gebruik ik nauwelijks. Gevolg is dat ze gaan vastzitten. En ze moeten gewoon werken als ik ze ooit eens een keer zou moeten aanspreken.

Opgroeien

Over een paar weken wordt Mike al 17. Wat vliegt de tijd zeg! Ik zie hem nog zo op de wereld komen in Schoonhoven. Hij kwam zo snel tevoorschijn, dat ik me afvroeg of ie in Sonja's buik iets gehoord had wat ie heel graag en snel met eigen ogen wilde zien. Tot op heden weet ik nog steeds niet wat dat is geweest. Wat karakter betreft heeft ie van beide broers wat. Qua uiterlijk lijkt ie veel op zijn oudste broer Ben, wat nogal eens wat verwarring oplevert bij vrienden en kennissen van Ben en Karly. Toen een voormalig klasgenoot van Ben Mike zag riep ze : "Hé, dat is Ben uit mijn klas!"
Het is weliswaar een andere tijd en Mike is gemiddeld 16 jaar jonger dan zijn beide broers, we hebben hem toch ook hetzelfde opgevoed als de oudste twee. Op eigen benen leren staan en verantwoordelijkheid bijbrengen zijn de hoofdlijnen. Onze ouderlijke sturing is vooral gericht op het gezonde verstand. Mike vraagt nog weleens : "Wanneer krijg ik eens een paar klappen?" Maar daar doen we niet aan en het is niet nodig.  Ook in de keus en omgang met vrienden laten we hem vrij. Als ons iets niet zint, dan zeggen we dat een keer. Dan weet hij hoe wij erover denken. Daar laten we het bij. Nog twee jaar VWO en dan wil Mike een combinatie van werken en studeren gaan doen. Dat gaat dus ook goed komen. Net als met zijn broers.

Tiesinga rapport afgebrand

Niet alleen ik heb twijfels over de kwaliteit van het onderzoek naar de twee-petten-functie van dijkgraaf Tiesinga. Een hoogleraar Bestuurskunde van de Radboud Universiteit in Nijmegen heeft onlangs forse kritiek geuit op het onderzoeksrapport, dat dijkgraaf Tiesinga vrij sprak van belangenverstrengeling. Volgens de hoogleraar rammelt het rapport aan alle kanten. Het rapport is in de ogen van de Nijmeegse hoogleraar erg eenzijdig. Daarbij is de wijze waarop het onderzoek heeft plaatsgevonden niet te controleren.. Ook is het onderzoek op verschillende momenten slecht beargumenteerd en de opdracht nogal beperkt geformuleerd.

De onderzoekers zijn eenzijdig te werk gegaan door niet de tegenstanders van het windpark te interviewen. Een haast stuitende constatering.  Dat levert een eenzijdige informatie op, wat vragen oproept of gegevens juist en volledig zijn. De namen van de geïnterviewden en de vragenlijsten zijn niet als bijlage opgenomen. De onderzoeker Hooijdonk geeft 'geen tijd' als reden om de opposanten niet aan het woord te laten en de geïnterviewden om privacy redenen niet vermeld heeft (wat overigens geheel strijdig is met de geest van dergelijke onderzoeken).
De hoogleraar komt na het lezen van het rammelend rapport tot een heel andere conclusie over de kwestie Tiesinga. "Het is klip en klaar dat de schijn van belangenverstrengeling is gewekt. De dijkgraaf wil het alleen niet toegeven. Dat hij krampachtig vasthoudt aan zijn standpunt dat hij niet inhoudelijk betrokken was, doet mij juist meer twijfelen aan zijn integriteit", aldus de hoogleraar. Het feit dat de direct betrokkenen een dergelijk onzorgvuldig onderzoek voor zoete koek slikken, geeft niet alleen aan hoe het gesteld is met hun 'deskundigheid' op dit gebied, maar ook dat het 'toevallig' helemaal op hun lijf geschreven is.
(bron : Stentor)

zaterdag 17 september 2011

SVL A3 moeizaam langs Unicum



De A3 van SV Lelystad 67 trad vanmiddag thuis aan tegen stadgenoot Unicum A3. SVL nam de touwtjes in handen en liet blijken voor de winst te gaan. Na zo'n 20 minuten spelen brak Levi door. Hij werd binnen de 16 meter onreglementair gestopt. De Unicum verdediger bofte want het bleef bij geel, waar rood op z'n plaats geweest zou zijn, en uiteraard een strafschop. Vanaf de stip verzilverde Danny beheerst de penalty : 1-0. Hoewel SVL veel aan de bal was, werd de voorsprong niet verder uitgebouwd. Dat had niet alleen te maken met goed keeperswerk aan Unicum zijde, maar ook aan onzuiverheden aan SVL kant. Een bal op de paal was het enige wat SVL dicht bij een tweede treffer bracht. De verdediging van SVL kwam vanmiddag zeer solide over. In de voorste linie bleven aanvallers te vaak hangen op het middenveld, zodat de voorzetten vanaf de zijlijn vaak een prooi werd voor de Unicum keeper en/of verdediging. Een echt uitgespeelde kans deed zich niet voor. De diverse doelpogingen van afstand werden door de Unicum keeper gekeerd. De goed leidende scheidsrechter had in een paar gevallen wat mij betreft consequenter en harder mogen optreden. Er werd te vaak aan shirts getrokken en een paar keer te gevaarlijk / onbesuisd ingekomen. De goede verdediging van SVL zorgde ervoor dat keeper Boris nauwelijks hoefde op te treden. Al met al ging Unicum met lege handen naar huis.

SV Lelystad bloedloos gelijk

Tijdens de rust van de wedstrijd tussen de A3's van SV Lelystad 67 en stadgenoot Unicum, keek ik even naar de verrichtingen van de heren op het hoofdveld. Ik had eigenlijk al om half drie willen kijken, maar de ruim 200% verhoging van de toegang (5 euro inclusief een bekertje koffie) weerhield mij daarvan. De verhoging zal wel te maken hebben met het feit dat de club gepromoveerd is. Dat gold vanmiddag niet voor het vertoonde spel. Er werd gespeeld tegen HSV De Zuidvogels. De gasten hadden in mijn beleving het betere van het spel. SVL speelde slordig en futloos. Naast mij begon een aantal toeschouwers 'Slaap kindje slaap' te zingen. Niet de spelers in het veld, maar ik viel zowaar in slaap. Zodoende miste ik het beginsignaal van de 2e helft van de A3's, die een aanzienlijk aantrekkelijker duel uitvochten. Ik was allang blij dat ik om half drie geen 5 euro had neergelegd, want dan zou ik me behoorlijk opgelicht gevoeld hebben door de kwaliteit van datgene wat SVL vanmiddag op de grasmat vertoonde. Dat kon zelfs de 'gratis' koffie niet goedmaken. Het bleef zoals het was 0-0. Snel vergeten en hopelijk volgende week beter. Veel beter..

De ondergang van Hr.Ms. O19

Juli 1945, Hr.Ms O19 strandt op Ladd Rif
Van maart 1942 tot maart 1945 heeft pa vanuit Colombo veel patrouille vaarten gemaakt met de Hr.Ms. “O19”. Veel van deze patrouilles zijn beschreven in diverse boeken en op de website van Siem Spruyt, een oud collega van pappa. Een bijzonder voorval deed zich voor, toen de "O19”zwaar gehavend een tijd op de bodem van de zee moest doorbrengen. De O19 is tijdens de oorlog gedurende langere tijd voor herstel in Schotland geweest. In die periode voer pa op verschillende onderzeeboten.

In maart 1945 vertrok pappa met de onderzeeboot Hr.Ms. “KXI” naar Australië. Vanuit Perth en Fremantle  heeft pa nog diverse patrouilles gevaren met weer de “O19” in de Pacific. Met deze boot is pa weer teruggekeerd naar Colombo. Vanuit Colombo is pa begin juli 1945 met de “O19” weer richting Australië vertrokken. Op 8 juli 1945 loopt de “O19”, op weg naar Subic Bay, door een navigatiefout op het Ladd Rif. Hoewel er om een sleepboot gevraagd werd, kwam deze niet opdagen. Wel arriveerde de USS Cod. Deze Amerikaanse onderzeeboot heeft de bemanning van de “O19”aan boord genomen. De “O19”werd vervolgens met torpedo’s en kanonvuur vernietigd, om te voorkomen dat ze in handen van de Jappen zou vallen. Bijgaande foto is gemaakt vanaf de USS Cod.

Zie website : Loopbaan van mijn vader (rechter kolom)

Terug in de boomgaard -8-

Zoals ik al schreef is het erg leuk om telkens met andere mensen samen te werken. Er is gemeende belangstelling voor elkaar en er wordt veel gelachen. Iedereen heeft zo zijn of haar eigen rugzakje. In sommige gevallen gaat het rugzakje helemaal open. Dan hoor ik van iemand dat ie al twee keer zijn vrouw heeft verloren en een kind. En toch weer overeind gekrabbeld, met hulp van zijn geloof en verdergaan met z'n leven. Of van een moeder wier gezinsleden, man en kinderen, allen wat mankeren. En altijd maar zichzelf wegcijfert, terwijl ze zelf ook bepaalde beperkingen heeft. Of over iemand die al een tijd thuis zit met een burn-out en wiens relatie onder druk staat. Een ander heeft heel lang voor zijn vrouw gezorgd, maar tijdens haar herstel overleed ze alsnog onverwacht. Stuk voor stuk indrukwekkende verhalen, die me duidelijk maken dat er veel meer aan de hand is dan ik vermoedde. Maar ook dat er veel helden rondlopen, die telkens weer overeind krabbelen en doorgaan met hun leven. Soms wordt mij gevraagd naar mijn rugzak. En dan valt het mij op, dat ik over de inhoud met de nodige humor kan vertellen. Dat is weleens anders geweest. Tijdens de koffiepauze raak ik in gesprek met een plukster uit Hongarije. Ze komt uit de directe omgeving van het Balatonmeer, waar veel Nederlanders een (vakantie) optrekje hebben. Toen ik haar vertelde over meneer Szabo, de oer-Sebo, reageerde ze heel enthousiast. Alsof ik een landgenoot van haar was.

vrijdag 16 september 2011

The Dingoes

Tot de Britse pop uit de jaren 60 en 70 behoorde natuurlijk ook die van Australië en Nieuw Zeeland. Van Downunder de band The Dingoes met een leuk nummer 'Way out west' uit 1973. De stem van de zanger doet me denken aan Van Morrison van Them. En was Wally Tax (achter de toetsen) toen al geëmigreerd??

Trekken aan een dood paard

De kwestie van een paardenbak in de tuin van de buren aan het Ruttensepad bij Rutten  is voor de gemeente NOP heel gewoon. Het houden van een paard is niet verboden, aldus de NOP. Hoe zoiets geregeld wordt, stond deze week in de FlevoPost. Gewoon groenlicht geven, ondanks dat het eigenlijk niet toegestaan is : 'handelen in strijd met de regels'. En was je toevallig met vakantie toen de aanvraag werd gepubliceerd, dan heb je als buren gewoon pech gehad. Dus alsnog klagen is trekken aan een dood paard. Al met al een raar gebeuren. Ik weet zeker dat het overgrote deel van de inwoners niet akkoord zou gaan met dergelijke goedkeuringen. En toch doen onze 'vertegenwoordigers' het. Een kwestie van minachting, volksverlakkerij.

Batavia Regatta

Vandaag is een speciaal zeilevenement gestart bij de Bataviahaven, waarin teamzeilen centraal staat. Teamzeilen is een tak van de wedstrijdzeilsport die niet alleen voor de zeilers maar zeker ook voor de stuurlui aan wal zeer aantrekkelijk is. Het leuke is dat zeer dicht langs de kust wordt gevaren, zodat het verloop van de wedstrijd goed te volgen is. De Batavia Regatta wordt gevaren op een korte baan langs de Saerdam. De finish ligt voor het havenhoofd van de Bataviahaven. Het commentaar wordt door een groot aantal speakers langs de oever wijd verspreid.
De wedstrijden duren drie dagen, vrijdag, zaterdag en zondag. In die periode worden heel veel korte wedstrijden gevaren. De finale wordt zondagmiddag gevaren.

LelystART

Deze week en weekend wordt in Lelystad het Stadsmuseum gehouden als opening van het culturele seizoen. Een onderdeel daarvan is het '3D Streetpainting'. Er is al een aantal 3 D tekeningen gemaakt en ik moet zeggen dat ze een bijzonder effect hebben. Bij de tekeningen is aangegeven waar je het beste kunt staan om het 3d effect zo optimaal mogelijk te zien. Bij het stadhuis had de kunstenaar een speciale lens geïnstalleerd. Wie daar doorheen kijkt, ziet een ultiem gezichtsbedrog in 3D : een waterpartij midden in de stad.. Bij het LelyGaga Agora theater is een kunstwerk geplaatst dat de Lelystadse huismus , of wel de arend, symboliseert. Het metalen kunstwerk zal 's avonds met behulp van speciaal licht de bewonderaars met de ogen moeten doen knipperen van verbazing. Natuurlijk is er ook muziek. Het geheel vindt plaats rond het Agora theater, de Kubus en underground en in de Flevomeer Bibliotheek. Gewoon even gaan kijken. Erg mooi!

donderdag 15 september 2011

Geen dag zonder Fak-Fak

Pa met collega op Nieuw Guinea, 1956
Van Kees Maaswinkel (filmmaker en Nieuw Guine veteraan) ontvingen wij een dvd met een documentaire over het conflict rond Nederlands Nieuw Guinea begin jaren 60 : Geen dag zonder Fak-Fak. Die had hij ons tijdens zijn bezoek beloofd, toen Kees informatie over pa's periode bij de Onderzeedienst kwam opvragen. Op Curaçao (1961-1963) volgenden mijn broer Joop en ik de verrichtingen van 'onze' mariniers op Nieuw Guinea. Pa was immers een paar jaar eerder daar gestationeerd geweest. In deze overigens zeer interessante documentaire worden naar de nieuwsfeiten ook de visies van direct betrokkenen weergegeven. Oud mariniers vertellen over hun ervaringen op Nieuw Guinea. Het Nederlandse leger bleek niet voorbereid op een eventuele oorlog in de oerwouden. In andere situaties kwam de onervarenheid van de legertop geregeld boven drijven. Zo vertelde een voormalig marinier dat tijdens de ochtendgymnastiek Indonesische para's landden. Maar de gymles ging gewoon door. Het conflict eindigt met het akkoord in augustus 1962 waarin Nieuw Guinea weggegeven werd aan Indonesië. Zelfs na ondertekening van dit akkoord, werden Nederlandse mariniers op patrouille gestuurd met als gevolg een dodelijke slachtoffer. Hoe dat allemaal kon gebeuren wordt tot op heden verzwegen.

Crisis?

Zaterdag, op het wijde water, heb ik voor miljoenen euro's aan vaartuigen gezien bestemd voor de recreatie. Van sommige sloeg ik bijna overboord van verbazing. Crisis? Hoezo crisis? Afgelopen week kwam er ook zo'n miljoenenschip door de Noordersluis. Volgens mijn correspondent Ton, was een paar dagen eerder ook al zo'n schip naar beneden gegaan. Nog even en we gaan onder leiding van Griekenland allemaal naar beneden.
(foto : Ton S.)

Terug in de boomgaard -7-

'Als je een plas moet maken, heb je hier twee opties : of naar het toilet in de schuur, of ergens gehurkt tussen de bomen. En wat dat laatste betreft, trek je niets aan van Arno met zijn verrekijker. Dat is gewoon een kwestie van gezonde leergierigheid van die jongeman.' Omdat er hard gelachen wordt, lacht ze maar mee. Na een half uur plukken roept ze opeens : 'Waarom hebben ze me niet eerder verteld over dit werk? Hartstikke leuk en lekker buiten!' Dat klinkt erg enthousiast voor iemand die zonder laarzen en regenpak in de modder en regen staat te plukken. Ooit heb ik het UWV erop gewezen, dat ik het vreemd vond dat dit soort werk nooit door hen aangeraden is. De betreffende medewerker zei dit in de advieslijst te zullen laten opnemen. Maar drie jaar later is er dus nog niets gebeurd. Gisteren moest ik naar een andere boomgaard. Daar was men de zo goed als rijpe Elstars aan het plukken. Het was een weerzien met de collegaplukkers, waarmee ik voorgaande weken gewerkt heb. Vandaag zijn we met z'n tweeën de Gieser Wildeman gaan plukken. Dat zijn de stoofperen. Lange Bert kon nauwelijks in krappe cabine van de trekker komen, dus heb ik de hele dag in dat ding gereden. Erin, rijden, eruit, plukken, erin enz. Het was een zonnige dag en de temperatuur was hoger dan de voorspelde 18 graden. Morgen gaat men verder met de Topaz, een herfst-/winterappel.