Motoren en zo

Uiteraard heb ik onderweg aardig wat interessante motorfietsen, bromfietsen (Mofa's) en auto's gezien. Zo zag ik bij een dealer een BMW C440 X staan. Op deze scooter van BMW (foto, met erachter een Kawa Z) durf ik me nog wel te vertonen in het openbaar. De Simsom bromfiets was ook wel wat. Daar vraagt men ook al behoorlijk veel geld voor. Al snel zo'n €2.000,= Onder een soort van show-stolp, zag ik een zeer bejaarde DKW staan. Ik heb ook wat Trabantjes (Trabi's) gezien. Ze vallen ook op, omdat ze relatief klein zijn. Ook voor die auto's wordt veel geld gevraagd.

Een souvenir als presentje

Sonja heeft een zakje met klompjes met magneten in de kampeerbus liggen. Eerder lag het in onze laatste caravan. Ze zijn bedoeld voor speciale mensen die we tijdens onze trips ontmoeten. Ze mogen dan zo'n paar klompjes uitzoeken als blijk van dank. Zoals de vrouw van het benzinestation, die ons zo vriendelijk hielp toen we pech hadden met de uitlaat in 2016. Of de vrouw van de camping van vorige week, voor wie niets te veel was. Of, zoals gisteren, aan de Vietnamese vrouw in haar verkoopwagen. Ze was zo gul toen we een extra groot portie vroegen.
Het leuke van die presentjes zijn de reacties daarop. Mensen verwachten blijkbaar niet zoiets van vakantiegangers.

Een nieuw reisplan

Vanmorgen, tijdens de koffie, hebben we over onze verblijf hier gesproken. Het mooie weer komt eraan, vandaag schijnt de zon weer volop, en we willen als het even kan weer aan een water staan. We rijden in elk geval weer naar het westen, ongeveer richting Osnabrück, zij het dat we weer de binnenwegen gaan pakken. Als voorlopig einddoel hebben we weer Winterswijk of de Achterhoek geprikt. Maar voordat we zover zullen zijn, zullen we eerst nog elders neerstrijken. We zien wel hoe het gaat. En anders maken we rechtsomkeer en gaan we... tja, waarheen dan?

Een gezellig stel

Omdat we iets bij een bouwmarkt wilden kopen, heb ik gelijk maar even een paar splitpennen gekocht voor onze buren. Tijdens mijn rondgang door die enorme bouwmarkt (winkels bekijken doen we om beurten, omdat Fenna buiten blijft), zag ik een aantal artikelen dat flink goedkoper is dan bij ons.  Reden voor mij om uit het goedkopere assortiment  2 blikjes additief voor de diesel te kopen. Hier kosten ze maar €8,= terwijl ik dezelfde hoeveelheid in kunststof flacon in eigen land voor ruim €12,= aanschaf. Van tijd tot tijd gooi ik dat spul in de tank van de Ducato. Met name wanneer we lange ritten gaan maken, zoals nu het geval is. Het additief reinigt het brandstofsysteem en geeft schonere uitlaatgassen. Zeggen ze. Al moet ik zeggen, dat mij na een APK roetmeting gezegd is dat de oude motor opvallend schoon is. Een goede verbranding dus.
De splitpennen zijn bestemd voor het stel waarvan het neuswiel van de caravan vervangen is. Tijdens de montage van het nieuwe wiel brak een van de pootjes van de oude splitpen.
We hebben ook door de stad gewandeld en ergens iets gegeten. In het centrum kwamen we een paar daklozen / zwervers tegen.  Een vrouw met een rollator en later een flink aangeschoten man. Erg triest om hen zo te zien. De vrouw had zichtbaar een zwakke blaas of was incontinent. Ze zat op de grond een stuk gegrilde kip te eten, dat ze net gekocht had. De botten gooide ze op straat, terwijl ze naast een afvalbak zat. Soms vraag ik me af, waar het bij die mensen fout gegaan is om zo diep te vallen.
Weer terug op de camping zei ik tegen de man van het neuswiel, dat ik een presentje voor hem had. Hij keek mij wat verwonderd aan. Toen legde ik de splitpennen op de tafel. Hij en zijn vrouw moesten beiden hartelijk lachen en waren blij verrast met ‘het cadeau’. Hij vroeg waar ik die pennen weg had. O ja, ze komen uit de omgeving van Hardenberg en hun accent is om van te genieten. Vind ik. Het zijn beiden gezellige praters. Net als wij helpen ook zij andere mensen in hun omgeving. Zij doen het vanuit de kerk waar ze lid van zijn. Het is direct te merken wanneer mensen iets gemeenschappelijks hebben. Er wordt dan veel gemakkelijker omgegaan met elkaar.

Een mooie verkoopwagen

Zoals ik al eerder meldde, staat in Nienburg een mooie verkoopwagen met beperkt assortiment Vietnamese gerechten. Weliswaar op z'n Duits aangepaste gerechte, maar toch lekker. Tijdens ons tweede bezoek, haar bami smaakte immers prima, herkende ze ons direct. We bestelden weer een bami, maar wilden dit keer een extra grote portie. We begrepen best dat mevrouw liever 2 porties wilde verkopen, maar ze was flexibel. Dus zei ze ons dat ze voor 2 euro meer 'nudeln mit hänchen' (bami met kip) wilde verkopen. Tijdens het wokken vroeg ze waar ik vandaan kwam. Ik begreep best dat ze mijn culturele achtergrond bedoelde, dus zei ik niet : "Uit de boekenwinkel hier om de hoek." Toen ze begreep dat mijn ouders uit Indië kwamen, leek het alsof we oude bekenden van elkaar waren. Prachtig! Ik vroeg haar naar de tjap tjoy, de grote loempia's en meer ons bekende gerechten. Ze werd nog enthousiaster bij het horen van die gerechten. Ze zei bescheiden, dat ze maar een kleine wagen heeft. Er zijn grotere die van alles en nog wat verkopen. Ik vertelde haar dat veel wagens in Nederland nog kleiner zijn dan die van haar en dat ze enkel gefrituurde waren verkopen. Sommige ook wel bami en/of nasi.
Toen ze de bami overhandigde, deed ze er extra sambal en saus bij. "Gratis", zei ze lachend, "normaal moet hiervoor ook betaald worden." We bedankten haar vriendelijk en namen afscheid. Sonja vroeg mij of ik geen foto van de wagen wilde maken. Ik keerde om en vroeg aan de vrouw of ik een foto van haar mooie wagen mocht maken. "O", riep ze, "maar ik wil niet op de foto!" Nadat ik haar uitgelegd had, dat de foto voor mijn blog bedoeld is en dat ze zich ook mocht omdraaien, stemde ze toe. Ik bedankte haar nogmaals. Toen we even later voorbij fietsten, zwaaide ze uitbundig naar ons.

Hij weet hoe het hoort

Toen ik vanmorgen naar het toiletgebouw liep, werd ik gevolgd door een jongen van een jaar of 10. Ik kende hem nog van ons vorig bezoek aan deze camping, toen hij wat vragen stelde over Fenna. Hij groette dan ook vrolijk. We liepen beiden de ruimte van de urinoirs binnen, waar aan de middelste van de drie op rij een jongeman zijn blaas stond te legen. We gingen links en rechts van hem staan. Terwijl wij daar naar ons eigen gezeik stonden te luisteren, zag ik het jochie stiekem een paar keer naar zijn buurman kijken. Toen deze klaar was en wegliep, schudde het joch zijn hoofd. Hij bewoog zijn hand langzaam naar de doorspoelknop van het verlaten urinoir en drukte er met zijn wijsvinger op. Toen spoelde hij zijn eigen plas weg en waste hij zijn handen. Iets wat de jongeman ook had nagelaten. Daarna hield hij zijn handen onder de droger, die met veel kabaal warme lucht begon te blazen. Toen hij de ruimte verliet, drukte hij met zijn elleboog de deur open. Ik moest een beetje lachen. Dat joch had het allemaal wat beter in de gaten dan zijn buurman, die al wat jaartjes ouder was. Een kwestie van opvoeding en/of sociaal gedrag?

Met een nieuw neuswiel

Meneer en mevrouw zijn erin geslaagd een nieuw neuswiel te kopen á €26,50. Het is er een met een metalen velg. De vorige was van kunststof. Ze moesten er wel ruim een uur voor rijden (richting Hannover), want hier in de buurt was het wiel niet voorhanden. Zoals beloofd heb ik meneer geholpen met de montage. Hij deed het werk zelf, terwijl ik hem begeleidde. Meneer had verzuimd een nieuwe splitpen te kopen, dus moest de oude er weer op. En ja hoor, bij het ombuigen van de pootjes brak er een af. Geen nood, de dikke poot was tijdens het buigen wel heel gebleven. Meneer maakte zich wat zorgen, dus zei ik hem, dat desnoods een spijker ook zou voldoen. "Als u hem maar aan de onderkant ombuigt", voegde ik eraan toe. Meneer was erg opgelucht toch weer een neuswiel te hebben.

Vandaag 50 jaar geleden

Een stukje uit mijn ander blog.
Een week of wat na mijn eindexamen, op 15 juli 1969, begaf ik me met de trein richting Zuidlaren. Vanaf Amersfoort stroomde de trein vol jongemannen met weekendtassen. Ik dacht : "Dat zijn dus de collega's." Tijdens de reis was het verdacht stil in de trein. Na een reis die eeuwen leek te duren kwam ik in Assen aan. Op het station in Assen stonden allerlei gasten in uniformen. We werden naar de bussen geloodst. Die situatie met die trein en die bussen en mensen die afgevoerd werden gaf me een merkwaardig gevoel. Maar ja, ik ben een naoorlogskind en heb al die verhalen over de transporten gehoord en gelezen. We vertrokken richting Zuidlaren.

Waarom gemakkelijk?

Als het ook moeilijk kan? Al te vaak zie ik mensen onnodig moeilijk doen. Tenminste, dat vind ik. Neem nou heel simpel een grote parkeerplaats, met slechts een paar geparkeerde auto's in vakken. Gaat iemand veel toeren uithalen om de auto precies tussen twee ander te parkeren. En dat terwijl het terrein een zee van ruimte biedt, ook vlakbij de ingang van de supermarkt. Niet alleen het parkeren, ook het uit- en later weer instappen verloopt moeizaam. En dat winkelwagentje, tja, dat moet maar voor de auto blijven staan, want de doorgang is te smal om aan de achterkant te komen.
Ook op campings zie ik soortgelijk gedrag. Veel ruimte aanwezig en toch de camper of caravan tussen twee andere kampeerplekken manoeuvreren. Als ik dan alle criteria bekijk, van de wind en zon tot aan de aansluitingen, dan weet ik niet wat het voordeel van die ene plek is. Zelfs speciaal voor campers ingerichte plaatsen, schijnen aantrekkelijker te zijn dan overigen (foto). Dat is dus wachten op weggestuurd worden. In dat soort situaties popel ik dan om leergierig te vragen waarom men per se dat plekje wil.

Alfred Hitchcock

Lang geleden heb ik een fraaie box met dvd’s van mijn broer gekregen. Voor mijn verjaardag. Het is een box met oude films van Alfred Hitchcock. Daar mochten we in de jaren 50 soms op de tv naar kijken. Op de zaterdagavond. Het begon al met dat sinistere muziekje, waarin het silhouet van Alfred's hoofd getoond werd. Ik herinner me nog een aflevering, waarin iemand voor dood werd verklaard terwijl ie nog leefde. Pas tegen het eind werd ie op de valreep gered, omdat hij zijn vinger kon bewegen. Iets dat iemand bij toeval zag. Pfff! En daarna op trillende beentjes naar boven, naar bed. Joop was ook een liefhebber van films. Nadat we de Mulo hadden verlaten, heeft hij in afwachting van zijn oproep voor militaire dienstplicht als filmoperateur in een bioscoop gewerkt. Ik heb hem een keer daar in die kleine ruimte waar de apparatuur opgesteld stond opgezocht. Toen heeft ie mij haarfijn uitgelegd wat het werk inhield. Hij maakte mij o.a. attent op de speciale tekens in beeld, die aangaven dat een nieuwe spoel gestart moest worden. Dat moest op tijd gebeuren, zodat de kijker daar niets van merkte. En dan al die blikken met films. Schitterend.
Later ging mijn broer op jacht naar dvd’s. We hebben tijdens onze vakantie van die speciale box inmiddels twee films bekeken : 39 Steps en Jamaica Inn. Prachtig hoor, die oude beelden, de techniek van toen en manier van acteren. Tijdens het kijken zag ik weer die speciale tekens, die aangaven dat de filmrol bijna op was en dat een nieuwe moest gaan starten voor een bijna onzichtbare overgang.

Krak zei de waslijn

Wat denk je? Toen we de bus op onze nieuwe plek aan het installeren waren, zag ik aan de achterkant een stuk touw hangen. Oeps! De waslijn!! Ik was helemaal vergeten dat lijntje te verwijderen. Waarschijnlijk omdat er geen was noch knijpers aan hingen. In die toestand verwijder ik niet alleen de was en de knijpers, maar ook gelijk het touwtje. Ik had het uiteinde om een lantaarnpaal gebonden. Als het goed is staat ie nog op z’n plek, want tijdens het wegrijden heb ik niets horen kraken gevolgd door geluiden van slepen of rammelen. We werden trouwens uitgezwaaid en ook de gastheer en-mevrouw heeft blijkbaar geen lantaarnpaal achter de bus zien hangen. Wat stom, zeg. Toen ik zo bezig was met opruimen dacht ik nog aan die waslijn.  Maar ja, toch vergeten…. Liever een lijn die krak zegt, dan een lantaarnpaal. Het valt me mee dat ik niet opeens alleen in de bus op de weg zit. Vanwege het ‘vergeten’.

Een beetje brainstormen

14-7
Nadat we van de camping bij Lauenburg vertrokken waren, praatten we onderweg nog wat na over datgene wat de eigenaresse had verteld. Er was een nieuwe camping gekomen met medewerking van de burgemeester. De nieuwe trok bezoekers van haar camping weg. De nieuwe camping gaat voor de toeristen met caravans en campers. De fietsers en wandelaars worden geweerd. Volgens de eigenaresse gaat het louter om geld.
Zelf hadden we wat ideeën voor haar camping, om hem aantrekkelijker te maken. Zo zou er een kookgelegenheid moeten komen voor de fietsers en/of wandelaars. En een ruimte waar ze eventueel binnen kunnen zitten. Of die twee zaken combineren en ook een voorziening maken, waar natte outfit kan drogen. Het oude sanitair zou plaats moeten maken voor nieuwe. Er was maar 1 doucheruimte. Voor het aantal huidige bezoekers net genoeg. We zouden het sanitair ook willen voorzien van accessoires als wc papier, zeep en luchtverfrissers in de toiletruimtes.
Maar of dit alles haalbaar zal is, is maar de vraag. De beide beheerders zijn in de 80 jaar en wellicht niet zo met de toekomst bezig. Er zijn trouwens ook jongere mensen, die zich niet zo met de toekomst bezig houden. Het zijn de ouders van kinderen, die hen niet geleerd hebben de omgeving na gebruik weer schoon achter te laten. Eenmaal volwassen laten die kinderen nog steeds een vieze wastafel, aanrecht of toilet achter. Een wastafel met tandpastaresten, een aanrecht met etensresten en/of een toilet met overal wc papier op de grond. Kinderen worden steeds minder bijgebracht. En dan, zowel als kind als volwassene, maar zeuren over een schoner milieu. Het milieu ben jezelf.

Niet schrikken!

14-7 We beschikken na lange tijd weer eens over internet. Ik heb dus 'even' delen van mijn dagboekje op het blog gezet. Toen ik daarmee bezig was, zag ik pas hoeveel het is. Nou, veel lees en kijkplezier. O ja, ik heb in mijn beste Duits geprobeerd zo'n special worst te bestellen. Dit kreeg ik op mijn bordje.... Misschien was mijn openingszin niet zo best : wat is er met jullie bratwurst gebeurd. Die smaakt tegenwoordig nergens naar...

Krak zei het neuswiel

Vlak na onze aankomst arriveerde een auto met caravan. Aan het kenteken zag ik, nippend aan de thee, dat het Nederlanders waren. Het jonge stel, van onze leeftijd dus, was even druk met het bekijken van een plaats. Maar uiteindelijk werd de knoop doorgehakt. De caravan werd afgekoppeld en mevrouw dirigeerde de sleurhut met een mover op z’n plek. Helaas ging dat niet goed. Ik vond dat ze het neuswiel heel erg veer uitgedraaid had. Met gevolg dat het niet meedraaide. Dat had weer tot gevolg, dat het neuswiel ‘krak!’ riep. Ze stonden ietwat beteuterd naar het krom staande wieltje te kijken. Dus hees ik mezelf uit mijn stoel en schoot hen te hulp. Meneer vertelde dat hij twee linker handen had. Ik zag dat de kunststof velg van het wiel compleet kapot gescheurd was. Ik stelde voor de hut op de poten te zetten en het neuswiel te verwijderen. Het stel ging akkoord. Ik pakte mijn gereedschapskoffer en verwijderde de splitpen, die de as van het wiel borgde. Ik kon daarna de as wegtrekken en zo het wiel vrijmaken. De as met splitpen en het kapotte wiel gaf ik aan de meneer met twee rechterhanden. Hij legde ze in de kofferbak van de auto. Morgen gaat hij op zoek naar een nieuw neuswiel. Zodra hij die heeft gekocht, zal ik hem monteren.

Moving on

14-7
We besloten vanmorgen de boel weer in te pakken en ons te gaan verplaatsen. Omdat we erg blij en tevreden waren over met name de gastvrijheid van de eigenaren, kregen zij een souvenir van ons : een paar klompjes. Het is altijd weer leuk te zien en te horen wat dit presentje teweeg brengt. Mevrouw was erg verrast en dol enthousiast. We kregen beiden een knuffel van haar. Ze vertelde dat ze niet eerder iets van gasten gekregen heeft. Ze vond het erg bijzonder. Zelf maakt ze kaarten, maar helaas had ze er geen bij haar om die aan ons mee te geven.
Omdat aan alles een eind komt, besloten we verder naar het westen te rijden. Zoals gewoonlijk weer binnendoor. Het was vrij rustig op de weg, maar de wegbeheerders hadden weer een Umleitung in petto. We reden van Lauenburg richting Lünenburg en vervolgens naar Nienburg. Niet over dezelfde weg, want verandering van spijs doet eten. Rond lunchtijd

besloten we een Autohof in de buurt van Soltau aan te doen. Daar bevond zich een aantal eettenten, waaronder een Burger King. Het was op die grote parkeerplaats ontzettend druk. Ook in de hamburgertent. Daar stond een gigantische rij klanten te wachten. En een geknor dat ik daar hoorde van hongerige magen! Dus koos ik voor een ander tentje, een soort bistro, waar ik geen rij wachtenden aantrof maar wel 2 broodjes gezond(?). Tja, gezond. Ik weet natuurlijk niet hoe het met de opslag en het maken van die broodjes met beleg (kaas, tomaat, ham en sla) gegaan is. Dus is gezond wat dat betreft maar betrekkelijk. Na Soltau reden we via Walsrode richting Nienburg. Onderweg hadden we vanwege de zondag besloten naar dezelfde camping aan de Weser te rijden. Daar konden we pardoes oprijden en een plek uitzoeken, zonder al het receptie- en Mittagsruhe gedoe. Voordat we daar waren, hebben we nog even de tank volgegooid met goedkope diesel.
Na ruim 145 km reden we de camping op. Het was er weliswaar druk, maar veel mensen vertrokken. Terwijl anderen wat rondkeken naar een plekje en/of zich afvroegen waar de receptie was, reden wij direct linea recta naar ons plekje. Het plekje dat we op de heenreis ook al ingenomen hadden. Zo, theetijd.