Gisteren zijn we naar Utrecht gegaan met een bus vol spullen. Het was een kleine verhuizing. Omdat we wisten dat onze afwezigheid langer dan 4 uur zou duren, heeft Sonja een kennis ingeschakeld om Fenna tussentijds uit te laten.
Op verzoek van Mike hebben we eerst in Almere een paar zeer fraaie en vooral comfortabele fauteuils opgehaald. Ze komen ook in het nieuwe optrekje van Mike en zijn medehuurder te staan. Hij is onlangs jarig geweest en zoals gezegd krijgt hij behalve (praktische) cadeaus ook wat gereedschap, waaronder onze beide oude boormachines. In Almere kwamen we in een zeer benauwde wijk terecht. Weliswaar met fraaie huizen, maar wel behoorlijk kneuterig opgezet met de bekende Nederlandse kruideniersmentaliteit. En dat in zo ruime Flevopolder. De straat leek een smalle laan, waar twee auto's elkaar nauwelijks kunnen passeren. Laat staan als je in een bus rijdt. De beide stoelen pasten mooi achterin. Handig hoor zo'n bus!
In Utrecht aangekomen troffen we zowaar een gezellig gevuld appartement aan. De laatste keer was het nog vrij kaal. Daar hebben we de spullen afgeleverd en nog wat klussen gedaan.
Omdat op de zondag de kleine Luuk gebracht wordt, besloten we hem dit keer op te halen. Het ventje vond het schitterend om voorin te mogen zitten. Uiteraard in een stoeltje. Ondanks dat het al na zeven uur was, is Luuk niet in slaap gevallen. Wat denk je? Ligt die kleine jongen op de maandagochtend om 9.30 uur nog te slapen! Hij zal we een zeer drukke zondag gehad hebben. Net zoals wij.
Rond 09.40 uur zagen we een klein ventje op de trap staan lachen. Een mooi begin van een nieuwe week.
maandag 5 oktober 2020
Een drukke zondag
zondag 4 oktober 2020
Willem met de waterpomptang
In de badkamer bevond zich het punt om het systeem te vullen of leeg te laten lopen. Ik zag echter gelijk, dat de warmwaterkraan druppelde. Ik werd al die tijd op de voet gevolgd door de hulp, maar toen vroeg ze of het bezwaarlijk was als ze zou vertrekken; er wachtten haar nog meer cliënten. Dus namen we afscheid. Ik heb de kraan goed dichtgedraaid en heb het systeem bijgevuld. In de woonkamer voelde ik aan de radiatoren dat de ketel weer zijn werk deed. Op naar de 26 Celsius. Niet omdat het te heet werd onder mijn voeten, maar ik ben toen weer snel vertrokken.
Gelukkig weet ik weinig af van zonnepanelen. Voordat je het weet kan je 's nachts het dak op. 😛
zaterdag 3 oktober 2020
Brug Elburg
Op het brugdek was een baan afgesloten. Om Elburg binnen te rijden via de brug moest het verkeer over de linker baan. Maar die baan was volledig bezet door verkeer dat uit Elburg kwam. Volgens de borden had dat verkeer voorrang. Logisch want het hoefde niet van rijbaan te wisselen. Men had daar geen verkeerslichten geplaatst, die rekening hielden met de lichten op de kruising. Het gevolg was dat lichten op groen sprongen, maar er niet gereden kon worden. En dus van alle kanten filevorming. Degene die dat bedacht heeft mag van mij ontslagen worden. Of in therapie gaan. Wat een domheid! We zijn maar via Harderwijk gereden.
Anders
"Nooit gedacht dat ik me aan een mug zou hechten", las ik ergens. Volgens mij is het andersom. Het roken heeft plaatsgemaakt voor blowen, denk ik dan maar. Amsterdam heeft een veel grotere rol gespeeld in de slavernij, dan gedacht, is ook zo'n tekst. Die moet gewoon zijn : Amsterdam komt eindelijk met de waarheid omtrent slavernij.
In mijn jeugd- en tienerjaren noemde men het 'je gezond verstand gebruiken'. Tegenwoordig heet het 'deskundig zijn'.
Vroeger (sprak opa nogmaals) keek ik graag naar de Dikke en de Dunne (Hardy & Laurel). Wat een komieken! Het hedendaags komisch duo, Rutte & De Jonge, komt al aardig in de buurt van dat niveau. Maar dan anders.
Mondkapjes te vrijblijvend
Dat met veel maatregelen vrijblijvend wordt omgegaan, is duidelijk. Zelfs Rutte liet dat onlangs zien, toen hij (wel met mondkapje) heel dicht bij zijn gesprekspartner zat. Geen 1,5 meter dus. Ik vind dat de corona geregeld aantoont, dat de leiding te vaak niet het goede voorbeeld laat zien.
Toen ik een boodschap ging doen bij de Hema, las ik op de deur dat ik mijn mondkapje niet moest vergeten. Ik heb zo'n ding bij me. Het ligt standaard in mijn fietstas. Dus ik zet dat ding op mijn toet voordat ik naar binnen ga. Daar werd ik bij de ingang opgewacht door een medewerkster, die na een goede morgen zei, dat ik een winkelmandje moest meenemen. Dus ook dat deed ik. Toen ik richting 'mijn' afdeling liep viel mij op dat er toch een aantal klanten zonder mondkapjes rondliep. Onder hen ook ouderen en volwassenen met een kind (slecht voorbeeld). Het personeel droeg zelf ook mondkapjes, alleen achter de kassa niet. Maar daar hingen schermen.
Helaas werd er niet opgetreden tegen de weigeraars van het dragen van een mondkapje. De medewerkster bij de ingang zei er ook niets van. Ze ontsmette wel de mandjes. Zinvol?
Het stoort mij nog steeds dat verpleeghuizen enz. zo laks omgaan met het virus. Ze kunnen toch zelf regels opstellen en handhaven? Hier in Dronten zijn er toch weer mensen besmet in zo'n tehuis. Erg dom. Niets geleerd dus. Al het personeel en de bezoekers moeten een mondkapje op! Klaar. Pas sinds kort zie ik thuishulpen met mondkapjes op lopen. Hè hè, wel wat laat hoor.
Effe dansen jongens!
Ik weet niet wat ze daar drinken, maar je gaat er wel leuk van dansen. Dus graag de naam van het drankje aub!
vrijdag 2 oktober 2020
Onze derde
Ik lig in bed op het punt om naar dromenland te vertrekken. Dan hoor ik opeens : "Hoe staat het met onze derde?" Mijn primaire gedachte is : "Nog een hond? We hebben er toch al twee?" Als ik me omdraai, zegt ze : "Ons derde kind, weet je nog?" Aan het begin van onze relatie had ze aangegeven drie kinderen te willen. Ik ben gelijk weer klaarwakker en begin het aantal slaapkamers en zitplaatsen in de auto te tellen. Ze wilde nog graag voor haar veertigste een kindje erbij. We praten er nog wat over en zijn dan gaan slapen. Nee, ik had die nacht geen nachtmerrie of zo. Zelf kom ik uit een gezin van 7 kinderen, dus...
Een paar dagen later besloot ik de kwestie voor te leggen aan onze beide tienerzoons. De jongste (14) reageerde enthousiast en vond het prima. Aan de oudste van 16 stelde ik de vraag op een andere manier. Ik vertelde hem de wens van zijn moeder en vroeg of ie bereid was de helft van zijn grote tuinkamer af te staan als er een baby zou komen. Tot mijn verrassing vond hij dat geen probleem. "Als jullie de wanden maar geluiddicht maken", voegde hij er nog aan toe. Met zoveel voorstanders voor een derde besloot ik me erbij neer te leggen. Een derde dus. Hoera, werk aan de winkel!
Het is vandaag precies 26 jaar geleden dat die derde geboren werd. Ook hij kreeg een eigen kamer. Ons gezin was nu echt compleet. Nu 26 jaar later is hij afgestudeerd en woont zelfstandig. De tijd vliegt. Gefeliciteerd jongen!
Als blijk van dank
Toen mijn ouders 50 jaar getrouwd waren, heb ik gasten uitgenodigd, die afgaande op mijn jeugdherinneringen veel voor hen gedaan hebben. Ik zag de uitnodiging als een blijk van dank. Ze waren aangenaam verrast, van beide kanten trouwens. Er zijn momenten waarop je even je waardering kan tonen voor de hulp van anderen. Al was het maar via een kaartje.
Stel je hebt iemand een paar keer naar het ziekenhuis gebracht. Ook omdat anderen daar geen tijd voor wilden vrijmaken. Na elke geslaagde ingreep geeft de voormalige patiënt een etentje. Maar jij wordt alle keren niet gevraagd. Die anderen wel. En toch ga je de keer erop weer helpen. Want zo staat je moreel kompas nu eenmaal.
Dronten : geen discriminatiebeleid
En dat is maar goed ook. Gewoon al dat gezeur over discriminatie en racisme negeren. Om gevoelens van discriminatie en/of racisme te voorkomen : Ik bedoel met het woord negeren niet iets over negers, maar niet naar luisteren. Zoals ik al eerder gezegd heb : discriminatie en racisme zijn emoties. Als iemand het woord zwart gebruikt, kan ik me gediscrimineerd gaan voelen. Want ik ben geregeld uitgemaakt voor zwarte. Terwijl ik bruin ben. Haha! In plaats van me gediscrimineerd te voelen of racisme te ervaren, roept zoiets bij mij heel ander gedachten en gevoelens op jegens de schelder. O.a. die van domheid, jaloezie en problemen van de schelder zelf. Schelden is van alle tijden. En onder meer van allerlei kleuren voorzien. Zoals rode biet, blauwe, groentje, gele ras, bruin en dus ook zwart. Hoe vaak komt het voor dat iemand iets te horen krijgt en dat vertaalt in discriminatie? Het valt mij op dat klachten vaak uit dezelfde bevolkingsgroepen komen, van mensen die weinig initiatief tonen. Om je gediscrimineerd te voelen, moet moet je dan flink op zoek gaan. Graven in het verre verleden hoort volgens hen daarbij. Zelfmedelijden, een apathische houding en/of een laag zelfbeeld spelen daarin een grote rol.
Dus de gemeente heeft wat mij betreft helemaal geen discriminatiebeleid nodig. Wat dacht je van cursussen waarin mensen leren omgaan met schelden, pesten, kritiek(!) enz. en gemotiveerd worden om te gaan werken? Lijkt mij veel zinvoller dan al dat geklaag en gezeur.
Selectieve democratie
De EU heeft maatregelen afgekondigd tegen Wit Rusland. Heeft men in Brussel de verkiezingen aldaar soms onderzocht en de stemmen geteld? Ik weet zeker dat dat niet het geval is. Men gaat louter op de protesten af van.... Wit Russische voorstanders van de EU. Net zoals toen in Oekraïne.
Over de toestand in Spanje, waar de democratie met voeten getreden wordt, hoor ik niets vanuit Brussel. De Spaanse politieke processen en gevangenen worden door de EU, inclusief ons landje, in de steek gelaten. Of past het Spaans optreden ook in het beleid van de EU, waarin tegenspraak / oppositie niet geduld wordt? De EU zelf streeft immers naar macht over alle lidstaten.
donderdag 1 oktober 2020
Freek over de griep in 2009
Ik zag een grappig en toch ook weer actueel stukje voorbijkomen uit een show van Freek de Jonge in 2009 te Volendam :
Buiten de gevarenzone
Soms moet de hulp aan anderen wat bijgesteld worden. In dit geval zijn er diverse keren indirect verdachtmakingen gemaakt. Opmerkingen als : "Soms gaan er grote bedragen van haar bankrekening" of (over de gezellige bijeenkomsten, gesubsidieerd door de gemeente) "Betaalt mijn moeder dat?" of anders "Hebben jullie soms een bankpas van mijn moeder?"
Uitspraken van een wantrouwige dochter in relatie tot de hulp die we haar moeder bieden. Om die reden doen we liever geen boodschappen meer voor haar hulpbehoevende moeder en ander zaken waarbij geld te pas komt. Jammer voor de oude mevrouw, maar het is niet anders. Laat dochter zelf maar eens de handen uit de mouwen steken en haar moeder helpen.
Toen haar moeder onverwacht in het ziekenhuis werd opgenomen, sloop dochterlief als een dief bijna dagelijks haar huisje binnen. Volgens buurtbewoners (het is en blijft een dorp) parkeerde ze haar auto verderop terwijl bij het huis van haar moeder voldoende parkeerruimte was. Ze ging via de achterdeur naar binnen en deed als eerste de gordijnen dicht. Ook aan de voorzijde. Geen pottenkijkers (mag dat woord nog?) dus. Later bleek haar moeder niets te weten van al die bezoekjes. Ze klaagde wel dat er spullen weg waren. Het viel mij wel op, dat in die periode de kliko's die ik wekelijks voor haar moeder aan de straat zet, behoorlijk vol en zwaar waren. Natuurlijk heb ik niet in die zakken gekeken, want wat niet weet wat niet deert en zo leergierig ben ik ook weer niet. We proberen voortdurend buiten voor ons 'gevaarlijke zones' te blijven. Dus vandaag de mededeling dat we geen boodschappen voor moeder doen. Inclusief vermelding van de reden.
Over obesitas en geld
Gisteravond zag ik een stukje over een jongen van 15 jaar die bijna 200 kilo woog! O, wat erg! Al met al vind ik dat zijn ouders hieraan schuldig zijn. Als ouders moet je ook zorgen voor de gezondheid en het welzijn van je kinderen. Helaas werden de ouders niet echt op hun misser aangesproken. Met name zijn moeder gaf hem het slechte voorbeeld. Overigens vond ik de broers van Jay ook aan de dikke kant. Die hadden net als hun moeder ook moeten meedoen aan de afslankactiviteiten van hun broer en zoon. Wat ik mooi vond was dat die pas 15 jarige Jay zo'n groot doorzettingsvermogen en dito discipline had. Ik hoop maar dat ie verdergaat met zijn nieuwe levensstijl en dat hij de anderen daarmee zal inspireren en motiveren. Met name zijn moeder. Wie zo met zijn kinderen omgaat maakt zich volgens mij schuldig aan een vorm van ernstige kindermishandeling. Of het nu ongezond eten of drinken of ander gedrag betreft, maakt niet uit. Als ouder geef je het goede voorbeeld en stel en bewaak je grenzen.
Er was ook een programma over geld. Gezinnen lieten meekijken in hun portemonnee en bestedingsgedrag. En weer valt mij op, dat mensen die financieel in de knel zitten, vreemde beslissingen nemen. Zo kocht een stel een nieuwe wasdroger van € 300,=! Natuurlijk ook veel huisdieren die veel geld kosten en meer rare (=zinloze, luxe) uitgaven. Beide volwassenen rookten. Logisch dat ze in de problemen zijn geraakt. Ik dacht geregeld : "Wat? Geen cent te makken en toch dit soort aankopen doen? Onbegrijpelijk." Maar ja, over bestedingspatronen praten is en blijft lastig.
Remklauwen opgeknapt
Vandaag was het dan zover. Ik ging de remklauwen aanpakken. De bus heb ik wat opgekrikt met de garagekrik. Met de luchtsleutel was het wiel er zo af. Daarna was het stofhappen. Met een kap op de neus en gehoorbeschermers
Voor de zekerheid heb ik de remmen eerst getest. Je weet maar nooit. Ik heb tijdens het spuitwerk (roestomvormer en lak) weliswaar de schijven afgedekt, maar toch. Ik neem geen enkel risico. Op weg naar huis bleven de remmen het prima doen. Ze glommen tijdens hun werk.
Parkside accuboormachine
Ik gebruik geregeld een plankje dat ik onder de trekhaak van de bus plaats,
