Bazig grut

De laatste tijd is het mij opgevallen, dat naarmate mensen ouder worden, ze de kans belopen in toenemende mate betutteld te worden door nota bene hun eigen kinderen. Misschien goed bedoeld, maar de uitwerking is averechts. In mij bekende gevallen heeft verzet van de kant van de betuttelde ouder(s) geleid tot een breuk tussen hen en de kinderen. En uiteraard de kleinkinderen. Zo gaat dat dus. Verzet kan ook leiden tot langdurige ruzies. Dat terwijl je hoopte na je pensioen van het leven te kunnen gaan genieten.
Jammer dat de volwassen kinderen niet inzien welk leed ze veroorzaken. Ik moet er niet aan denken dat een van mijn kinderen ons gaat voorschrijven hoe we voortaan ons leven moeten gaan leiden. Ik zou dan toch kiezen voor een breuk, in plaats van voor een beknot leven. Ik heb al heel lang een zelfstandig leven geleid en wil dat graag volhouden tot mijn dood. Of totdat ik daartoe zelf niet meer in staat ben. Tegen die tijd zal ik het ook niet nalaten dat te vertellen. En anders is dat af te leiden van de keren dat de brandweer, ambulance en/of politie voor mijn deur staat. Leef en laat leven.
Na het overlijden van mijn vader begon mamma haar eigen leventje (weer). Ik herkende haar in haar doen en laten zoals dat in mijn jeugd had meegemaakt. Toen was pa veel van huis en runde zij de boel. Ik heb haar voor wat haar dagelijks leven betrof, nooit betutteld. Slechts op haar verzoek geholpen. Ze was oud en wijs genoeg om haar eigen leven te leiden.

Pesten op de werkvloer

Het is weer in het nieuws, pesterijen op werk. Gelukkig heb ik daar weinig last van gehad. Alleen aan het eind van mijn loopbaan, werd ik geconfronteerd met structurele pesterijen. Heel vervelend! In andere gevallen was meer sprake van nare vragen en/of opmerkingen, waar ik vrij goed mee kon omgaan. Vaak gaf ik een sarcastisch antwoord, waar door anderen om gelachen werd.
Vooral in grotere organisaties kwam ik pesten tegen. Zoals bij een organisatie op provinciaal niveau en de Belastingdienst. Daar zat het pesten opgesloten in de bedrijfscultuur. Het schijnt bij de politie ook zo te zijn. Wie nieuw binnenkwam, was de klos. Het kwam erop neer dat men daar graag op allerlei manieren naar beneden trapte. De tweede laag had immers ook weer een laag boven zich. Er ging geen geen dag voorbij zonder rottigheid.
Het is moeilijk voor te stellen dat er mensen zijn die 's morgens op weg gaan naar hun werk met nare plannen in hun beschadigd hoofd. Want laten we wel zijn, pestkoppen hebben zelf een (psychisch) probleem. Vaak speelt jaloezie en ontevredenheid over hun eigen functie een rol. Ze doen waar ze wel goed in zijn; pesten. Mensen die boven het maaiveld uit komen, worden niet gewaardeerd. Van elkaars succes genieten is ook een onmogelijkheid. Het ergste is, is dat die pestkoppen er ook nog voor betaald krijgen! Dus werkgevers, doe er eens wat aan!

Mijn aktielijstje

Op de computer houd ik keurig een lijstje bij van zaken die ik nog wil doen. Het zijn er nogal wat. Hier thuis betreft het een regenton, een wandje van rabatdelen optrekken, een vliering maken en een dakvenster plaatsen. Bij anderen heb ik nog beloofd een keer een heg te knippen, een tuin onkruidvrij te maken en wat tegels te leggen. Ik kreeg onlangs ook het verzoek een oude stationsfiets op te knappen. Tussendoor nog een nachtlampje controleren, wat coniferen lichtelijk snoeien en naar de Milieustraat voor wat afval.
En dan staat er ook nog een BBQ voor de deur met de pleinbewoners. Het leven van een vrijwilliger gaat dus over rozen. Tenminste, voor wie het leuk vindt bezig te zijn en (vooral) anderen te helpen.

Oranje wordt beter

Gisteravond zag ik na lange tijd weer eens een leuke wedstrijd van het Nederlands voetbalelftal. Het won met 2-0 de oefenwedstrijd uit tegen Oostenrijk. Er had veel meer ingezeten, als er beter werd opgelet in het veld. Wat mij betreft gaan een paar dingen nog steeds structureel verkeerd. Om de een of andere reden moet een speler die een bal ontvangt, vooraf of direct erna met zijn rug naar het doel van de tegenstander gaan staan. Met gevolg dat hij alleen 'achteruit' kan kijken en afspelen. Om die reden liepen spits Jansen en de vleugelspelers zich te vaak de benen uit het lijf voor niets. Jansen had vaak de kans alleen voor de Oostenrijkse keeper op te duiken, maar hij kreeg de bal gewoon niet. En als tweede valt het mij op, dat spelers die niet de bal in het bezit hebben ook nauwelijks meevoetballen. En dan vooral om zich heen kijken : wie staat waar? Dat doen ze pas op het moment als ze de bal krijgen. Maar dan is het te laat voor een mooie pass. Bij de Oostenrijkers viel speler Arnautovic mij (weer) op. In negatieve zin. Zodra hij merkt dat zijn tegenstander hem de baas is, wordt ie erg vervelend en onsportief. Niet alleen in de Premier League, ook gisteren weer toen Tete hem de hele wedstrijd in bedwang hield. Jammer van zo'n goede voetballer.
Hopelijk weet het Nederlands elftal de stijgende lijn vast te houden. De komst van de zeer ervaren Dick Advocaat is merkbaar.

Love is on the road

Brug bij Valburg

Gisteren zijn we weer eens naar het Brabantse gereden. Gezien de recente berichten overwoog ik een paar rubberboten, regenkleding en noodrantsoenen mee te nemen. Mijn optimisme voorkwam dat. Mijn oudste zus was jarig. We combineerden dat bezoekje met het vervullen van een lang gekoesterde wens van oma Jo. Ze wilde na zoveel jaar haar broer eens bezoeken. Ze zijn beide ver in de 80 en meer aan huis gebonden dan wij. Oma's broer woont met zijn vrouw in Uden. Ons eigen reisdoel was Drunen. Dus we hebben oma blij verrast met een uitnodiging met ons mee te gaan.
We zijn vanwege het tweede reisdoel dit keer via de A50 gereden. Vanaf Zwolle was het dus louter de borden met A50 volgen, tot aan de afslag Uden toe. Als ik door ons landje rijd, borrelen bij mij geregeld herinneringen omhoog. Vanwege mijn werk ben ik in veel plaatsen geweest. Bij Arnhem zagen we een vrachtwagencombinatie op slechts een paar meter afstand een auto met caravan volgen. Idioot! Het was weliswaar druk op de weg, maar niet hinderlijk. De route was voor mij een herhalingsoefening. Ik ben jaren geleden een paar keer bij klanten in Veghel en Oss geweest. Leuk om de veranderingen te zien. Na een rit van anderhalf uur konden zus en broer elkaar begroeten. We hebben daar in Uden nog even wat gedronken en zijn toen naar Drunen vertrokken. Oma mocht ons bellen als ze weer naar huis wilde. Via de A50 en de A59 kwamen we daar een half uur later aan.

In Uden

Tegen half vier belde oma. Inmiddels was de huiskamer in Drunen al behoorlijk gevuld met familie en kennissen. We namen afscheid en reden weer naar Uden. Onderweg viel het ons op, dat een aantal automobilisten ons rakelings inhaalden. Alsof het linker portier een grote magneet was. Ze reden met hun rechter wielen nog over onze rijbaan. Later zagen we een zwarte personenwagen langs de snelweg in een sloot liggen. Een niet bepaald opbeurende gezicht. We bereikten veilig Uden, waar oma ons opwachtte. Op de terugweg zagen we weer een ongeluk, maar dit keer op de tegemoetkomende rijbaan. Iemand werd onder een wit laken op een brancard een ambulance ingeschoven. Een wake up call? Hoe dan ook wij kwamen weer veilig en voldaan thuis.

Mutsen aan de top?

'...wat is die JSF toch schattig!'

Een vrouwelijke (natuurlijk) minister is van mening dat er meer vrouwen bovenaan op de partijlijsten als lijsttrekker moeten komen te staan. Vrouwen in de politiek hebben naar mijn idee weinig gepresteerd. Er zijn een paar uitzonderingen, zoals Marga Klompé en Nelie Kroes (voor even). Aan de rest heb ik weinig goede herinneringen en ervaringen. Ik had gehoopt, dat een vrouwelijke minister de zorg beter zou aanpakken. Nee dus. Een vrouwelijke minister op Defensie blijkt ook een zeer slechte keus. En toch moeten er om bepaalde redenen vrouwen aan de top komen.
Na de wao'ers, kleurlingen en vluchtelingen is het nu de beurt aan de vrouw : een vrouw omdat het moet. Maar de meeste vrouwen willen helemaal geen carrière. Noch in het bedrijfsleven, noch in de politiek. Vrouwen zijn meer van het part-time werk. Er moet toch ook tijd zijn om het verdiende geld uit te geven. Of wel : shoppen! Laten we dat nou maar accepteren en gewoon de beste kandidaten kiezen voor functies. Er zijn al meer dan genoeg mutsen aan de top. Wat dat betreft geeft de regering het slechte voorbeeld. Met dit keer mevrouw Busse Mutsenmaker voorop.

Intussen in Oekraïne

In Oekraïne is het nog steeds erg onrustig, om niet te spreken over oorlog. Maar het land wil blijkbaar nog meer oorlog, gezien de uitspraken over Rusland. Oekraïne beschuldigt Rusland ervan een oorlog met Oekraïne te willen beginnen. Rusland ontkent de beschuldiging. Maar misschien laat Amerika zich wel opjutten. Dat land is constant op zoek naar nieuwe killing-fields. Oekraïne zou bij een eventuele oorlog binnen een paar dagen overmeesterd zijn. Maar of daarmee het Oekra-probleem opgelost zou zijn? Het zou een veel groter probleem kunnen genereren : een wereldoorlog.
Deze maand wordt in Oekraïne een soort Gay Parade gehouden voor en door homo's. Op 12 juni a.s. is het zover. De Oekraïense nationalisten (je weet wel, van die schilderijen) hebben al bekend gemaakt, dat het die dag een bloedbad zal worden. So what? Wij hebben tenminste gelukkig weer een schilderij terug van die aardige Oekraïense boeven.
Zoals bekend wordt in het oosten van het Oekraïense land nog steeds gevochten tussen pro-Russische opstandelingen en reguliere Oekraïense troepen. Het gaat er grof aan toe. De Verenigde Naties maakt zich ernstig zorgen over het feit, dat de  Oekraïense regering humanitaire hulpverlening aan oorlogsslachtoffers in de Donbass (Donetsbekken) weigert. Vluchtelingen kunnen alleen naar Rusland ontkomen, omdat Oekraïne vluchtroutes aan de westkant volledig heeft afgesloten. Van je Oekraïense landgenoten moet je het dus ook niet hebben. En wie eenmaal in Rusland terecht is gekomen, wordt als pro-Russisch beschouwd. Maar ja, dat overkwam veel Nederlanders ook toen ze na dwangarbeid in het nazi Duitsland terugkeerden.

Hoera, mijn vrouw is klusser!

Als het over klussen gaat, schrijf ik meestal over mezelf (dus niet 'me eige'). Maar vlak Sonja niet uit! Die kan er ook wat van : boren, timmeren, schroeven, zagen, metselen, noem het maar op. Als kind en tiener heeft ze vaak haar vader geholpen. Vandaar.
Soms klussen we samen. Ze doet dat vaak anders dan ik, maar dat komt omdat ze een vrouw is. Vrouwen doen veel dingen anders dan mannen. Maar het zijn vele wegen die naar Rome leiden en daar gaat het om; het eindresultaat. Zo heeft ze samen met een eveneens handige schoondochter de tuinzit gemaakt van overbodig geworden steigerhout. De bijbehorende kussens heeft ze ook zelf gemaakt. Net als de schermpjes tegen inkijk, die het tuinhek versieren. Ze heeft ook een zonnescherm gemaakt voor het Velux tuimeldakraam. Als er plannen zijn, brainstormen we samen over mogelijke oplossingen. Daarbij proberen we een zo hoog mogelijk rendement te halen uit de te plegen investeringen. Om die reden kijken we geregeld bij kringloopwinkels en op internet. In heel veel gevallen hebben we gratis materialen gescoord. Ook door plannen aan anderen bekend te maken.
Sonja gaat ook over de planten en bloemen. Vandaar dat het huis er nu erg fleurig uitziet. Afgezien van klussen is ze ook een ster op het gebied van handwerken en (Indisch) koken. Ik kan niet anders zeggen dan : Hoera, mijn vrouw is klusser!

Rutte chanteert Britten

Ook onze minister-president Mark Rutte doet mee met de trend vanuit de EU om andersdenkenden te chanteren door het uiten van  bedreigingen. De Britse voorstanders van een Brexit willen een puntensysteem invoeren voor immigranten. Overigens lijkt het mij normaal dat aan immigranten (dus geen echte vluchtelingen) bepaalde eisen gesteld worden. Andere westerse landen doen dat al jaren.
Immigranten moeten immers aan de slag en op klaplopers en criminelen zit men niet te wachten. Met de laatsten is de EU flink de mist ingegaan. Onze deuren staan wagenwijd open voor allerlei geteisem, met alle gevolgen van dien.
Ik hoop dat de Britten, zonder zich te laten beïnvloeden door al die bedreigingen, oprecht hun stem zullen uitbrengen. Ongeacht de uitslag zie ik het referendum als een waarschuwing richting de EU en de koers die ze vaart. Het moet op veel terreinen anders. Democratischer en vooral met respect naar de individuele lidstaten toe. Rutte gedraagt zich als een puber : doe jij dit, dan doe ik lekker dat! Ik zeg : "Rutte, doe 's normaal jôh!" Het is weer een typisch voorbeeld hoe de EU met de autonomie van leden omgaat. De totalitaire trekken van de EU groeien met de dag.
In Duitsland heeft men de moordpartij op Armeniërs officieel als genocide geaccepteerd. De Duitse Turken zijn boos. Zouden ze nu teruggaan naar eigen land....? Of gaan ze in hun gastland herrie trappen? Drie keer raden. Overigens heeft Merkel zichzelf, de NAVO en Europa in een nog lastiger parket gebracht met Turkije.
Hoe zal Merkel reageren indien de Brexit wint? Komen de V2's dan weer tevoorschijn? Wordt Londen weer aangevallen? Op de Eu de rug toekeren schijnt de doodstraf te staan.

Vreemde gedachte

"Over een week of zes krijg ik een pup! Voordat ik hem ga halen, krijgt Henkie een spuitje. Ja, Henkie is op en ik kan geen dag zonder hond. Ik heb ook geen zin om twee honden te houden."

Ik klapper even met mijn oren. Ik zie hem dagelijks wandelen met Henkie. Dat beestje mankeert zo op het oog helemaal niets. Henkie is niet aan de medicijnen en erg levendig. Zijn baasje heeft echter iets in zijn hoofd, waar niet over te praten valt. Hij wil per se een andere hond en heeft zichzelf ervan overtuigd dat Henkie zwak, ziek en misselijk is en daarom beter kan inslapen. Hij loopt al bijna een jaar met die gedachte rond.
We vragen ons af in hoeverre de dierenarts daarin mee zal gaan, als ie hetzelfde verhaal te horen krijgt. Of gaat zijn baasje daar een ander verhaal ophangen om van ouwe, trouwe Henkie af te komen? Eergisteren kwam ie weer langs. Hij was flink aangeschoten en begon weer over het spuitje voor Henkie en de nieuwe pup. Dit keer had ie zowaar een foto van de pup! Dus het is serieus! Ik heb hem maar weggestuurd. Ik weet wie zijn dierenarts is. Ik denk dat ik hem een berichtje ga sturen over Henkie. Ik vind het allemaal nogal walgelijk.

Ik vertrek

Nee hoor, ik blijf. Al heb ik het wel eens overwogen. Soms zie ik een aflevering van het tv programma. Vaak verbaas ik me over de manier waarop mensen ergens anders een nieuw bestaan gaan opbouwen. Zelf ben ik behoorlijk behept met een goede voorbereiding, voordat ik iets ga doen. Helemaal als het een rigoureuze stap als bijvoorbeeld verhuizen betreft of een grote uitgave. In het tv programma zie ik mensen die zo op het oog tamelijk onvoorbereid in het diepe springen. Soms komen situaties mij erg naïef over. Zoals mensen die in het buitenland een zaak willen beginnen en geen moeite hebben genomen de taal te leren. Of wanneer ze vertrekken zonder financiële reserves. Een stel had een oude boerderij gekocht in Tsjechië. Het bouwwerk verkeerde in een soort krottoestand. En toch had het stel zo'n 140.000 euro voor het bouwval betaald! De helft zou al veel geweest zijn. Ze waren wel zo eerlijk om die fout toe te geven. Weer wat geleerd. Ik zag ook een keer een stel naar Portugal gaan om daar een soort adviesbureau te gaan runnen. Ze wilden mensen adviseren over emigreren naar Portugal. Later bleek daar helemaal geen behoefte aan te zijn.
Ik heb hoe dan ook toch bewondering voor die mensen. De meesten slagen erin hun doel te bereiken. Anderen keren terug met veel ervaringen in hun bagage. Weer anderen maken er een potje van. Tot oplichting toe. Gelukkig is dat uitzonderlijk. Ik vertrek ook, maar kom ook weer terug. Mijn hele leven ben ik onrustig geweest. Ik had de drang ergens anders te gaan wonen en leven. Aan de andere kant heb ik diverse ankers uitgegooid, die mij hier hebben gehouden. Ik heb me erbij neergelegd, dat dat emigreren niet meer gaat gebeuren.

Boek Naar de overkant

Via de bekendste advertentie-website is het mij gelukt het boek "Naar de overkant" van schrijfster Rita Pieterse-Zwetsloot weer in handen te krijgen. Mijn eerste exemplaar is door omstandigheden verloren gegaan. "Willem en een boek?",  zullen jullie je zeker afvragen. Inderdaad, ik ben niet zo'n dikke boeken lezer. Maar dit dikke boek is een uitzondering daarop.
Het boek verhaalt over de oorlogstijd en de bevrijding in Leiderdorp en Zoeterwoude (Hoge Rijndijk). Er staan niet alleen verhalen in, maar ook foto's. In de verhalen duiken allerlei mij bekende namen op. Ook van mensen die in het verzet hebben gezeten. Onder hen zijn er ook die ik persoonlijk heb gekend. Ik had het boek zelf nog niet helemaal uitgelezen, toen ik het aan iemand uitleende. Maar vanaf vandaag kan ik het boek weer even pakken om een hoofdstuk of wat te lezen over de lokale geschiedenis van mijn geboortedorp.

Houtrestanten opgeruimd

Na al dat bouwen en verbouwen had ik wat houtrestanten over. Het waren korte stukjes van tuinhout. Tja, wat moet je ermee? Ze zijn betaald en dan is het zonde om dat spul weg te gooien. Ik heb al eerder een paar nestkasten gemaakt van restanten. Rondkijkend in ons tuintje, viel mijn oog op twee houten rekken. De een was tegen de muur van het fietsenschuurtje bevestigd. De ander had ik ooit haaks op de muur gezet om wat spullen uit het zicht te houden. "Een beetje dom", zei Maxima. Dat gaat natuurlijk niet met een open hekwerkje. De beide rekjes hebben we vroeger gebruikt om de keuken van de huiskamer te scheiden. Op die manier hielden we bij afwezigheid de honden in de keuken. Er zaten wieltjes onder een van de rekjes. De ander was gemonteerd in het midden onder de eettafel, die op de scheiding tussen keuken en woonkamer stond. Dat ene deel rolden we als een deur van onder de eettafel vandaan tegen de tegenoverliggende muur met het commando : Oppassen! Nu doen ze dienst in de tuin.
Ik besloot de beide open rekken met de plankjes dicht te maken. Dus kwam er weer flink wat passen en meten, zagen en boren en schroeven aan te pas.
Maar uiteindelijk is het, ondanks de zeer warme zon, gelukt. Eerlijk gezegd kan ik niet zo goed tegen dat warme weer. Veel mensen kijken mij verbaasd aan, als ik zoiets zeg. Die denken dat ik zo bruin geboren ben. Maar ik kon doorgaan voor een broertje van Sneeuwwitje. Ik ben er tevreden over. Over die plankjes bedoel ik. Het rek is nu opgevuld met de restanten. Het staat weer wat anders en.... de plankjes zijn zinvol gebruikt.
Ik had net alles keurig weer opgeruimd, toen de eerste regendruppels naar beneden vielen. Mooi op tijd klaar dus.

Aanhangers van Erdogan

Ik hoorde dat aanhangers van de Turkse president Erdogan door de PvdA geweerd worden van de kieslijst van de rooie rakkers. De PvdA zit samen met de VVD in de regering. Minister Timmermans zei onlangs dat ons land Erdogan moet omarmen, terwijl de rest van het land liever niets te maken heeft met Erdogan. Afgezien van de politieke partij Denk en mensen met dubbele paspoorten.
Volgens de PvdA zit de partij niet te wachten op leden die tegen homoseksualiteit en vrouwenrechten en voor kinderarbeid en martelpraktijken zijn. Of wel : het Turkije van Erdogan. Bij de PvdA komen alleen mensen op de lijst, die 'goede volksvertegenwoordigers zijn'. Het aantal uitgebrachte stemmen doet er niet toe. Met andere woorden : schijt aan de democratie, want ik weet wat goed voor u is. Het aloude linkse liedje dus.
Erdogan zelf is boos op Angela Merkel. Tja, zelfs in het beste huwelijk komt ruzie voor. Duitsland staat op het punt een wet aan te nemen die de Armeense genocide onderschrijft. Volgens de Turken is er nooit sprake geweest van een genocide. Ik zie het zo : als nazi Duitsland de Geallieerden had verslagen, waren de laatste oorlogsmisdadigers geweest. Voor de Jappen zouden de Amerikanen genocide hebben gepleegd met hun atoombommen. Zo werkt dat in gevallen van oorlogen met overwinnaars en verliezers. In oorlogsituaties zit de vuiligheid aan beide kanten. Maar alleen het verhaal van de overwinnaars telt. Gelukkig is er internet. Daar kunnen we ook lezen over oorlogsmisdaden door ons eigen land begaan. Zoals over de ramp met de Van Imhoff.
Erdogan dreigt met gevolgen voor het eventueel lidmaatschap van de EU en zelfs de NAVO. Ik hoop dat Erdogan doorzet. Zijn we mooi van hem en zijn aanhangers af. Alleen jammer voor die Turkse kinderen die van hem nog steeds hazelnoten moeten plukken.

Een hommelnest in de spouw

Er zijn nogal wat mensen die helemaal in paniek raken als ze een vliegend insect in hun buurt zien. Sommigen gaan gillen, anderen vliegen overeind en rennen weg en weer andere beginnen wild om zich heen te meppen. Al die paniekvogels gaan er vanuit, dat het beest speciaal gekomen is om hen te steken. Alsof ze een soort opsporingsbevel hebben compleet met foto van het toekomstig slachtoffer. Hahaha! Gewoon rustig blijven en die beestjes hun gang laten gaan. Of probeer eens een andere parfum of aftershave. Zelf jaag ik ze weg met een trage handbeweging of door te blazen. Volgens mij kunnen ze niet zo goed tegen de lucht van trassi en knoflook.
Gezellig zittend in de huiskamer, hoorde Sonja opeens een brommend geluid. "Volgens mij is er een bromvlieg naar binnen gekomen", zei ze. Dat zou zomaar kunnen, want Fenna sluit niet altijd het vliegengordijn achter d'r staart. Bij het openstaand bovenlicht zag ik een zwart propje traag vliegen; een hommel. Toen ik wat beter keek, zag ik dat het beestje zich buiten bevond, achter de hor.
Later, toen Sonja buiten was, zag ze de hommel in een gat in de buitenmuur verdwijnen. Het gat bevond zich tussen het kozijn en de muur. Het viel ons op dat het voegwerk op de rand meer gaten vertoonde en dat de aansluiting met het kozijn flink kierde.
We hebben heel lang kunststofkozijnen gehad. Tussen die kozijnen en de buitenmuren was een kitrand aangebracht. Dus die aansluiting was potdicht.
Terwijl we daar toekeken, kwamen een voor een nog vier hommels naar huis. Ze verdwenen alle door hetzelfde gat. Is het hommeles in de spouw?
Zoals ik zelf al weet zijn die hommels niet gevaarlijk. Het zijn goedzakken, die er vanwege hun omvang vervaarlijk uitzien. Van mij mag de familie Hommel gewoon in de spouw blijven zitten. De populatie loopt terug en dat is niet goed voor ons milieu. Natuurlijk heb ik even e.e.a. opgezocht over zo'n hommelnest. De website bevestigde mijn vermoeden.