Verstrooid, vergeetachtig of dement?

Ik heb nogal moeite met situaties, waarin ik geconfronteerd word met een stukje van mijn recent verleden. Ik kan ze namelijk vaak niet meer reproduceren. Weet je, ik ben nogal vergeetachtig. En aan één kant gewoon en aan de andere kant Oost-Indisch doof. Vergeetachtig en Oost-Indisch doof ben ik altijd al geweest, van jongs af aan. Dat is met mij nog steeds het geval. Anderen vinden van niet.
Tijdens mijn werkzaam leven werd mijn Oost Indisch doofheid door anderen verklaard met : Willem is erg geconcentreerd bezig. Mijn vergeetachtigheid werd toen door hen als 'verstrooidheid' aangeduid. Maar ja, dat kwam omdat ik blijkbaar in hun ogen slimme dingen deed. Na mijn vijftigste werd het weer vergeetachtigheid. Die vermelding krijg ik tot mijn zeventigste, hoop ik.
Daarna wordt mijn rijbewijs ingenomen, omdat ik de medische keuring vergeten ben. Of omdat ik bepaalde vragen blijkbaar niet gehoord heb of dingen onthouden heb. Gevolg is dat mijn vergeetachtigheid de status 'dement' krijgt.
Als dat gebeurt, breken lastige tijden aan. Dan moet ik met zo'n status proberen met iemand een serieus gesprek aan te gaan. Me ergens over beklagen of aangifte te doen vanwege een beroving op straat, zal dan niet meer lukken. Om maar te zwijgen over het stellen van vragen over zaken die je gewoon bent vergeten.
Ik kan er onderuit komen, door er jong uit te zien en me daar naar te gedragen. Maar dat levert andere problemen op. Dan verklaren mijn kennissen en familie mij voor gek, want ze weten mijn leeftijd. En als dat gebeurt kan ik onder curatele geplaatst worden en krijg ik net als vroeger alleen zakgeld. Een gesloten inrichting als nieuw verblijf zou ook zomaar kunnen. Laten we wel zijn : ook ik moet in een hokje passen.

Ik geef toe dat ik op zeker moment een stukje functioneren ben kwijtgeraakt door al de ellende die ik heb meegemaakt. Na die zware klappen is mijn geheugen en prioriteitstelling selectief geworden. Ik vind veel dingen niet meer zo belangrijk. Dus ben ik daar ook niet mee bezig, ook al weet ik dat ze voor anderen wel belangrijk kunnen zijn. Ik heb nieuwe wegen gevonden om met mijn veranderde ikke om te gaan. Wegen, die voor anderen blijkbaar lastig te bewandelen zijn. Niet voor iedereen. Gelukkig niet. Er zijn er die mij wel willen blijven volgen en hopelijk blijven begrijpen. Ik ben verder alleen wat vergeetachtig, gewoon en Oost-Indisch doof. Altijd al geweest. En wie kent mij nou het beste? Ik ben toch zeker niet gek?

Shot in Denmark

Een Deense dierentuin heeft een giraffe afgeschoten. De reden? Men was bang voor inteelt! En dus moest de nog jonge (18 maanden) gezonde langnek het loodje leggen. Waren er dan geen andere oplossingen mogelijk? Ja hoor. Er waren gegadigden die het arme beest graag een nieuw onderdak wilden geven. Maar je weet hoe het met Denen is: Met Denen valt nauwelijks een gesprek te voeren. En ze schieten graag op dieren. De giraffe als doelwit was een buitenkansje. Altijd maar die reeën afknallen gaat ook vervelen. Onder het personeel van de dierentuin in Kopenhagen werd een loterij gehouden. De gelukkig winnaar mocht het geweer hanteren.
We hebben menige vakantie in dat land doorgebracht. Lekker rustig, dat wel. Maar contact leggen met Denen is onbegonnen werk. Tijdens een van de eerste vakanties dacht ik 's morgen Denen te kunnen begroeten met een opgewekt 'goede morgen'. Gaan die Denen bij de receptie van de camping klagen over een zwarte man die hen lastigvalt! Het is omdat ik deed alsof Zeuren Lerby een goede vriend van mij was, anders waren we tot persona non grata verklaard. Of misschien geëxecuteerd.
Volgens mij ging het niet om inteelt in de dierentuin. De giraffe zal wellicht zijn zeer beperkte harem bespreekbaar hebben willen maken bij de directie van de dierentuin. Met eerder gemelde gevolgen van dien.  Zou de Deense schutter het arme beest recht in de ogen hebben durven kijken?  Ik ben bang van wel.
Al met al een wreed, emotieloos gebeuren zonder enig respect voor de natuur. Het beest kreeg als blijk van dank voor het zorgen van nieuwe aanwas niet eens een mooi afscheid. Dus geen gedenksteen met de tekst ' 18 months after birth shot in Denmark'. Zijn kadaver werd aan stukken gesneden en voor de leeuwen gegooid. Oké, dat zou hem in het wild uiteindelijk ook overkomen zijn.
En de Denen? die houden vol dat het door de inteelt-regelgeving in de EU komt. Maar ja, je kan zo'n beest toch ook castreren of een pil geven?

Beatlemania

Mulo aan de Van Geerstraat

Aan het begin van het Beatles tijdperk zat ik keurig met gekamde haartjes met scheiding links en kaarsrecht gestreken vouw in de spijkerbroek op de Mulo in Leiderdorp. Daar kregen ik o.a. het vak Engels van juffrouw Van Leeuwen. Ze had wat kroezig haar, een bril en... ze kon haar benen over elkaar in de knoop draaien. Ze was weliswaar goedlachs, maar zette van tijd tot tijd kwaad bloed bij ons vanwege haar afkeer van de nieuwe rage onder de jeugd. Die bestond uit lang haar, obstinaat gedrag met een flinke dosis desinteresse en wat vrijer gekleed. Aan lang haar had ze een gruwelijke hekel, zei ze meerdere keren. En dat had ze beter niet moeten doen. Om haar te 'verrassen' hebben we een keer onze haren naar voren en over de oren gekamd. Toen ze klas 3 binnenkwam voor weer een lesuur Engels en ons zo zag zitten, schoot het arme mens vol. Ze ging huilend af.
Jammer dat ze niet zo creatief was om haar vak te combineren met de toen ingezette trend met de Engelse invasie van popmuziek als basis. Ze had ons ook in het Engels kunnen laten vertellen, wat ons nou zo boeide in die ontwikkeling. Of wat die artiesten met hun populaire nummers eigenlijk ons vertelden. Of achtergrond informatie over de artiesten. Nee dus. Het bleef bij verzet van beide kanten. Ik vind dat nog steeds een gemiste kans van menig docent in die periode. Juffrouw Van Leeuwen had zichzelf onsterfelijk kunnen maken. Maar nu herinner ik me alleen haar in elkaar gedraaide benen en de dag waarop ze huilend de klas verliet.
Vanmiddag was ik aan het koken. Ja, al weer. Op de achtergrond draaide ik via YouTube de LP "Beatles for sale" uit 1964. Mijn broer Joop had alle lp's van de Fabulous Four. Ik dus niet. Ik kocht platen van The Stones. Zo hadden we samen van beiden wat.
Nu viel het mij onder het koken op, dat ik na het eind van een nummer, precies wist wat het volgende zou zijn. Erg hè? Ik heb die lp's decennia lang niet meer gehoord. Alleen toen ik nog thuis op de Splinterlaan woonde en mijn broer ze grijs draaide.

Naar gitaarles met Tim

Op een kruispunt van fietspaden sta ik op Tim te wachten. We gaan samen naar gitaarles. Op mijn rug, keurig in een hoes, hangt Tim's elektrische gitaar. Een redelijk zwaar instrument.
Een paar minuten later zie ik in de verte een blond koppie op een fietsje aankomen. Door het harde trappen slingert hij wat. Voorop, op de bagagedrager, ligt een rugzakje geklemd. Als Tim mij ziet staan, verschijnt een grote lach op zijn toet. 'Jeetje, wat is ie toch al groot geworden', denk ik. 'Hoi opa!', roept Tim enthousiast. Samen fietsen we naar het centrum waar hij les krijgt. Tim praat gedurende de hele rit. Opa luistert alleen.

We zijn keurig op tijd en hebben nog gelegenheid om wat te drinken. Tim pakt een zakje met brood uit zijn rugzak. Ik ga chocolademelk halen bij de automaat. Als ik met twee bekertjes terugkom vraag ik Tim : 'Hoorde je dat geluid uit de automaat?' Tim schudt zijn hoofd en vraagt : 'Wat was er dan?' Ik zeg op serieuze toon : Toen ik mijn bekertje wilde vullen zei die kast : U krijgt geen chocolademelk, u bent al bruin genoeg!' Tim kijkt me heel even verbaasd aan, maar begint dan te lachen en roept : 'Dat kan niet hoor, opa!'
Tijdens de gitaarles geniet opa van Tim's muzikale talenten. Hij voelt heel goed ritmes aan en pakt nieuwe akkoorden snel op.
De les duurt net lang genoeg en Tim reageert erg enthousiast op de aanwijzingen van zijn leraar. Als de les voorbij is, gaan we weer terug. Opa kan er weer geen woord tussen krijgen en dus luister hij maar. Tim vertelt over school, zijn vriendjes en wat hij vanmiddag gaat doen. Tim heeft duidelijk zijn eigen leventje. Tim wordt groot.

Emma, opa's lieveling

Ze is nog wat moe. Ze houdt haar oogjes dicht. Soms gluurt ze even tussen de half geopende oogleden door. Vandaag heeft Emma een extra lief shirtje aan met de fraaie tekst Opa's lieveling. Nou, opa voelt zich gevleid hoor, kleine meid. Ik bewonder haar donkere haartjes. Haar kleine vingertjes klemmen zich rond mijn enorm grote wijsvinger. Ze slaapt vredig. Dat kan, want ze is zich nog nergens van bewust. Ik ben even jaloers op het onbeschreven blaadje in mijn armen. Ik zie zowel trekjes van haar mamma als van haar pappa. Ze is precies een maand op deze wereld en zichtbaar gegroeid. Volgens haar mamma doet ze het erg goed. Opa is trots op zijn jongste kleindochter. Na een slaapje krijgt ze trek. Dat is de vertaling van haar luid protesteren, dat boven uit haar bedje klinkt. Opa haalt haar uit haar bedje. Zodra ik haar in mijn armen heb, is ze weer stil. Voorzichtig loop ik met haar de trap af. Een beetje onhandig vanwege het besef iets breekbaars en onbetaalbaars in mijn armen te hebben. Oma heeft haar flesje al klaar. Ze drinkt op een opvallend rustige manier. Af en toe laat ze het speentje los en kijkt even om zich heen. Dan gaat ze weer verder. Als ze haar flesje zo goed als leeg heeft, is ze duidelijk wat energieker. Maar niet veel later vallen haar oogjes weer dicht. En in haar beginnend slaapje tovert ze van tijd tot tijd een tevreden glimlachje tevoorschijn. Als blijk van dank aan oma en opa.

Somber Lelystad

Op de lokale tv zender Omroep Flevoland toont men 'live webcam' beelden vanuit een aantal plaatsen in de Flevopolder. De beelden uit Urk, Emmeloord en Dronten zien er leuk uit. Ze zijn voor mij herkenbaar.
Jammer genoeg zijn de beelden uit Lelystad ronduit treurig te noemen. Ze zijn telkens weer dezelfde : grauw van kleur. Het is niet zo goed te zien maar de webcam is gericht op het sombere wolkendek. Maar het kan evengoed een betonnen muur zijn. Vreemd dat niemand daar iets aandoet. Er zijn immers leukere beelden uit te zenden, zoals van langs het Markermeer.

Een hondse behandeling

Het komt geregeld voor dat iemand geen id kaart op zak heeft. Maar het komt sporadisch voor dat iemand, die bijvoorbeeld een lichte overtreding begaat, een bon krijgt omdat hij of zij zich niet kan legitimeren.
Vanmorgen las ik het volgende. In Katwijk laat een meneer zijn hond uit. De gehoorzame hond is niet aangelijnd. Een ijverige Buitengewoon Opsporingsambtenaar (Boa) spreekt de eigenaar (65+) hierop aan en vraagt hem naar zijn id kaart. Deze heeft de hondeneigenaar niet op zak. De Boa pleegt een telefoontje en meneer wordt even later met een politieauto naar het bureau afgevoerd. Daar wordt hij uitvoerig gevisiteerd, moet zijn schoenen en riem afdoen en zijn zakken leegmaken. Vervolgens belandt hij in de cel. Daar heeft de 'crimineel' zo'n drie uur in eenzaamheid doorgebracht. Te gek voor woorden, natuurlijk. Helemaal als je al decennia in de badplaats woonachtig bent.

Geen Sony laptops meer

Sony heeft haar afdeling waar o.a. de Vaio laptops worden gemaakt gesloten. Ik weet niet in hoeverre het besluit van Mike daarin een rol heeft gespeeld. Haha! Die heeft zijn gloednieuwe Vaio immers teruggestuurd met de mededeling : geld terug aub. Blijkbaar zat er weinig geld in de Sony kas.
Het nare is dat zo'n 5.000 werknemers zullen worden ontslagen. Maar ja, hadden ze maar beter hun best moeten doen. Er zijn behoorlijk wat klachten over dat laptop. Komt bij dat de klantenservice verre van goed functioneerde. Bijna 70% van de klanten vindt de service slecht.

Voordorp -5- (slot)

Werk aan de winkel.

We moesten ook per toerbeurt in de keuken helpen. Aardappels pitten, een zinken teil vol.  Er werd stroopjes vet gemaakt; daar snoepte ik wel eens stiekem van. Als kind word je in zo’n omgeving wel slim en oplettend. Ja, dat heb ik wel mee gekregen uit die tijd. Straf, daar had ik een hekel aan. Eén keer in de week gingen wij met zijn allen douchen in een grote ruimte met 8 sproeiers. Dat was vaak leuk. De oudere meisjes gingen apart. Na het douchen moesten we steevast onze pyjama aan.  's Avonds in pyjama aan tafel en na het eten naar bed. 

In 1957 ging ik met broer Joep weg uit Voordorp. Broertje Luuk overleed in 1955. De doodsoorzaak van jongste broertje is altijd een vraag gebleven voor mij.

Later heb ik er over gepraat met mijn vader. Hij zei me, dat Luuk vermoedelijk aan een hersenbeschadiging is overleden door een ongeval in zijn peutertijd.

De slechte nazorg toentertijd is hem fataal geworden. Hij werd begraven op het kerkhof aan de Hoogmadeseweg in Leiderdorp. Zijn graf, waarin ook andere kinderen lagen, is geschud. Ik ben nog regelmatig daar geweest in de hoop zijn steen mee te nemen. Maar dat is helaas niet gelukt.

Mijn Vader hertrouwde en wij kregen toen een stiefmoeder. Maar ook zij bracht  zowel mijn vader als ons, de kinderen, geen geluk. Het huwelijk duurde maar 2 jaar. Broer Joep kwam in een jongens tehuis en ik ging met mijn vader in de kost. Ik was toen 12 jaar.

Wie in Jezus gelooft...

Er was een tijd dat andersgelovigen ( beter bekend als heidenen) konden kiezen tussen het zwaard of christen worden. Geen lastige keus lijkt mij. In zo'n situatie zou ik zelfs in een politicus of een autoverkoper geloven. De keus doet mij denken aan de tekst op deze boot. Spartelend in het zilte nat en ernstig verlegen om hulp, zal een drenkeling zich acuut bekeren als hij dit schip langszij ziet komen.

Cops and robbers

Soms kijk ik naar tv programma's waarin de politie de wet handhaaft. Of probeert te handhaven.
Zo kijk ik ook soms naar een Amerikaanse serie, waarin men autodieven te grazen neemt.
Op een zeer opvallende manier wordt een lokauto(volgens de woordcontrole bestaat het woord niet en moet ik kiezen uit : slokauto, lookauto, klok-, plok of blokauto)ingezet, die met geopende deuren, draaiende motor en brandende koplampen wordt achtergelaten. Ze hangen er net geen bord aan met de tekst : "Please, steal this car!"
In ons land mag dat niet op die manier. Dat noemt men hier 'uitlokking'. Dat woord valt al erg snel bij advocaten van de boevenwereld. Zelfs als je maar één slot op je gestolen fiets hebt of geen dievenklauwen in je deur. Maar goed, in Amerika mag het wel.
Nu is het leuke van dat programma, dat die agenten niet altijd slim bezig zijn. Ze kunnen de motor van de lokauto  op afstand uitzetten. En als de raampjes ook dicht zijn, dan zit de dief opgesloten. Een mooi systeem.
Alleen, het rare is soms de werkwijze van de betrokken agenten. Ze naderen eerst de gestolen auto met zwaailichten en sirenes en pas als ze in de buurt van het gestolen voertuig zijn, wordt de motor uitgeschakeld.
Vaak gebeurt het dat de dief bij het zien van de zwaailichten in de verte, het portier opengooit en uit de wagen springt. Vervolgens zet hij het op een lopen. En dan gaan die agenten hem achterna. Hahaha! Wat een komische gebeuren. Een moderne versie van Comedy Capers. Maar misschien doet de agent met de afstandbediening het met opzet. Om zijn collega's in conditie te houden.

Woonark gezonken

Een stel had de woonark laten bouwen in Hardenberg. Het splinternieuwe drijvend huis werd afgelopen week vervoerd naar Voorschoten. Aangekomen bij de Roggebotsluis ging het mis tijdens het afmeren. De woonark raakte beschadigd en zonk. Alleen de bovenetage steekt nog boven het water uit. Een triest gezicht en doodzonde van zo'n gloednieuwe ark.
Maar de boel zal ongetwijfeld verzekerd zijn. Niet dat daarmee alles opgelost zou zijn. De kopers woonden tot de eerste van deze maand antikraak in Leiden en zouden afgelopen weekend hun drijvend nestje gaan betrekken. De ark zou in Voorschoten afgemeerd worden. Het stel zal tijdelijk elders onderdak moeten zoeken totdat een nieuw exemplaar afgeleverd wordt.

Alle vingers,....verzamelen!

Ingezonden.

Op weg naar huis ben ik nog even van de fiets gestapt om het deksel van een rioolput terug te zetten dat er door vuurwerk met grof geweld was afgeblazen. Je wil er toch niet aan denken dat iemand onverhoeds in zo'n gat stapt, b.v. s' avonds (brr!). Op de heenweg naar het winkelcentrum had ik al een groepje opgeschoten jongens door onze wijk zien slenteren, met rugzakjes vol vuurwerk dat ze slordig naar alle kanten van zich afgooiden, en daarom had ik toen uit voorzorg maar een andere route genomen. Een paar dagen later vernamen we dat een van die jongens, 14 jaar oud, drie vingers was kwijtgeraakt; Oók met grof geweld eraf geblazen! ,,Getver!, waarom nou jongen, je hebt die vingers zo hard nodig, en je moet nog zo lang mee”. Dit is een té hoge prijs voor een beetje vuurwerklol. Hopelijk heeft een hele knappe chirurg, net als ik met het putdeksel heb gedaan, de vingers nog kunnen terugzetten en kan deze jongen over vier jaar in een kroeg zijn eerste legale biertjes bestellen op een ietwat 'stoere' wijze. Hij komt binnen, met z’n vrienden loopt langs de bar, steekt zijn hand omhoog met alleen een zichtbare pink en roept dan; ,,...Drie bier voor de houtzagerij...”. Ik hoop echt van harte! dat het zo gaat. ,,...Proost !!! geweldig knappe dokter “Vingeraanzetter”, en proost mannen...!!!".


Fan-tilator

Inzet leger tegen inbrekers

even pauzeren...

Als het aan Almere ligt, wordt het leger ingezet tegen inbrekers. Het aantal woninginbraken stijgt schrikbarend, ondanks uitgebreide voorlichting en preventieve maatregelen.
Burgemeester Jorritsma weet niet wat die inzet precies gaat inhouden. Maakt mij niet zoveel uit, zolang die boeven maar gegrepen worden. Ik hoop dat de legerleiding de krijgsgevangenen anderhalf jaar zal laten tijgeren, stormbanen nemen, marsen lopen, afknijpen, bivakkeren in winterse omstandigheden en nachtoefeningen draaien. Dat zal ze leren! (hoop ik....)

Kaarten voor Lowlands 2014!

Het is elk jaar weer een spannend gebeuren : kaarten bemachtigen voor het Lowlands festival. De internetdeuren gaan om elf uur open en dan begint het. Voor die tijd staat een kleine batterij laptops en pc's klaar om tot de aanval over te gaan.
Ook dit keer is het gelukt het benodigd aantal kaarten te bemachtigen. Binnen nog geen uur tijd. Bravo! Al met al wel een prijzig gebeuren á raison de 200 euro's per kaartje. Nee, deze ouwe muziek liefhebber gaat niet mee. Maar de kinderen en hun partners dus wel. Opa en oma krijgen wellicht een andere rol in het geheel. Ook leuk hoor!