Berging Amandus

De beide pontons met bokken van Mammoet zijn vandaag gestart met het lichten van het binnenvaartschip Amandus. Eerder was de auto van de steven getakeld. Er is overigens weinig publieke belangstelling voor deze machtig mooie klus.

Klantonvriendelijk

Van de accu van Sonja's elektrische fiets is een van de polen afgebroken. Gelukkig zit er garantie op, dus even de fabrikant gebeld. Die vond het ook geen enkel probleem en noemde een paar dealers in Lelystad, waar ze met de accu terecht kon. Helaas is niet iedereen gecharmeerd van zo'n garantiegeval. "U heeft de fiets niet hier gekocht, dus hoef ik u niet te helpen", aldus een chagrijnige winkelier bij het station hier in de stad. Oké, het mag dan crisis zijn maar elke euro is er toch één zou je denken. Nee dus.
Zelf hadden we ten tijde van onze tweewielerzaak ook een paar keer te maken met garantiegevallen van tweewielers, die niet bij ons waren gekocht. Maar wij keken meer op de langere termijn, dus hielpen wij die klanten ook. We zijn uiteindelijk speciaal naar Dronten gereden, omdat daar een winkelier haar wel met alles kon helpen (=inclusief een tijdelijke accu). Bij de chagrijnige winkelier bij het station zullen wij voorlopig niets kopen.

Klaar voor de berging

Bij het transport en bergingsbedrijf Mammoet ligt een tweetal pontons met enorme bokken afgemeerd. Zo te horen worden ze ingezet voor de berging van het gezonken binnenvaartschip Amandus. Dat ligt zo'n 6 km zuidwesten van Lelystad Haven. Ik hoop wat plaatjes van de berging te kunnen schieten.

Over de N307 / N23

Vanmiddag zijn we met de auto vanuit Lelystad over de nieuwe weg naar Dronten gereden. Voor ons dit keer de meest gunstige route, want we moesten aan de andere kant van Dronten zijn. Het is een gloednieuw stuk autoweg (100km/uur), dat nagenoeg kaarsrecht is. We vonden het merkbaar sneller rijden dan de oude route, ook al scheelde het maar vijf minuten.
De weg is op 2 mei j.l. officieel vrijgegeven voor gebruik. Een dag eerder waren de afgedekte borden ontdaan van het folie en de tape en waren hekken verwijderd. Dat zorgde voor wat verwarring, want de nieuwe weg was al in gebruik bij skeelers enz. Die hadden die avond niet verwacht dat er auto's op hen afkwamen. Gelukkig deden zich geen ongevallen voor.

Post zoek

Het is ons opgevallen dat steeds meer sprake is van zoekgeraakte poststukken. Niet alleen wij, ook familieleden en kennissen in den lande beklagen zich erover. Opvallend is ook dat het niet om zomaar poststukken gaat, maar stukken met een zekere waarde. Zo kregen wij een gratis pakket toegestuurd vanwege de komst van Fenna. Het poststuk bleek geopend te zijn geweest en.... de meegestuurde waardebonnen (voor voer en accessoires) waren foetsie! Ik krijg de indruk dat Post NL langzamerhand een malafide postbedrijf aan het worden is. Zou dat komen omdat die ouderwetse postbode bijna uitgestorven is en dat iedereen postbode kan worden? Het gebeurt ook vaker dat binnenlandse post soms een week(!) onderweg is en dat post op een verkeerd adres wordt bezorgd. Aan de andere kant is de post nog wel erg goedkoop. En dus ook duurkoop?

Wandelen in het Zuigerplasbos

Glasvezel : nog maar 6

Tegen het middaguur werd een mobiel elektronisch bord geplaatst aan de toegang van Lelystad Haven. Nadat het bord in werking was gesteld, las ik dat de score v.w.b. de aanmeldingen voor glasvezel op dit moment op 29% staat. Er is 30% nodig om over te gaan tot aanleg van de kabel. Er zijn zegge en schrijve nog maar 6 aanmeldingen nodig om hier van start te gaan.
In de wijk Hollandse Hout staat een soortgelijk bord. Daar meldt het, dat er nog maar 4 aanmeldingen nodig zijn. Hopelijk schudden de borden nog wat mensen wakker, want de oude ziet niemand nog staan. Ik vind overigens dat 30% response vrij laag is. Ik had meer verwacht. De kabelaar wellicht ook.

Binnenvaartschip gezonken

Op het Markermeer, ter hoogte van de parkeerplaats op zo'n 6 km van Lelystad Haven, is zaterdagmiddag het binnenvaartschip Amandus gezonken. Het schip, dat geladen was met stenen kreeg door de golfslag veel water naar binnen en zonk vervolgens als een baksteen. Het verdween niet helemaal onder water, omdat de eigenaar het schip uit de vaargeul had gestuurd. De kajuit en het voorsteven steken zichtbaar boven het water uit. De drie opvarenden werden door een in de buurt varend schip opgepikt en in Lelystad aan wal gezet.
Vandaag is men begonnen met het lossen van de lading stenen. Men hoopt komende woensdag te beginnen met de berging van de Amandus.

Het Zuigerplasbos in

Vandaag zijn we met bijna de hele familie het Zuigerplasbos ingegaan. Alleen Mike was afwezig. Hij was aan het werk. Het Zuigerplasbos is behoorlijk op de schop gegaan en nu is het een bos waar je vooral als kind veel kunt doen. Het gebied is gevarieerd, met zowel bos als waterpartijen met strandjes en overal speeltoestellen, klauter- en klimmogelijkheden. Nu mag men nog met de hond los bijna overal lopen, maar dat zal straks behoorlijk beperkt gaan worden wist een bezoeker te vertellen. Al moet ik zeggen, dat gedurende de hele wandeling zich niets vervelends heeft voorgedaan met andere honden. Het was daar redelijk bevolkt, zonder dat het druk was. Daar is het gebied te groot voor. Het gebied grenst aan het terrein van de scouting (Ascanen). De beide pups gingen ook mee. De kleine Lilly in een wandelwagentje, waar ze af en toe uit mocht en Fenna gewoon los. Fenna maakte kennis met het water. Ze sprong enthousiast achter een stok aan, die Ben in het water gooide. Ze had aan de overkant een andere hond zien zwemmen, dus dat doe ik ook dacht ze. Gevolg was dat ze kopje onder ging en geschrokken aan de wal klauterde. Een nat pak, maar dat kreeg ze droog door door het zand te gaan liggen rollen. Jill kreeg ook een nat pak, maar om andere redenen. Ze hield tegen mamma Karly vol dat ze niet hoefde te plassen, totdat haar broek nat werd. Er was daar ook zoveel te doen. Gelukkig was het weer prachtig zonnig en was het tussen de bomen haast windstil. Het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn dat we daar zijn gaan wandelen. Fenna en Lilly moesten flink getemperd worden. Lilly viel in slaap in de wandelwagen, terwijl Fenna geregeld weer aan de lijn ging om te voorkomen dat ze bleef gaan.

Over de grenzen

Voor allen, die hun geboorteland zijn ontvlucht en het beoogde geluk in dit land (nog) niet hebben gevonden. Voor de vele vluchtelingen, die al meer dan 2 jaar wachten op een verlossend antwoord. Voor hen die niet in Nederland, maar in Niemandsland terecht zijn gekomen. Voor hen die verstikt zijn in het web van procedures en de weinig humanitaire mentaliteit van hun gastheer, die het veel beter heeft. Voor alle kansloze kinderen, zonder id-kaart, omdat men iets over hun gevluchte ouders beweert en de Nederlandse staat dit klakkeloos aanneemt. Voor de uitgeprocedeerden, die in de illegaliteit hun leven moeten voortzetten. Voor hen : Across the borderline van Freddy Fender :

Kris' Sundaymorning

Een prachtige video gemaakt door Tina :

Vijftig vragen -1-

Grote zus Hanny met Wimmie, Rudie en Joppie

Een tijd geleden heb ik een boekwerkje gemaakt met antwoorden op vijftig vragen, omlijst met sfeerfoto's. De vragen waren afkomstig van een boekje dat ik van Mike kreeg. Nee, ik ga ze hier niet allemaal publiceren. Slechts een beperkt aantal. Hier is de eerste vraag :
"Hoe zag je huis en buurt eruit?"

© Het middelste dakkapelletje, Hanny's kamer

Antwoord : Het huis waar ik geboren ben staat in de Koningstraat in Leiderdorp. Daar, op nummer 65, woonden mijn oma en opa van pappa's kant. Mijn ouders zijn met mijn oudste zus Hanny na de oorlog uit Ned. Indië vertrokken en bij hen ingetrokken. Een paar jaar later lukte het mamma om een spiksplinternieuwe duplex woning te huren aan de Resedastraat. Daar in een bovenwoning woonden we op nummer 74a. Het was een leuke, gezellige buurt met veel kinderen van onze leeftijd. Zo waren daar de familie Staats, Verbeek (met o.a. Leentje, de huidige CdK van Flevoland), Jansen, Van Waardhuizen, Van Dalen, Roele, Hol en Van Ingen Schenau. Vanuit het raam van  de huiskamer keken we uit over het polderlandschap en de Gereformeerde kerk aan de Hoofdstraat. Aan het eind van de straat, aan de overzijde van de Hoofdstraat, stond de boerderij van de familie Braat. Eind jaren 50 werd de A4 aangelegd en werd de boerderij  afgebroken en daarmee verdween een stukje nostalgie uit mijn jeugd. We hebben daar van 1950 tot 1960 gewoond. Daarna vertrokken we voor drie jaar naar Curaçao.

Naar Den Haag en terug

Mike is met zijn klas naar Den Haag geweest voor een educatieve dag in de Randstad. Hij vertrok rond 9.00 uur met de trein. De hele klas kon lekker blijven zitten (hu?), want de trein reed via Schiphol naar Den Haag, waar men om 10.30 uur aankwam.
Daarna begon een stadswandeling met een bezoek aan de Gevangenenpoort. Na een lunchpauze op het Plein vertrok het gezelschap naar het Escher Museum in het Paleis. Na 15.00 uur mocht iedereen vrij de stad verkennen met als tip de Panorama Mesdag te bezoeken. Om 18.00 uur moesten ze zich weer melden op het station CS voor de terugreis naar Lelystad. Indien gewenst en door de ouders toegestaan mochten ze ook langer blijven en op eigen gelegenheid weer terugreizen.
In mijn middelbare schooltijd heb ik ook een keer van cultureel uitstapje gemaakt. De trip duurde nog geen uur en begon met een wandeling van 5 minuten naar de Leidse Hout. Daar moesten we zonder docent wat tekenen en/of schetsen met de natuur als onderwerp.  Het uurtje pakte heel anders uit, omdat een eindje verderop een jong stel op een bankje de liefde bedreef. De betreffende tekeningen en schetsen verdwenen op school subiet in de prullenbak. Nadien zijn we nooit meer onder schooltijd in het Leidse Hout geweest.

Achter de schermen

Ten tijde van de schoenendozen actie vonden wij het erg interessant en zinvol om achter de schermen bezig te zijn voor de arme kinderen in Oost Europa, Afrika en het nabije Oosten. Het is voor mij min of meer een gewoonte om een kijkje achter de schermen te nemen, want dat was oorspronkelijk mijn werk. Ook vandaag mocht ik een kijkje achter de schermen nemen van een bedrijf. Dit keer betrof het een webwinkel. De logistieke afhandeling vanaf bestelling tot en met de aflevering dient bij zo'n webshop geolied te verlopen. En als het pakket thuis geopend wordt, is het wel zo fijn als al het bestelde daarin zit. Vele bedrijven zijn daar heel secuur in. En toch, ondanks het secure werk met o.a. drie controles, kan er iets mis gaan. En dan? Tja, dan krijgt men te maken met een breed scala aan reacties, van begripvol en aardig tot en met woest en uiteraard onbeschoft. Er zijn nu eenmaal mensen met een kort lontje, die, vooral als je elkaar niet recht in de ogen kunt kijken, graag flink ziekelijk tekeer gaan achter hun pc. Logistiek gezien is het de bedoeling zo min mogelijk voorraden aan te leggen. Het mooiste is als je via je eigen leverancier het bestelde kunt laten afleveren. Maar soms worden meer producten besteld, die bij verschillende toeleveranciers vandaan moeten komen. Die worden samengevoegd, ingepakt en in één zending verstuurd. Veel webwinkels hanteren de slogan : voor .. uur besteld, de volgende dag in huis. Maar die vlieger gaat niet altijd op.  De webwinkel blijft afhankelijk van zijn toeleveranciers en hun voorraden. Van producten die veelvuldig worden afgenomen en 'snel gaan', wordt vaak wel een voorraad aangehouden. Veel bedrijven maken gebruik van gebruikte verpakkingsmateriaal, waarvan de doos de bekendste is. Dus kan het gebeuren dat iemand een doos ontvangt waarvan de buitenkant suggereert dat het om knakworsten gaat, terwijl er een oliefilter in zit. Dus eerst in de doos kijken en pas dan eventueel reclameren. Ja zeker, er zijn mensen die al bij het zien van de doos uit hun slof schieten. Zoals de vegetariër die de knakworstendoos zag.

Dodenherdenking : Vrijheid, gedicht

Een mooi gedicht van en door Marcel van Kersbergen :