Dodenherdenking Lelystad

Vanavond ben ik rond zeven uur naar het Stadspark gegaan, om daar de jaarlijkse dodenherdenking bij te wonen. Ik was mooi op tijd, zodat ik een keurig plek vooraan kon innemen. Een kwartier later was de locatie al behoorlijk volgestroomd met belangstellenden.  Om half acht arriveerde de stille tocht die met burgemeester Horselenberg vanaf De Uiterton was vertrokken. De lucht was behoorlijk bewolkt, maar het bleef droog.
Rond half acht volgden de diverse toespraken, met 'Vrijheid geef je door' als thema, met de burgemeester die de rij opende. Ik hoorde wat fijnzinnige opmerkingen, die inspeelden op de actualiteit waarin sommigen ook de doden aan Duitse zijde wensen te herdenken.  Zo sprak ze nadrukkelijk van een Nationale Dodenherdenking. Daarna droeg stadsdichter Marcel van Kersbergen een gedicht voor. De voorzitter van ROC Flevoland memoreerde de vrijheid, die wij als heel gewoon beschouwen, maar dat eigenlijk niet is. Rabijn Stiefel deed het Jizkor gebed. Het is een gebed voor de slachtoffers van de Nazi-terreur. Sommige aanwezige kinderen konden een lach niet onderdrukken, toen de zangerige stem van de rabbijn door het Stadspark galmde. Het klonk inderdaad duidelijk anders dan de huidige hiphop en r&b. De twee minuten stilte werd voorafgegaan door een Taptoe uitgevoerd door een trompettiste van Harmonieorkest Lelystad. Na deze twee minuten stilte werden twee coupletten van het Wilhelmus gezongen.Daarna volgde de kranslegging door de burgemeester, wethouders en vele anderen. Na afloop sprak de burgemeester nog een paar kinderen naast mij. Ze was blij dat ook zij de herdenking bijwoonden.
De plechtigheid werd afgesloten met een kopje koffie in het restaurant van de Uiterton.
Van de herdenking heb ik een tweetal video's gemaakt. Ze staan ook op dit blog en op YouTube.

Dodenherdenking 4 mei

Tijdens de oorlog zijn we familieleden in zuidoost Azië kwijtgeraakt. Van beiden was een tijd niet bekend wat hen was overkomen. Ze waren als militairen krijgsgevangen genomen door de Japanse bezetter. Later is gebleken dat de twee vermisten door aanvallen van geallieerden zijn omgekomen.
Oom Cornelis Gustaaf Sebo bevond zich als (zieke) krijgsgevangene aan boord van het schip Suez Maru, dat door de Amerikaanse onderzeeboot USS Bonefish (men had geen weet van de gevangenen aan boord) op 29 november 1943 werd getorpedeerd in de Flores Zee. De begeleidende Japanse marineschepen schoten bijna alle drenkelingen, die in zee voor hun leven vochten, dood.
Oom Willem Alexander Sebo was als gevangene te werk gesteld aan de beruchte Birma spoorlijn. Hij kwam om tijdens een bombardement van de Britse luchtmacht in de nacht van 6 op 7 september 1944 op Nong Pladuk. De Britten wisten niet dat de Japanners hun gevangenen dicht bij het station herbergden, in de hoop dat het niet aangevallen zou worden door de Geallieerden. Zijn graf werd bij toeval ontdekt door Nederlandse toeristen, die de naam Sebo kenden. Ze maakten een foto van de grafsteen, die zich bevindt op het Kanchanaburi War Cemetary, grafnummer 1493.
http://www.bmair.nl/Informatie/Thailand/Kanchanaburi.htm.

Kiosk geplaatst op Stationsplein

Vanmiddag zag ik hoe een kiosk op het Stationsplein werd geplaatst. Het wordt een winkeltje dat snacks en snoepwaar gaat verkopen. Het is in elk geval een fleurige opvulling van een wat kaal plein. De mensen van de locale nieuwszender waren er ook bij, dus het zal wel een item worden op Omroep Flevoland.

Tim logeert

Gisteren is Tim bij oma en opa aangekomen. Hij blijft een paar nachtjes logeren. Tim viel met zijn neus in de stamppot spinazie met een gebakken visje. Tim heeft net als oma en opa heerlijk gesmuld. Als toetje maakte Tim twee bekertjes yoghurt leeg. 's Avonds ging oma met haar vriendinnen zwemmen. Opa en Tim bouwden een echt mannenfeestje. Later kwam ome Mike, zoals Tim hem noemt, thuis. Hij had weer gezwoegd in het restaurant in Bataviastad. Toen oma ook weer thuis kwam, was alles opgeruimd en leek het alsof Tim al uren in zijn bed lag en opa op z'n gemak naar een documentaire op tv zat te kijken.

Ze groeit als kool

Niet alleen dat, ze begint zich ook te roeren. Als ze gecorrigeerd wordt gaat ze op enige afstand blaffen.  Een vorm van protest. Ze wordt op gezette tijden uitgelaten en gaat geregeld naar een speelveld voor honden. Daar vermaakt ze zich alleen of met andere honden. Als ze een plas moet maken of een grote boodschap moet doen, gaat ze bij de deur zitten en als we dat niet direct opmerken, dan blaft ze een keer. Ze heeft duidelijk energiepieken. Als we die niet opvangen, is het huis te klein. Dan rent ze als een idioot door het huis. Oppassen en 's nachts slapen doet ze ook erg goed. Kortom, het gaat goed met Fenna en dus ook met ons.

Loslopend konijn

Toen ik vanmorgen vroeg met Fenna wandelde, zagen we een konijn op straat huppen bij de parkeerplaats van de Aldi.. Hij had een grijze bontjas aan en dus was het niet Vlekkie. Hij hupte richting de Ringdijk (bushalte??), maar vanwege de opkomende drukte, hebben we hem maar weer teruggedreven richting het Bovenwater / Harderwijkstraat. Daar dook flapoor de poort in. Met wat kleurwerk is van dat beest toch wel een Vlekkie te maken?

Ps. ik kreeg te horen dat het beestje opgevangen is door bewoners aan de Harderwijkstraat 15.  Aub geen poeliers aan de deur.

Mus in appelbloesem

Help, Vlekkie is zoek

Altijd heel naar als je huisdier zoek is. Dus vandaar een beetje hulp via het blog.

Solliciteren -2-

Mijn laatste sollicitatie betrof een vacature voor een Systeem-/netwerkbeheerder. Een techneut met een toetsenbord onder zijn arm en een schroevendraaier in zijn borstzak. Niet dat ik die kennis en/of ervaring had (een schroevendraaier had ik ook nooit bij me), maar de advertentie gaf mij het gevoel dat de vacature niet klopte. Dus ik nam telefonisch contact op met de contactpersoon, die in de advertentie werd genoemd. Na een paar vragen was me een en ander al snel duidelijk. De contactpersoon was weliswaar verantwoordelijk voor de ICT, maar ze had er totaal geen verstand van. Logisch, want een jaar eerder werkte ze nog in een ziekenhuis als hoofd van de afdeling verband. Uit de vragen die ik haar stelde, maakte ik op dat de ICT bij het bedrijf behoorlijk stuurloos was en hoge kosten kende. Ook logisch, want niemand had een leidinggevende taak, deed zodoende zijn eigen ding en financiële verantwoordelijkheid ontbrak. Gezien de toekomstverwachtingen zag ik een management vacature en een buts werk, waar ik nog jaren mee voort zou kunnen.
Het contact leidde tot een gesprek op de valreep. De procedure was eigenlijk al gesloten, maar men had niemand geselecteerd. Tijdens het sollicitatiegesprek bleek mijn visie op de huidige situatie correct te zijn. De oplossingen die ik voorstelde, sloegen erg aan. Het kwam erop neer de ict functie eerst goed op orde te maken en dan de geplande volgende stap te maken. De directeur was het volledig met mij eens, de rest begreep er weinig tot niets van. Ik had mijn voorstel op de flip-over geschreven. Zo kon men na mijn vertrek de boel nog even doornemen. Op de eerste werkdag bij die organisatie, kreeg ik te horen dat alles nog met een externe deskundige was besproken. Die was het eens met mijn constatering en advies. Door meer structuur en organisatie in de werkzaamheden aan te brengen, was de vacature van Systeem-/netwerkbeheerder niet meer nodig. de ernstigste problemen waren structureel opgelost.
Saillant detail : in een kast trof ik een onderzoeksrapport van 1,5 jaar eerder, dat exact dezelfde conclusies en adviezen bevatte die ik tijdens mijn sollicitatiegesprek had geventileerd. Het rapport heeft het bedrijf 43.000 euro gekost!

Boycot EK Oekraïne

Je kunt je afvragen waarom men de Oekraïne heeft gekozen als strijdtoneel voor het EK voetbal. Dat land is verre van democratisch met een misdadige inslag en heeft niets van doen met mensenrechten. De Fifa had het besluit om daar te gaan voetballen allang terug moeten draaien. Het valt me zwaar tegen dat vanuit de sport zelf helemaal niets gehoord wordt. De voetballende zakkenvullers gaan gewoon naar de Oekraïne, net als toen naar Argentinië. Sport en politiek gescheiden houden, roept men. Maar dat is onmogelijk. Sport en politiek hebben alles met elkaar te maken. Nu een EK in Oekraïne spelen, betekent een acceptatie van de situatie rond de mensenrechten daar. Lekker voetballen en juichen in Oekraïne terwijl een eindje verderop de mensenrechten met laarzen worden getreden, mensen worden mishandeld en vermoord. De communistische maffia van Poetin heerst in Oekraïne. Een verplaatsing van het EK is noodzakelijk.

Koninginnedag

Het had er alle schijn van dat de vrijmarkt al gistermiddag begon. Heel veel plaatsen in het centrum van Lelystad waren al ingenomen door de 'vrijmarktkooplui'. Ze hebben daar overnacht. Wij brachten een deel van de avond door met Frans en Alexandra. Alexandra had ons zondagmiddag uitgenodigd om te komen genieten van een soto maaltijd. En geloof me, het was inderdaad genieten. Heerlijk, die soto!
Vanmorgen vroeg werden we gewekt door de zon. Ja, de zon was er ook, en hoe! We hebben heerlijk buiten ontbeten en een kopje koffie gedronken. Daarna zijn we richting het centrum gefietst. Het werd een zomerse feestelijke dag. Natuurlijk hebben Sonja en ik door het centrum gescharreld. Daar kwamen we in de drukke mensenmassa zomaar Carina en Robert tegen. Natuurlijk zo hier en daar wat gekocht (dubbeltjeswerk, hoor). En vervolgens hebben we ook nog even op een terrasje genoten van live muziek. Daarna was het weer op de fiets naar huis, want Fenna hadden we na enig overleg (over democratie, vrije meningsuiting en een hondenbaan) toch maar thuis gelaten. De Schrik van Jubbega had snode plannen op Koninginnedag.....

Rocknight Dronten

Gisteravond hebben Mike en ik het eerste optreden van Ben als drummer bijgewoond. Hij speelde tijdens de Rocknight in de Meerpaal te Dronten. Deze muzikale happening werd gehouden ter ere van de onlangs overleden muziekleraar Gerald Zuidema, waar o.a. Ben les van kreeg. Ben drumt normaal gesproken niet op een echt drumstel, dus ook dat was even wennen. Desondanks een knappe performance van onze muzikale zoon, die krap een jaar drumt. Het was een bijzonder moment om Ben daar zo bezig te zien. We hebben er van genoten!

Bij de Onderzeedienst

Pa op de O21 (1946)

Uiteindelijk heb ik na de echec van het vorige blog besloten toch maar mijn eerbetoon aan mijn vader weer in een blog vast te leggen. De afgelopen dagen ben ik in de weer geweest om het blog in ere te herstellen. Dit keer ben ik ook bezig een apart fotoalbum aan het blog te koppelen. Ik heb de link voor het blog Onderzeedienst in de rechter kolom bij Leuke Websites geplaatst onder de titel : Loopbaan van mijn vader. Het is een start, want ik ga het blog verder opbouwen en verfijnen.

Een vrije zaterdag

Nu Mike gestopt is met voetbal, hebben wij vrije zaterdagen, die we gelijk maar even volstorten met andere activiteiten.
De boerenzwaluwen zijn inmiddels ook terug van weggeweest. Al heb ik ze nog niet bij ons op het dak zien zitten. Dat is hun verzamelplaats vanwege het feit dat ze hier een paar schuren gebruiken als nestelplaats. Zaterdag maar eens kijken of een stel een plekje in de garage wil.
De tulpen beginnen steeds beter uit te komen. Je merkt wel dat de temperatuur niet gunstig is. Zaterdag ga ik op uitnodiging even in de boomgaard kijken en wellicht een week later weer. Ik wil een boomgaard in bloei fotograferen en daarvoor is het nu net te vroeg. Zaterdag gaat ook de Aviodrome weer open. Ik weet niet of er een uitnodiging komt, om de veranderingen te mogen zien.
In het centrum is men de kermis al aan het opbouwen. Het wordt een lang weekend met Koninginnenacht en -dag.

Mike gestopt met voetbal

Na vijf jaar voetbal heeft Mike een punt gezet achter zijn sportieve inzet. Hij kwam steeds meer klem te zitten tussen zijn studie, werk en het voetbal, terwijl zijn vrije tijd minimaal was. Op de dinsdag- en donderdagavond was het trainen en op de zaterdag wedstrijd spelen. Hij heeft zijn prioriteiten herzien en besloten te stoppen. Gisteravond heeft hij de trainer en spelers geïnformeerd over zijn besluit en de ledenadministratie van SV Lelystad is ook op de hoogte gebracht.
Gezien de zeer beperkte mogelijkheden voor de oudere jeugd bij SV Lelystad, was het ook al geen optie om door te gaan. De laatste tijd daalde bij Mike het enthousiasme met rasse schreden. Hij mocht komende week, 2 mei, een wedstrijd spelen, zodat 'scouts' uit de acht of negen A3 spelers hun keuze konden maken voor het aanvullen van de A2 en A1 elftallen.. Wie afviel, had dan wel het probleem dat het beëindigen van het lidmaatschap voor 1 mei had moeten plaatsvinden. Al met al een bedroevend slecht geregeld geheel en een zeer teleurstellend einde voor een aantal spelers. Hiermee bewijst SVL eens te meer, dat het niet in staat is om tot een goed en vooral toekomstgericht spelersbeleid te kunnen komen. Jammer.