Terug in de boomgaard -4-

Ja mensen, het is flink aanmodderen in de boomgaard. We zijn 'm van de appels naar de groene kant van de fruittuin gepeerd. Peren plukken vereist een heel andere techniek dan appels plukken. Peren moeten met het steeltje tussen duim en wijsvinger geknakt worden. Het steeltje moet aan de peer zitten anders ontstaat een plekje dat erg rot gevoelig is. Droge peren hebben de nare gewoonte door je handen te willen glippen. Dat komt ook vanwege de vorm. Eigenlijk zou de peer het steeltje aan de bolle kant moeten hebben. Dan is ie veel gemakkelijker te plukken. Een foutje in de schepping? Is God dus ook maar een mens? Of was het een peer die Eva aan Adam gaf? Vandaag hebben we weer een paar forse regenbuien op onze kop gekregen. Op een gegeven moment voelde ik mijn beide oksels nat worden. In mijn regenjack zit onder beide oksels een ventilatiegaatje. De plukkende bewegingen van de armen zuigen door het gaatje het regenwater naar binnen. Ook als het droog is blijft het pak, jas en broek, aan. De bladeren zijn namelijk nog nat en je staat versteld van de hoeveelheid vocht dat daar nog op zit. Voor je het weet is je kleding zeiknat. De regen heeft ook de paden tussen de bomen behoorlijk zacht gemaakt. Gevolg is dat de trekkers (golfwagentjes) in de prut blijven steken. Dus het is geregeld duwen geblazen. Als het regent is er in de lunchpauze lekkere, hete soep. De peren zien er overigens prachtig uit.

De Bataviawerf

Volgens de laatste berichten profiteert de Bataviawerf niet van het alsmaar stijgend aantal bezoekers van Batavia Stad. De werf met o.m. de replica van het VOC schip de Batavia kent nauwelijks een stijgend aantal bezoekers. Dat lijkt vreemd, maar ergens is het ook wel logisch. De beide locaties staan los van elkaar. Men moet Batavia Stad verlaten om naar de werf te gaan. Bezoekers van bijvoorbeeld La Place kunnen wel het fraaie schip zien liggen en eventueel via de achterdeur op de begane grond van het restaurant naar het water lopen. Maar dat is geen officiële route. Men heeft besloten een doorgang te maken, zodat de werf via de stad te bereiken is. Een goed idee, want zo heeft de stad er een extra grote 'winkel' bij. Eigenlijk zou men een stapje verder moeten gaan en de verkoop van toegangskaartjes voor de werf moeten integreren in de verkoop van de outlet-artikelen : Wie een bepaald bedrag aan kassabonnen heeft, krijgt gratis toegang tot de werf. En dan de boel onder elkaar verrekenen. Alleen de werf bezoeken moet uiteraard ook mogelijk blijven.

Appels plukken?

Sommige mensen kijken mij verbaasd aan als ik hen vertel dat ik appels pluk. Ik zie ze vaak denken : 'wat is daar nou aan?' en soms zeggen ze dat mij ook. Misschien moet ik een andere woordkeus toepassen. Het is net als die metselaar die, werkend aan een renovatie, vindt dat hij de hele dag stenen op elkaar plakt met cement. Dat lijkt me ook erg saai. Dat is net als 'appels plukken'. Maar de meer bevlogen metselaar zegt : "Ik help mee het imago van de stad te verbeteren." Appels plukken doen we vaak in groepjes van vier of twee. Tijdens de pluk wordt van alles en nog wat besproken. Vaak op humoristische wijze, soms serieus. De gesprekjes en op- en aanmerkingen leveren veel stof tot nadenken op. Nadenken over je eigen en andermans situatie. Over het leven in het algemeen met al z'n ups en down en dat van mezelf in het bijzonder. Elke dag hoor ik weer iets nieuws en bijzonders dat uit de rugzakken van mijn collega's komt. En elke dag weer leer ik in de boomgaard. Over anderen en mezelf. Vanuit die beleving gezien is het geen punt, wanneer het de hele dag regent of dat je de hele dag in de zware klei ploetert. Dat zijn slechts bijverschijnselen. Appels plukken is een bijzondere cursus, die je niet alleen leuke contacten, maar ook waardevolle informatie oplevert voor je eigen welzijn. En dan word je er ook nog eens voor betaald.

Opmerkelijk nieuws

De regering wil een extra zware boete uitdelen aan hufterig gedrag in het verkeer. Bravo! Een opiniepeiling wees uit, dat 67% van de respondenten voor het voorstel is. De rest is tegen. Toch interessant te weten dat 33% van de bestuurders van een motorvoertuig hufters zijn.
Vanmorgen las ik dat Groen Links in Amsterdam graag het verbod op het gebruik van harddrugs zou willen laten vervallen. Het betreft een APV, die de landelijke opiumwet aanvult. Volgens die wet mag men geen harddrugs produceren, verkopen en bezitten. Men is vergeten het gebruik van dat spul op te nemen. Een opmerkelijk iets, want hoe wil je dat spul gebruiken als je het niet in je bezit hebt? En hoe als dat spul niet geproduceerd en verhandeld is? Kortom, weer zo'n typisch Hollandse geval van mierenneuken. GL onderbouwt haar voorstel door te stellen dat er heel veel 'normale, rustige' drugsgebruikers zijn. Dat zal dan wel, al kan ik me dat nauwelijks voorstellen. Maar hoe zit het dan met die landelijk wet? Kan die dan maar in de prullenbak? Van dit soort voorstellen mag men wat mij betreft Sap maken. Dat doen ze in de boomgaard ook met slecht fruit.

Begin van de oorlog

Pa, met fotolijst, aan boord van de Plancius

De dienstdoende sergeant van de wacht riep “Hé, zit je te slapen?”. Pa schrok, omdat hij zo geconcentreerd een aantal verdachte personen in het oog hield.

Pa sprong overeind, salueerde en zei dat hij, wijzend naar de mannen bij het hek, dat groepje in de gaten hield. Wat pa over het hoofd gezien had, was dat hij de krant, waar hij een rond gat uitgescheurd had, op zijn kop had gehouden tijdens zijn zogenaamde leeshouding. Op grond hiervan zou de sergeant van de wacht later verklaren, dat pa had zitten slapen tijdens de wacht. Pa werd veroordeeld tot vier weken detentie. Deze straf heeft ertoe geleid, dat pa nooit een hogere rang kon krijgen dan die van sergeant. Pa heeft dit verhaal een paar keer verteld, waarbij hij elke keer weer heel boos werd.

Pa zat van medio januari 1941 tot medio februari 1941 in het gevang. Hij kon niet meevaren aan boord van de Hr. Ms. “Java”, waarop hij toen geplaatst was en waarmee konvooi diensten werden gevaren. Na zijn vrijlating vervolgde pa zijn opleiding tot telegrafistenmaat in Soerabaja.

In december 1941 werd pa bevorderd tot matroos 1^e klas. Op de 10^e van dat jaar trad pa in het huwelijk met zijn Cornelia Sebo. De oorlog met Japan was al in volle gang.

Op 1 maart 1942, vlak na de slag in de Javazee, werd pa geëvacueerd. Met de MS. “Kota Baru” vertrok pa naar Ceylon (Sri Lanka), waar hij ongeveer 10 dagen later aankwam in Colombo.

Hij werd aan boord van de Hr. Ms. “Sumatra” geplaatst in Trincomalee, een havenplaats aan de oost kant van het eiland Ceylon. Begin april werd Trincomalee aangevallen door Japan. De “Sumatra”was daags daarvoor uit voorzorg vertrokken. Met dit schip voer pa mee naar India. De “Sumatra” was op weg naar Europa, met o.a. aan boord Ed Kraak. In India, Bombay, lag op dat moment de onderzeeboot “O19” langszij de “Colombia”, een onderzeebootmoederschip, voor onderhoud. Met deze boot voer pa terug naar Colombo, maar nu naar de west kant van het eiland. Hier werd hij geplaatst op de “Plancius”, een onderzeeboot moederschip. Pa rondde daar zijn opleiding tot telegrafistenmaat met succes af. De oorlog was inmiddels in volle gang. Vlak na het vertrek van pa met de “Sumatra”, werd Trincomalee door de Japanners zwaar gebombardeerd.
(fragment uit : Loopbaan van mijn vader. Zie websites rechts)
 

Terug in de boomgaard -3-

Het komt voor, dat plukkers liever niet met bepaalde collega's samenwerken. Ik geef toe, dat in sommige gevallen het aantal uitgesproken woorden omgekeerd evenredig is aan het aantal geplukte appels. Sommigen zijn niet zo spraakzaam of zeggen op een dag 30 keer hetzelfde. Ach ja, iedereen heeft zo z'n plusjes en minnetjes. Vanuit de leiding valt het mij op dat vaak gevraagd wordt of je met die of die wilt plukken. Zelf ben ik niet zo kieskeurig. Ik pluk met iedereen en... ik pluk voor mezelf. Ik pluk 5 bomen en de ander maar twee. So what? Dat is aan de leiding, niet aan mij. Afgezien daarvan vind ik het leuk om telkens met anderen te plukken. Een stug iemand losweken en tot praten brengen. Dan hoor je toch ook vaak nieuwe interessante verhalen. Sommigen grijpen die kans om hun hart even te luchten. Dat heeft dan een positieve invloed op hun stemming. Zelf openheid tonen leidt vaak tot openheid bij de ander. Vertrouwen wekken en krijgen. En als iemand 30 keer zegt dat ze het zo naar de zin heeft, dan is dat als een glimlach van een gelukkig iemand. Daar word je toch niet chagrijnig van?  Ik geniet in de boomgaard van alles wat ik om me heen zie en voel me gelukkig als anderen dat uitstralen. Ook al zeggen ze dat wel 30 keer op een dag.

Chaotisch Arriva

Voor de nieuwe buschauffeurs en de reizigers is het behoorlijk wennen. Op het station en bij menige bushalte werd flink gemopperd. De bussen reden nauwelijks volgens het reisschema. Sommige bleven twee keer zo lang weg. Vanmiddag reed een bus met het opschrift Kustwijk door de Haven. Zelfs buschauffeurs zetten reizigers op het verkeerde been, door foutieve informatie te verstrekken. Op het station worden de bestemmingsbordjes op de bus aangepast. Dus denk je : daar komt mijn bus, is het niet je bus omdat de chauffeur zodra hij gestopt is de bestemming wijzigt. De bus naar Haven, lijn 1, reed niet de Ringdijk op, maar reed rechtdoor. Bij de volgende rotonde reed hij de Harderwijkstraat in. Daar liggen behoorlijke drempels, zodat de passagiers zich in een shake waanden. Een puber beweerde dat hij op dat korte stukje zijn eerste hoogtepunt heeft gehad. Volgens de officiële routebeschrijving zou de bus de Ringdijk op moeten en vervolgens een slinger maken in de Harderwijkstraat. Veel reizigers moesten meerdere kaartjes á twee euro kopen, terwijl ze gedacht hadden op één kaartje even heen en terug te kunnen reizen. En van de beloofde traktatie hebben weinigen iets gemerkt.  Tenzij daarmee de algehele verwarring bedoeld werd. Kortom, chaos troef vandaag bij Arriva.

Strafschoppen in beeld

Spelend in de C 'tjes scoorde Mike voor het eerst en laatst. Zaterdag benutte Mike een strafschop, net als al zijn medespelers.

SVL'67 A3 wint bekerduel

 De kop is eraf. Vanmiddag speelde de A3 zijn eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen. In dit elftal zagen we relatief veel bekende gezichten van de B3 waarin Mike het vorig seizoen speelde, al was niet iedereen van de partij. De SVL'ers moesten het opnemen tegen de A1 van en in Barneveld. Het was drukkend warm. De trouwe supporters en de staf was benieuwd hoe de A3 zou presteren. Direct na het beginsignaal ging SVL fris van start. Goed combinerend en snel spelend doken de aanvallers op voor het doel van Barneveld. Maar zonder resultaat. Goed keeperswerk, gebrek aan scherpte in de aanval en aan geluk voorkwamen treffers. Eén keer werd een inzet van Ambrish net voor of op de doellijn weggehaald. De vaak inconsequent fluitende scheids (telkens in het voordeel van de thuisploeg) had een extra pauze ingelast, zodat de spelers zich tussentijds konden verfrissen. Na de pauze was het Barneveld dat meer grip op de wedstrijd kreeg. Maar niet in die mate, dat het SVL op zijn eigen helft kon houden. Keeper Leon redde fraai met de vingertoppen, toen de bal in de rechter hoek dreigde te verdwijnen. De scheids greep niet in toen Barneveld een paar keer gevaarlijk spel bedreef. Ondanks de benauwde temperatuur en het kwakkelend fluiten bleef SVL goed voetballen. Maar het lukte de A3 niet om te scoren. Omdat Barneveld ook niet wist te scoren bleef de nul-nul op het bord staan. Omdat de poule slechts twee elftallen kende, een elftal heeft voortijdig afgehaakt, moest dit duel een winnaar opleveren. Een strafschoppenserie was het gevolg. Doelman Leon ontpopte zich als de held van de wedstrijd door drie strafschoppen te stoppen! SVL benutte wel al zijn penalty's. Ongeacht de uitslag maakte de A3 een zeer goede indruk. Dat belooft wat voor de competitie. De A3 van SVL '67 bekert dus verder.
De heren van SVL speelden vanmiddag in een thuiswedstrijd gelijk tegen AFC Ajax : 3-3.

Roken in de auto

Er gaan stemmen op om het roken in een auto waarin ook kinderen zitten te verbieden. Weer een wetje. Dit land barst ervan. Zo'n ongezonde kwestie is een verantwoordelijkheid van domme rokende ouders. Die slepen zo'n kind mee in hun ongezonde situatie. In een auto waarin iemand een sigaret rookt, roken de overige inzittenden een kwart van die peuk. Althans, dat stelt de wetenschap. Afgezien van dit ongezond aspect, zijn door het roken al veel ongelukken veroorzaakt. Je weet wel, de sigaret valt op de kleding of de stoel en de auto maakt capriolen omdat de roker/bestuurder in paniek zijn peuk zoekt. En dan natuurlijk de brandende peuken die door het raam verdwijnen en voor ongezonde situaties zorgen. Maar het kan erger. Er zijn ouders die blowen in een auto met kinderen of kinderen voorin laten zitten. Desnoods op schoot. In mijn ogen zijn dergelijke ouders geregeld (onbewust) bezig hun eigen kinderen om te brengen. Maar om toch een goede indruk bij het publiek achter te laten plakken ze een bordje op de ruit, dat aangeeft dat ze zulke goede ouders zijn. Sla jezelf maar flink op de borst, hoor. Maar misschien is het toch beter om kinderen zelf daarover een uitspraak te laten doen, als ze een jaar of twintig zijn.

Bij de Marine

Pa is in de maand november 1935 naar de Zeedienst gegaan, als beroeps lichtmatroos. Zijn eerste schip was de Hr.Ms “Vlissingen”, een zgn. wachtschip. Pa was thuis een onhandelbaar kind. Altijd maar ruzie met zijn omgeving. Een eenling. Uiteindelijk heeft opa hem maar aangemeld bij de marine. “Daar zou ie tenminste opgevoed worden”, had opa gezegd.

Zo gezegd, zo gedaan.  Na een jaar diensttijd werd pa, inmiddels matroos derde klas, overgeplaatst aan boord van de “Hertog Hendrik” , een pantserschip, de voorloper van de kruiser. Ter herinnering liet pa een zakdoekje borduren , dat ingelijst naar huis gestuurd werd.

Tot aan zijn vertrek naar het voormalig Nederlands Indië werd hij nog aan boord geplaatst van het wachtschip “Willemsoord” en de Hr.Ms. “Jan van Amstel”. Vervolgens ging hij in de Kazerne te Amsterdam de opleiding seiner volgen. Pa was inmiddels matroos tweede klas.

In de maand mei van het jaar 1938 is pa met de Hr.Ms. “Java” naar Ned. Indië vertrokken, waar hij in juni van dat jaar aankwam.

Terug in de boomgaard -2-

Het zag er allemaal erg veelbelovend uit. Het fruit bedoel ik. Maar vlak voor de pluk sloeg het onheil toe. Een groot deel van de oogst is besmet met een schimmel! Een enorm verlies voor de teler. Na wat selectief plukken van rijp fruit, kregen we de opdracht om de bomen in één keer kaal te plukken. Alles voor de sap. Vandaag een dag met zonnig weer. 's Morgens waren de appels en de bomen nog nat en koud. Geleidelijk begon de temperatuur op te lopen. Bij een groepje dames liep de temperatuur aanzienlijk hoger op. Gevolg : veel kabaal, gelach en toch ook wel gepluk. Op een gegeven moment werden er foto's gemaakt, waarbij bepaalde dames allerlei uitdagende poses aannamen tot zelfs een met een vrouw met vier borsten, waarvan twee (appels) op de rug. 'Vier voor de prijs van twee bij een bekend plastisch chirurg!', klonk het schaterend. Buurman Karel raakte van dat alles zowaar wat opgewonden. Maar zijn streng Gereformeerde medeplukster greep op tijd in. Al vond ik wel, dat die appel erg hard in zijn kruis terecht kwam. De dames wilden ook mij in hun kalender opnemen. Omdat ik niet wist wat voor kalender het zou worden, vroeg ik of ik soms mijn schouderbandje of iets dergelijks moest laten zakken. Maar dat hoefde niet. Gelukkig maar, want in die zon zouden altijd bedekte lichaamsdelen snel verbranden. Na de lunch keerde de rust weer terug in de boomgaard. Deels omdat twee van de vier dames weer naar huis moesten en deels omdat de lunch bij de rest zwaar was gevallen. Om vijf uur waren de kisten weer vol, de plukkers moe en de bedrijfsleidsters gelukkig.

Haute coiffure

Vandaag is het donderdag. En dat betekent dat Jill komt. Dit keer ook met Tim, want hij heeft nog deze week vakantie. Tim is weer eens naar de kapper geweest. Dit keer heeft hij aan beide zijden van zijn harig bolletje een paar figuren laten scheren. Zijn vader Ben heeft dat ooit ook eens laten doen. Hij was destijds fan van het duo Ray en Anita die onder de naam 2 Unlimited furore maakte met o.a. het nummer No limit : no no no no no no no no no no there's no limit! Dus kreeg Ben achter op het hoofd 2U ingeschoren. Tim houdt het op een paar figuurtjes.

Ambtelijk snel

Komende zaterdag zou op het Weerwater in Almere powerboat races gaan plaatsvinden. De benodigde vergunning was al eerder door de gemeente Almere verleend. Maar de vergunning is onlangs ingetrokken. De reden is dat de betreffende ambtenaar niet wist dat een powerboat sneller kan varen dan 8 km per uur.... Op het Weerwater geldt namelijk een snelheidslimiet van 8 km/uur. En om nou met zo'n maximum snelheid te gaan racen ging de organisatie te ver. Iedereen noemt de fout een regelrecht blunder, maar dat vind ik wat overdreven. Immers het gaat om een ambtenaar. Die brengt een groot deel van zijn leven door in een organisatie waar woorden als 'snel', 'effectief', 'logisch' en/of  'efficiënt' een heel andere betekenis hebben dan in de wereld van alledag.

Adrianus Slingerland -3-

Sint Janskerk Zoeterwoude voor de brand

Weipoort, 1964 Zoeterwoude

Hij maakte deel uit van de zogenaamde zondagschilders, ook wel naïeven genoemd. Dat bleek ook wel uit zijn manier van schilderen. Opa's werken zijn zelfs besproken op de tv in het kunstprogramma van Pierre Janssen, Kunstgrepen. Om een indruk te krijgen van opa's werk, zijn hier twee voorbeelden. Het is een kinderlijke manier van tekenen / schilderen zonder dimensies. Aan de andere kant had opa oog voor details. Zo werd elk takje en blaadje van een boom of struik apart getekend. Volgens Sonja had opa vaak zijn tong uit zijn mond en maakte hij smakkende geluidjes als hij zo geconcentreerd bezig was.