Move over darling

Ik herinner me nog de dag dat Doris Day met een hit kwam in de jaren 60 : Move over darling. Leuk nummer (voor een teenaged boy), maar wel van een zangeres / actrice waar mijn ouders nog mee wegliepen. Ouwe lullen muziek noemden we dat. Dus dat werd een zwijgplicht en stiekem luisteren. Aan het eind van diezelfde jaren 60, op weg naar school, zei klasgenoot en slagerszoon Bram tegen mij : "Heb je dat nummer van Frank Sinatra gehoord?" Ik zei : "Da's toch ouwe lullen muziek?" Weer een artiest/acteur die mijn ouders leuk vonden (ze hadden de soundtrack van de film High Society op lp staan). En toch was dat nieuwe nummer "I did it my way" ook bijzonder. Maar naar Frank heb ik nooit stiekem geluisterd, ondanks het aandringen van Bram.
Soms was het lastig om gewoon mezelf te blijven. Dan was de druk zo groot, dat ik leek te bezwijken. Vaak koos ik dan voor een middenweg of alsnog voor mezelf. Ik weet wel dat ik voor chantagepraktijken nooit bezweken ben. In die gevallen was ik juist veel strikter in mezelf blijven. Uit verontwaardiging, denk ik. Het betrof vaak situaties die zich voordeden tijdens mijn onderzoeken in organisaties. Die deed ik om de bestaande werkwijze te onderzoeken en de aanwezige problemen te inventariseren. Ze vormden de basis voor mijn adviezen om tot verbeteringen te kunnen komen. In betreffende gevallen kwamen dan 'oneigenlijk gebruik' en gevallen van fraude naar boven. De daders zagen mij dan als een verrader en gevaar voor hun baantje. Wat ze vergaten was dat hun leidinggevende dus niet goed opgelet had. Die had dus ook boter op z'n hoofd.
Move over darling. Niet van Doris, maar van Tracey. Meer van mijn tijd. 

Een gulle gever

Triest te lezen dat in deze economische crisistijd miljardairs flink rijker geworden zijn. Men spreekt over nieuwe records aan inkomsten / winsten.
Gebleken is dat een arts diverse keren zelf is opgetreden als spermadonor. Misschien herkende hij zichzelf in de eisen op de ingevulde formulieren. "U kunt zich hiernaast ontkleden. Leg uw kleding maar op de mijne", zo zal het zeker niet gegaan zijn. Heeft Spuit 17 (er zijn inmiddels 17 nakomelingen geregistreerd) zijn vrijgevigheid financieel ook uit eigen zak betaald? Ik denk van niet. Ach, toen dat gedoe met de spermabank kwam opzetten, vroegen wij ons al af in hoeverre een juiste gang van zaken gegarandeerd kon worden. Want wie weet trouw je later een halfbroer of -zus. De laatste jaren is het gesjoemel met sperma aan het licht gekomen. Dankzij de komst van het DNA onderzoek. Al eerder bleek een andere arts op die manier flink wat kinderen op de wereld gezet te hebben. Zouden ze door het geloof gevoed zijn? Een zaaier ging uit om te zaaien, gaat heen en vermenigvuldigt u!
Sprekend over het geloof : Gisteren zag ik in een uitzending over erflaters RK gezinnen met elk heel veel kinderen. Vaak meer dan tien! Slechts een paar nakomelingen hadden helemaal geen kinderen. Die zullen het misschien nog zwaarder gehad hebben.
Toen zag ik per ongeluk een stukje van Jinek, waarin Trump weer naar voren gehaald werd. Uiteraard met allerlei stukjes van Amerikaanse nieuwszenders die tegen de president zijn. Tijd om Fenna te gaan uitlaten.

Bewust eenzaam

Op de tv zag ik een paar keer iets over eenzaamheid. Hier in de buurt hebben we een aantal ouderen uit hun eenzaamheid weten te krijgen. Maar niet iedereen wil dat. Het vreemde is wel, dat de weigeraars zich wel blijven beklagen over hun eenzaamheid. Zelf initiatieven starten doen ze echter niet. Dan zijn er opeens allerlei drempels. Zo is er iemand, die zegt dat ze heel snel moe is. Logisch, als je jaren nauwelijks een stap verzet hebt. Ze zou met korte wandelingen haar conditie kunnen opbouwen. Maar dat ziet ze niet zitten. Nu wordt haar slechte conditie als smoes gebruikt om vooral niets te hoeven veranderen. Andere smoezen zijn o.m. 'ik kan niet dansen' of 'ik vind handwerken of sjoelen of bingo niet leuk' enz. Maar je kunt ook zoiets sec bijwonen voor de gezelligheid en om nieuwe contacten op te doen. Maar dan zijn er weer andere smoezen. Tja, dan zeg ik ronduit : "Oké, maar houd dan op met klagen over je eenzaamheid. Je kiest er zelf voor."

Gehoorzamen

Dagelijks kan ik zien dat mensen problemen hebben met gehoorzamen. De tijd van luisteren en enkel doen wat je gezegd wordt, ligt ver achter mij. In deze Corona periode is het helemaal duidelijk merkbaar.
Omdat men niet wil luisteren, worden boa's en recent een buschauffeur mishandeld. Want de daders 'hebben daar geen zin in'. Gisteren spraken oma en opa nog met hun kleinkinderen over de opvoeding die zijzelf hebben gekregen. Over hoe in de loop der tijd het respect voor volwassenen werd gesloopt. Het u werd jij, de meester heet Jan en de juf Miep. En het zijn allemaal vriendjes en vriendinnetjes. Zo gaan ze ook met elkaar om. Tot ruzies aan toe, kinderen onder elkaar. Die hoeven immers niet naar elkaar te luisteren en te doen of laten wat er gezegd wordt. Vandaar dat steeds vaker jongeren in het criminele circuit opduiken. Ouders van die jongeren zeggen verbaasd : 'Ik nog zo gezegd, dat dat niet mag!' En daarmee is voor hen de kous af. Want handhaven, daar hebben die ouders ook geen zin in. 

Dashboardlampjes vervangen -2-

Nadat ik ook de drie schroeven verwijderd had, bleek dat ik aan de achterzijde van het paneel ook nog een deksel moest verwijderen. Dat kon pas nadat ik de beide stekkers had verwijderd. Ik hoop maar dat de gegevens (km stand enz.) bewaard worden. Toen had ik het hele instrumentarium los. In de schuur heb ik het deksel verwijderd. Pas toen kon ik bij de lampjes komen. Het zijn er totaal 8, elk met een kousje er overheen. Het verwijderen was een kwestie van de zwarte fittingen/houdertjes een kwartslag draaien. Daarna kon ik de lampjes zelf uit de fitting trekken. De drie kapotte waren herkenbaar aan de donkere kleur van het glas. Ik heb ze allemaal vervangen, zoals gepland. Het is toch een aardig klusje en dan kan je qua verlichting beter helemaal opnieuw beginnen. Nadat ik de beide stekkers weer in hun plaats gestoken had, verscheen de juiste km-stand op het display. Ik heb gelijk de verlichting getest en alles doet het weer. Hierna kon ik het geheel met schroeven weer vastzetten

Wat denk je? Het geheel was slechts met 3 schroeven vastgezet. Ben ik plots een schroef kwijt! Ik had ze naast me op de stoel van de passagier gelegd. Ik zag bij toeval eentje half hangend bij de opening van de handrem. Die heb ik nog kunnen redden. Maar de ander was onvindbaar. Ik heb dankzij mijn schroevenverzameling een soortgelijke gevonden. Wat schroeven, boutjes en moeren betreft is het net als met dop- / steek of ringsleutel nr 10 : die dingen raken telkens weer zoek. 😀

Mamma's hutspot

Zo noemen wij onze hutspot. Het is 3 oktober geweest, ik weet het. Het is al weer lang geleden dat we in Leiden waren vanwege 3 oktober. Zo'n feest is voor mij een hele uitdaging. Maar ja, soms ga ik toch over de drempel. Dit jaar was het feest digitaal. Er was geen digitale haring met wit brood noch hutspot en/of een recept ervan. Dus toen maar zelf aan de slag gegaan. Vandaag krijgen we eters, die ook hutspot lusten. Zo komt er alsnog mamma's hutspot op tafel. Ingrediënten : zakje hutspotgroenten, blokje bouillon, 500 gr stooflappen, aardappelen (kruimige) en sperziebonen (alles afhankelijk van het aantal personen).
Sonja doet eerst de in blokjes gesneden runderstooflappen in een pan met water. Ze doet er ook een blokje bouillon bij. Tegen de tijd dat het vlees

bijna gaar is (duurt even hoor), voegt ze de kant en klare hutspot (gesneden peen en ui) toe. Maar ook sperziebonen en de in blokjes gesneden geschilde aardappelen. Het geheel wordt gaar gekookt. De bedoeling is om niet al het kookvocht / bouillon af te gieten. Er blijft een laagje in de pan. Vervolgens wat nootmuskaat en een klontje boter toevoegen. Het geheel wordt ook niet gestampt al mag dat wel. Of slechts een paar keer de stamper er doorheen halen om het vocht wat te binden. Zie daar : mamma's hutspot. We eten het vanavond met een gehakbal. Zelf doe ik er ook wat sambal baai. Hutspot is meestal de volgende dag pas echt lekker. Net als veel Indische gerechten. En nu maar hopen dat er nog wat overblijft voor morgen.

Eindelijk met mondkapje

 Vorige week zag ik opeens dat thuishulpen die hier in de buurt actief zijn, ook mondkapjes dragen. Hè, hè, dat werd tijd. Dat hadden ze toch al veel eerder op eigen initiatief kunnen doen? Desnoods vanuit de eerst-ikke mentaliteit. Of is het weer dat typische Calvinistische gedrag, waarin men naar de leiding kijkt en luistert? Ik heb twee van die exemplaren bij me. Voor het geval dat. Of het nu in een winkel is of gewoon in de buitenlucht, ik draag ze naar omstandigheden. Daar heb ik geen overheid of zo voor nodig. Een kwestie van gezond verstand gebruiken.

Rita Coolidge

 In de jaren 70 kocht haar eerste lp (Anytime, anywhere), nadat ik haar gehoord had in nummers met/van Kris Kristofferson. Dit nummer is een prachtige combinatie van stem, tekst en muziek. En dan vooral de gitaarsolo's, hè.

Toms test

In mijn voormalig vakgebied waren er allerlei methoden en technieken om de software te testen. Zowel technisch als functioneel. Om die reden valt het mij op hoe slecht er nog steeds getest wordt. Laatst ook weer met software (app) van een of ander kampeerorganisatie. Die app kon niet eens gestart worden. Erg slecht hoor!
Tom, onze kater, is ook aan het testen. Hij heeft een nieuw matrasje gekregen. Volgens de winkel kan je van dat ding de haren gemakkelijk verwijderen. Natuurlijk geloofde ik dat niet. Eerst zien! Dus ging het op proef mee. Tom ligt sindsdien op dat matrasje. Ik weet alleen niet hoe lang katten zoiets uittesten. Het is al twee weken geleden dat Tom begonnen is en hij weet van geen ophouden. Ik zal het maar even bij die zaak gaan melden. Misschien weet men daar hoe lang katten zo'n matrasje testen.

Dashboardlampjes vervangen

Van de dashboardverlichting van de Atos doet een aantal lampjes het niet meer. Het linkerdeel van de snelheidsmeter is zodoende 's avonds donker. De rijsnelheid / stand van de naald is dan niet af te lezen. Mij is gevraagd of ik de lampjes zou kunnen vervangen. Ik heb het een keer laten doen. Dat was voor een Renault Nevada. In de auto moest het hele dashboard eraf. Ik heb het toen laten doen, omdat ik toen en geen tijd maar wel voldoende geld had. 😀
Ik ben eerst even op YouTube gaan snuffelen. En ja hoor, daar vond ik een videootje! In het filmpje zag ik dat ik eerst de zwarte omlijsting moest verwijderen. Die is van kunststof en zit geklemd. Met een schroevendraaier heb ik hem voorzichtig los gewurmd. Het bleek maar aan twee zijden een verend klemmetje te hebben.
Daarna kan het paneel met de instrumenten verwijderd worden. Het is met drie schroeven (geel omcirkeld) aan het dashboard bevestigd. De bovenste kent het risico om na het uitdraaien achter de behuizing te vallen. Opletten dus. Aan de achterzijde bevinden zich de houders met (steek)lampjes. Vanwege de kabels is die kant lastig bereikbaar. Ik kan de behuizing niet gewoon naar voren halen en kantelen.

Dus dat wordt wat lastiger. Misschien heb ik iemand met dunne lange vingers nodig. Die met lange bruine vingers komen veel voor, dat weet ik. Maar ze moeten dus ook dun zijn.
Ik ga de lampjes allemaal vervangen. Dus ook de goede. Ze hebben een kunststof kapje over hun bolletje. Bedoeld om het licht wat te dempen, denk ik. Wat mij opviel in het filmpje op YouTube, was dat daar niet alle lampjes vervangen werden. Hij verving enkel de kapotte. Ik vind dat niet zo handig, gezien het werk wat je eraan hebt. De andere lampjes zijn net zo oud (in mijn geval), dus de kans op kapotgaan is groot.

Voor het zingen de kerk uit

Het kabinet heeft besloten dat maximaal 30 personen een kerkdienst mogen bijwonen. Er mag niet gezongen worden. Voor het zingen dient men de kerk dus te verlaten. Dat laatste kreeg ik trouwens als als tiener al te horen. Achteraf gezien van stoere vriendjes die geen voorbehoedsmiddelen durfden te kopen.
 Dat de regering zich ergerde aan de kerkdiensten in Staphorst vind ik overdreven. Ik bedoel : wie van de spionnen van Rutte  heeft de diensten in Staphorst bijgewoond? Ik weet zeker : niemand. De overheid baseert uitspraken en maatregelen op basis van 'horen zeggen'. Weer om ons angst aan te jagen of in hun greep te houden? 
Aan de andere kant geven de summiere commentaren van de kerkbezoekers een beeld, waarin de gelovigen weldegelijk voorzichtig te werk zijn gegaan. Oké, vaak zonder mondkapjes. Maar dat zag ik bij de Hema en andere winkels dus ook. Maximaal 30 personen dus. Menige kerk zou blij zijn met zo'n volle bak.  Waar dit alles naartoe moet, weet alleen God.

Jodenhaat

Langzaam maar zeker druppelt het door hoe ons land tijdens en na Wereldoorlog 2 met de Joden is omgegaan. Vanmorgen las ik in het nieuws dat nog meer gemeenten (Amsterdam moest met de billen bloot en heeft al schadevergoedingen uitgekeerd) een onderzoek gaat starten naar het helen van Joodse huizen (en de rest) door henzelf. Ik zou zeggen : pak de rest (dieven en derden) er ook maar gelijk bij.
Ook hier weer een typisch geval van geschiedvervalsing, waarbij men doet voorkomen alsof ons landje zo Joods gezind was. De beerput van de waarheid heeft men afgedekt met het deksel van Anne Frank. Niet alleen de Joden, maar ook de teruggekeerde dwangarbeiders zijn ronduit slecht behandeld. Net zoals de Indo's, Antillianen en Surinamers.
Komt er na bijna 80 jaar eindelijk gerechtigheid?

Corrigeren en troosten

In het hondenprogramma van Cesar Millan komt het geregeld in beeld : een hond die in de fout gaat wordt aangehaald door de eigenaar/eigenaresse. Vaak gaat dat gepaard met een zogenaamde les voor de hond : "Dat mag je toch niet doen? Dat wil ik niet hebben hoor." en meer van dat op vriendelijke toon gekeuvel. Logisch dat het probleem nooit opgelost wordt.
Soortgelijk gedrag zie ik bij ouders. Een kind aanspreken op zijn gedrag en vervolgens over het bolletje en/of de rug aaien, omdat het kindje huilt. Tja, dat kindje heeft het allemaal best in de gaten : huilen, dan krijg ik tenminste medeleven. Menige ouder trapt erin.
In het hondenprogramma is ook vaak te zien, welke hond de aanstichter is van ellende (blaffen, wild rondrennen enz.). Die hond wordt door Cesar als eerste aangepakt. Problemen bij de bron aanpakken dus. Ik zie vaak dat ouders het verkeerde kind aanpakken. Niet de veroorzaker maar de volger of degen die opgejut of uitgedaagd wordt. Want als het uit de hand loopt, gaat de aanstichter (op voorhand) huilen. Wetend dat het dan niet gestraft zal worden.
Van zo'n hondenprogramma is nog veel meer te leren dan sec het gedrag van die viervoeters. Het zijn vaak opvoedingsconcepten die ook op kinderen / mensen van toepassing zijn.

Pinautomaten verdwijnen

Het coronavirus kent niet voor iedereen alleen negatieve kanten. Ik denk dat de farmaceutische industrie en de zorgverzekering er een slaatje uit willen slaan. Banken gebruiken het virus om hun beleid, waarin men van het cash in de knip af wil, versneld uit te voeren. Ik herinner me nog dat ik als systeemontwerper aan een ontwikkeling werkte voor een banksysteem met pinautomaat.  Dat was begin jaren 80, toen de pinautomaat nog in opmars was. Nu moet dat apparaat dus verdwijnen.
Met name de Rabobank liep voorop bij de ontwikkeling van de pinautomaat (KIK-KTS). Het verhaal ging toen, dat de bank met name in de provincie Brabant de balies wilde ontlasten vanwege de vele werklozen. De uitkeringstrekkers wilden weten of hun WW al gestort was of niet. Een automaat buiten het pand waar men het saldo kon opvragen was toen de oplossing. Later zag men meer mogelijkheden vanwege het impulsief koopgedrag van mensen, dus kwam het pinnen in winkels opzetten. Die ontwikkelingen leidden tot criminele activiteiten, waarbij de plofkraak een favoriete bezigheid werd. Ook dit verschijnsel was reden om het aantal pinautomaten terug te dringen. Afgelopen weekend zag ik het bekende Monopoly spel. Ook heeft het (nep) geld plaats moeten maken voor de betaalpas. Jammer.

Depressies

Geregeld hoor ik voor mij herkenbare verhalen over mensen die depressief geworden zijn. Wat mij als ervaringsdeskundige opvalt, is de manier waarop zij ermee omgaan. Ze gaven toe aan hun gevoelens.
Ikzelf had voorop staan, dat ik niet moest toegeven aan de drang in een hoekje te willen kruipen of in mijn te willen blijven liggen om daar in stilte te wachten totdat ik me weer wat beter zou voelen. Dat is namelijk voor mij niet de manier om van een depressie te herstellen. Die conclusie trok ik uit eerder opgedane ervaringen met mensen die in een depressie geraakten. Die gaven toe aan 'niets doen'. Voor mij zou dat een verkeerde keus zijn geweest. Een om verder af te glijden richting apathie en straatangst. Ik koos ervoor om mezelf een schop onder mijn kont te geven en de dagelijkse routine uit te voeren. Over drempels heenstappen en toch de dingen te gaan doen waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had. Telkens weer. Tot op de dag van vandaag neem ik drempels, want bepaalde angsten blijven op hun kansen loeren. Ik heb daarom een paar scenario's in mijn hoofd om eventuele aanvallen van paniek te pareren.
Na zo'n dag als gisteren ben ik echt helemaal op. Er is ook een positieve kant : ik slaap dan als een roos.