Zonder tuigje

Soms zag ik kinderen aan een touwtje lopen. Net zoals Fenna dat soms doet. Met dit verschil, dat als ik tegen Fenna 'naast', 'halt' of 'zit' zeg, zij dat doet. Zo'n kind luistert vaak niet. Dat kan aan de ouders liggen, maar ook aan het kind. Een broertje van mij was ook zo'n wildebras.
Zelf was ik geen tuig-kindje. Dat was niet nodig, want mijn moeder had een onzichtbaar tuigje voor mij. Ze hoefde enkel "Wimmie!" te roepen en mij aan te kijken of met haar hand naast haar lichaam een gebaar te maken. Die gebaartjes betekenden : pas op hoor! of  hier komen! of een hand geven.  Ik had al heel snel geleerd, dat ik beter naar haar kon luisteren. Ik had een heel bijzondere mamma, want ze had ook ogen op haar rug en kon mijn voorhoofd lezen. Maar ze liet altijd mij eerst zelf vertellen wat er gebeurd was. Dan was het haar beurt. Ze vertelde mij dan wat ik stiekem of werkelijk uitgespookt had. Gevolgd door straf. Maar een tuigje, nee.

Reacties

Mij werd door Fan-tilator gevraagd wat de procedure is om een reactie te plaatsen. Die is wat mij betreft niet veranderd. Schrijf een reactie onder een bericht en bevestig hem met je naam of anoniem. De reactie komt in de wachtstatus en wordt vrij snel door ons gezien. Na controle (vertrouwelijke info en/of respectloze reacties worden niet vrijgegeven) wordt de reactie geactiveerd en zichtbaar onder het betreffende bericht geplaatst. Pas dan zien lezers de reactie. Zelfs als gereageerd zou worden op het oudste bericht, dan zien we hem direct.
Nogmaals, van mijn kant is er niets gewijzigd. Als het goed is kan Fan-tilator zijn vraag onder het betreffende bericht (Vreemde prioriteiten) nu zien.
Als een reactie een verhaaltje is, dan maak ik hem eerst actief als reactie. Vervolgens kopieer ik de tekst en maak daarvan een apart bericht. Zodra dit bericht openbaar is, verwijder ik pas de reactie c.q. het verhaaltje.

In de leegloop

Zo noemden we de periode, gedurende welke er geen opdracht was. Dan zaten medewerkers van het detacheringsbedrijf op de bank in afwachting van een nieuwe tijdelijke klus, die aansloot met hun specifieke kennis en ervaring. Afhankelijk van de verwachtingen mocht ik dan thuisblijven of op kantoor een zelfstudie doen. En anders moest ik op het hoofdkantoor een of andere zinloze klus gaan doen. Eentje waar iedereen die in de leegloop kwam aan moest werken. Niet in de zin van de draad oppakken waar een collega hem had achtergelaten, nee : opnieuw beginnen! Een soort bezigheidstherapie. Om die reden eisten wij, medewerkers, dat er budget uitgetrokken zou worden voor zinvolle interne opdrachten. Zodat we op kantoor niet gedemotiveerd zouden raken.
Thuisblijven was weliswaar aantrekkelijk, maar kostte ook extra geld. Ik zat dan niet op de bank duimen te draaien. Ik ging dan voor onszelf aan de slag. Zoals ik al zei kost thuiszitten ook geld. Het is dus opletten geblazen. Gelukkig viel er thuis ook dingen te doen, die enkel tijd en energie vergden. Zoals het verzamelde hout voor de allesbrander zagen en hakken, nieuw hout verzamelen (we hebben praktisch nooit hout gekocht) de motorfietsen schoonmaken en nakijken, de tuin wat doen, de schuur opruimen enz. Net zoals nu zullen velen creatief aan de slag moeten, om zonder al te veel extra uitgaven te doen toch zinvol bezig te kunnen zijn. Gelukkig zijn e rook nog de kids. Toch?

Even op pad geweest

Om de tijd thuis te kunnen blijven doden, heb ik vanmorgen het lasapparaat en de accessoires uit de loods gehaald. Ik stap hier in de auto en rij naar de loods. Als ik daar, op het stille industrieterrein, ben aangekomen trek ik als eerste mijn latex handschoenen aan. Ik kijk ook even omhoog om te zien of er soms licht brandt. Als dat niet het geval is doe ik de deur van de loods open en ga ik de (dan meestal onbemande eh... onbemensde) loods in. Vervolgens heb ik al het benodigde lasgereedschap gepakt en in de auto gedaan. Als de boel weer afgesloten (en heel bewust gecontroleerd) is, doe ik mijn latex handschoentjes weer uit en rij naar huis. Dat lijkt me allemaal veilig. Thuis doe ik weer de handschoenen aan en laad de boel uit. Pas als ik klaar ben gaan de latex handcondooms weer uit. Ik gooi ze weg, gebruik mijn ellebogen om de deuren te openen en weer te sluiten en was mijn handen. Een heel gedoe, maar ik hoop zo anderen niet te besmetten en zelf niet besmet te geraken. Het kan zijn dat ik zonder het te merken al besmet ben.
Met het lasapparaat hier kan ik weer wat gaan oefenen. Hoera!

Denk aan de buren

"Denk aan de buren!", was een gevleugelde uitspraak van mijn lieve mamma, als wij te veel kabaal maakten of door de huiskamer renden. We woonden in een bovenwoning in de tijd dat men nog niets deed aan isolatie (ijsbloemen op de ramen) en de houten vloeren en stenen wanden dun waren. Ik weet niet beter dan dat ik rekening moet houden met anderen in het algemeen en buren in het bijzonder. Dus loop ik niet stampend over de trap, gooi niet met deuren en staat je radio niet keihard aan, zodat ik tenminste ook muziek kan horen als ik boven op zolder ben of onder de douche sta. Mensen die dat soort zaken wel doen, zijn degenen die overlast veroorzaken. Hun slachtoffers wordt het woongenot ontnomen en kunnen zelfs depressief worden met alle gevolgen van dien.
Sommige herrieschoppers gaan zelfs zo ver, dat ze de boel omdraaien en zeggen dat je als slachtoffer maar moet verhuizen. Zo'n houding is dezelfde als die van fietsers op de stoep, die vinden dat ik als voetganger plaats voor hen moet maken. Proportioneel geweld (praten heeft geen enkele zin), in de vorm van een schouderduw, is dan wat mij betreft toegestaan; ga daar maar liggen. Het lastigste is wanneer overlast onbespreekbaar is. Vaak omdat de veroorzaker een laffe mentaliteit heeft. Maar er zijn steeds meer mensen die niet aangesproken wensen te worden op hun verantwoordelijkheden. Helaas. Mediators en tv rechter mr. Frank Visser hebben er vaak mee te maken.

Seks en Nee!

In het journaal hoorde en zag ik, dat veel vrouwen geen nee durven te zeggen wanneer hun partner seks met hen wil. Vervolgens toonde men beelden van een demonstratie, waarin vrouwen protestborden droegen en leuzen riepen, waarin het woord nee inderdaad ontbrak.
Geen nee zeggen dus. Maar wel zeggen dat je hoofdpijn hebt. "Vanavond heb Ik heb hoofdpijn" zijn toch veel meer woorden dan "Neen!"? Nee zeggen lukt niet, wel op straat je mond opentrekken om duidelijk te laten merken dat.... tja dat wat? Dat je buiten wel assertief kunt zijn, maar thuis blijkbaar niet. Het kan komen vanwege de vervuilde lucht.
En toch, is het niet zo dat vrouwen meestal nee zeggen als ze ja bedoelen? Dus waar gaat het over? Over partners die beiden seks willen, denk ik. Een kwestie op zo'n manier aankaarten is om hoofdpijn van te krijgen.

Vreemde prioriteiten

We hebben elkaar al ruim 2 weken niet meer gezoend. Dat doen we als we 'goede morgen', 'welterusten' en/of  'tot straks' tegen elkaar zeggen. Ik denk dat we vanaf komende week weer daarmee kunnen beginnen, zij het dat ik overweeg een stuk huishoudfolie tussen onze lippen te houden. Haha!
Toen het virus hier losbarstte (m.i. te wijten aan het carnaval), repte onze regering vrij snel over de positie van.... de KLM! Vergeet dat niet mensen. Niet onze gezondheid stond voorop, maar dat van de KLM. Niet te geloven. Er gaat wel een miljard(!) euro naar een fonds voor andere landen, maar onze eigen gezondheidszorg moet roeien met de riemen die zij nog heeft. Weer laat men het hoofd hangen naar de EU, terwijl juist hier veel extra geld hard nodig is. Het geheel herinnert mij aan de situatie van voor het uitbreken van WO2. Toen werd ook fors bezuinigd op Defensie (Ministerie van Oorlog). Er werden zelfs kanonnen van schepen verwijderd. Die moesten later in de Javazee gaan vechten tegen een modern uitgeruste Japanse vloot. Velen noemden die actie een regelrechte zelfmoord van achter een bureau geregeld door o.a. Helfrich. De eindverantwoordelijken noemden het een heldendaad. Net zoals nu in de strijd tegen deze griep.
Als ons land zoveel geld heeft, waarom is de gezondheidszorg dan nog zo zwak en groeit de armoede? Waarom worden lege ziekenhuizen niet weer operationeel gemaakt? Waarom wordt zo selectief omgegaan met financiële steun voor bedrijven? Met applaudisseren, zingen, t-shirts bekladden en dank je wel roepen redden we het niet. Al geloven velen van wel.

Via de ogen

Goed hoor al die mond- / neuskapjes. Helaas kan besmetting ook via dat kapje en de ogen plaatsvinden. Vanwege de wilde en vooral tegenstrijdige verhalen over het virus van onze virologen, zelfs ons RIVM geloof ik niet meer, ben ik zelf op zoek gegaan naar een objectief en genuanceerd verhaal. Zo kwam ik terecht bij een Aziatische specialist, bekend met o.a. Mers, Sars, Ebola enz., die vragen beantwoordden van een geïnteresseerde leek. Zijn antwoorden kwamen bij mij eerlijker en aannemelijker over. Deze specialist nam geen doekje voor de mond en goochelde ook niet met cijfers. Hij zei dat besmetting op veel manieren kan plaatsvinden. Net zoals bij een gewone griepgolf. Dus dat is niets bijzonders. Zo kan het virus in bepaalde omstandigheden met gemak een aantal dagen in leven blijven op bijvoorbeeld een tafelblad. Het kan dus via besmette materialen verspreid worden. Maar ook door kinderen. Ook gezonde kinderen kunnen het slachtoffer worden van corona. Al zijn die aantallen relatief erg laag (Het zal maar net jouw kind zijn. Dus waarom risico's nemen?).
Als mensen ademen  en vooral bij praten gaat dat gepaard met een flinke douche aan bacillen / bacteriën. Die kunnen heel gemakkelijk door de lucht verspreid worden door de beweging van de lucht. Zelfs in afgesloten ruimtes. Hij verwacht dat het virus pas tegen augustus onder controle zal zijn. Het virus kan na 'verdwijning' ook plots weer opduiken. Alsof het helemaal niet weggeweest is.
Zelf vraag ik me af, waarom bij de overige griepgolven zo goed als nooit een ic ingezet werd. Patiënten overleden thuis. Nu in eenzaamheid in een ic. Als men dan toch per se met cijfers en statistieken schermt, dan zou ik die graag vergeleken willen zien met die van een eerdere grote griepgolf.
Vandaag las ik in de krant dat de informatie uit China over het virus onbetrouwbaar is. Ja hoor, die van westerse landen in het algemeen en ons landje in het bijzonder zijn wel betrouwbaar? Houd toch op.

Toch geld naar Italië

Men heeft weer een creatieve oplossing gevonden, om het Neen in een Ja te veranderen. Typisch Rutte. Men gaat geen geld geven / lenen, maar geld in een fonds storten. Vanuit dat fonds krijgen landen als Italië en Spanje alsnog hun geld. Het doet me denken aan geld geven aan een verslaafde, zodat ie een leuk shirtje kan kopen. In dit geval lijkt mij directe medische hulp de juiste oplossing. Zekere geen geld. Zelfs geen lening. Daarmee help je niet een land met een gat in de hand.
De overheid heeft eerst de hele zorg leeggezogen en staat nu te klappen en te zingen voor die o zo ontzettend belangrijke mensen in diezelfde zorg. Hoezo hypocriet?

Knullig gemonteerd riool

Het probleem met het riool van de overbuurman raakt ook ons riool. Uit onderzoek is gebleken, dat de centrale aansluiting een breuk vertoonde. Op dat punt is ook ons riool aangesloten. Vanmorgen zijn de mannen aan de slag gegaan. Op de weg had men de plek des onheils al gemarkeerd met gele verf. Daar begon men na het verwijderen van de bestrating te graven. Toen ik de gft kliko naar buiten rolde, werd mij door een van de kale mannen gevraagd of ik rekening wilde houden met een nog komend verzoekje gedurende een halfuur geen toilet door te spoelen. Om een situatie van stront aan de (kale)knikker te voorkomen, denk ik.
Omdat ik even nog wat in de gft kliko moest droppen, keek ik buiten in het gegraven gat. Daar zag ik een mij zeer vreemde aansluiting van pvc pijpen. De afvoer van de overburen en van ons liggen enigszins op één lijn naar een T stuk, waarvan de poot dieper de grond in gaat. Waarschijnlijk naar het hoofdriool van deze straat. Het komt mij vreemd over dat beide afvoerpijpen niet helemaal frontaal samenkomen en dat ze niet via een 45 graden bocht op de poot zijn aangesloten, dus via een Y stuk. Nu kan afvalwater door het T stuk doorschieten naar de tegenover liggende rioolbuis. De doorstroming is ook niet van jewelste met zo'n haakse bocht. Nu moet men allerlei kunstgrepen toepassen om beide pvc buizen op het T-stuk aan te kunnen sluiten. Maar goed, ik ben geen rioolspecialist. Wel een kritische amateur met enige kennis. Al eerder heb ik knullige constructies gezien.

Met name onder onze koopwoningen en (na opgraving) in de grond. Onder het mom van wat niet weet, wat niet deert? In onze eerste woning waren de leidingen niet vastgezet aan de fundering. Ze hingen aan de muurplaten in de woning. Op het riool waren toen ook t-stukken geplaatst naar boven toe in plaats van 45 graden bochten te gebruiken. Men had ook geen rekening gehouden met het zakken / inklinken van de grond, dus braken leidingen af. Zelf heb ik polderstukken ingezet bij het vervangen van al die knulligheden. Ook bij andere woningen ben ik knulligheden tegengekomen. Zoals riolering zonder afschot. Waarschijnlijk allemaal vrijdagmiddagwerk.

Corona gevolgen

Thuis wat rondhangen is niet bepaald bevorderend voor o.a. de gezondheid. Gaan mensen nu minder bewegen en meer eten, snoepen en/of drinken? Komt er een geboortegolf eind van het jaar? Hoeveel mensen zullen verslaafd raken aan hun smartphone of tablet of alcohol of drugs? Hoeveel mensen komen onder de armoedegrens terecht?
En over een jaar of 15 á 20 : hoe gaat de door verveelde, misschien benevelde ouders thuisopgeleide werkenden aan de slag? Stort dan de economie volledig in?
Volgens deskundigen kan pas in augustus gezegd worden in hoeverre het virus onder controle is. Zijn er dan eindelijk testen voor iedereen beschikbaar, als een soort van mosterd na de maaltijd? Toen men in Frankrijk een alcoholtester invoerde, waren die apparaten in no time beschikbaar. Er zijn virustesters die weinig kosten, maar men wil die om bepaalde redenen ons niet aanbieden. Vast omdat ze te goedkoop zijn. Ik vraag me af waarom bepaalde geestelijken het zo nodig vinden om kerkdiensten te houden. Dat mensen de kerk bezoeken begrijp ik wel. Maar om groepen mensen toe te laten vind ik onverantwoord. Er zijn geestelijken / gelovigen die beweren dat ze al dan niet door hun God beschermd worden tegen onheil als het virus. Dat gaat mij veel te ver. Mensen hebben ook hun eigen verantwoordelijkheid.
Voor nu mis ik positief nieuws rond het coronavirus. Er zijn ook heel veel patiënten volledig hersteld. Heel veel zelfs. Hoop doet leven.

Onderweg leren

Terugkijkend op mijn leven, krijg ik het idee dat ik bepaalde paden bewandelen moest om te leren. Kennis en ervaringen op doen, die mij veel later van nut zouden zijn. Vooral als Peoplemanager ben ik in situaties terechtgekomen, die mij later erg goed geholpen hebben toen ik zelf in soortgelijke terechtkwam.
Ik heb overspannen (overwerkt heette dat toen) mensen ontmoet en met depressieve medewerkers gesproken. Zelf met een medewerker die na thuiskomst van werk zijn partner dood op de vloer van de huiskamer aantrof. In het laatste geval had ik eerder onderweg geleerd, dat de regeling van 3 dagen (rouw)verlof en 2 dagen voor de crematie / begrafenis nergens op sloeg. Ik meldde de medewerker daarom ziek en adviseerde hem de tijd te nemen.
Toen ik zelf in de problemen raakte, putte ik veel uit eerder opgedane ervaringen. Ik wist toen wat ik zeker niet en vooral wel moest doen. Dus hees ik me dagelijks op tijd uit mijn veilige, warme bed en hield me aan mijn dagelijkse routine. Af en toe met een schop onder mijn achterste van mijn zorgzame schat. In mijn herstel speelde toen veel buiten actief zijn en met de handen werken een belangrijke rol. Elke dag was er een van veel drempels nemen. Niet toegeven aan het gevoel liever in mijn bed of op de bank te willen blijven. Een ander iets was dat ik steevast op de dag terug moest kijken en inzien dat het best wel leuk was. Het waren de drempels die het leven lastig maakten. Drempels met namen als 'geen zin in', 'ik blijf liever hier' 'is niet leuk', 'het regent' enz. Het vereiste wel wilskracht en discipline. Maar de aanhouder won uiteindelijk.
Ik begon ook mijn geheugen te trainen. Maar dat is niet helemaal goed gekomen. Net als omgaan met drukte en druk.
Vanwege al die lessen onderweg kon ik anderen beter begrijpen en soms helpen. We spraken met slechts halve woorden. Niet iedereen was gebaat met mijn ervaringen. Persoonlijkheden verschillen. De een een doorzetter, de ander snel gedemotiveerd. Want uiteindelijk moet iedereen het zelf doen. Of laten.

Ajam pangang uit een potje

Ik heb altijd het idee gehad , dat het zoetige van gerechten hier in Nederland typisch Chinees is. China is een enorm groot land en heeft uiteraard net als Indonesië verschillende keukens. Dus er zal ook wel een Chinese keuken zijn die gerechten pittiger maken en wel knoflook en trassie gebruiken. Het potje heeft als opdruk Chicken Tonight en Ajam Pangang. Gisteren heb ik eht gebruikt voor bij de nasi goreng. Ik vond de pot toen ik in de voorraadkast snuffelde. De inhoud is rood van kleur en doet mij niet direct aan Indisch denken. Meer aan de vele kant en klare mixen voor pasta's. Als toevoeging Atjar Tjampoer (gemend zuur), wat de suggestie wekt dat de pot iets met het verre Indië of Indonesië van doen zou hebben. Edoch, mijn Oost Indische kookbijbel uit 1925 vermeldt onder een andere schrijfwijze (panggang) een heel ander recept, dat gezien de ingrediënten nooit rood van kleur kan zijn. Er komt geen tomaat, rode peper en/of paprika aan te pas.
Ook voor die pot heb ik eerst wat voorbereidingen getroffen. Ik heb een uit en wat knoflook fijn gesneden en in een pan wat gebakken. Vervolgens heb ik in blokjes gesneden kipfilet erbij gedaan, bestrooid met wat trassi-poeder. Toen de kip gaar was, heb ik de pot in de pan geleegd en het geheel opgewarmd.
Ik had de inhoud ook kunnen gebruiken voor een foe yong hai. Dus zo'n opgerolde, met groente gevulde, dikke omelet in de saus. In het algemeen kieper ik nooit zo'n pot leeg om de inhoud enkel op te warmen. Ik probeer er iets meer van te maken, ook al heb ik weinig op met pot- en/of blikvoer. Ik heb ook moderne kookboeken met gerechten uit Indonesië. Maar zo'n oud boekwerkje heeft voor mij de voorkeur. Al heb ik soms wat moeite met de namen van bepaalde ingrediënten, omdat ik geen Maleis / Bahassa ken. Wij moesten van huis uit ABN spreken. Geen banktaal, maar Algemeen Beschaafd.

Onderhoud plegen

Onze middelen van vervoer krijgen geregeld te maken met onderhoud. Het meeste doe ik zelf. Het onderhoud betreft drie soorten : correctief, preventief en innovatief. Als ik het goed doe, wat niet altijd het geval is, dan zou ik me hoofdzakelijk met preventief onderhoud bezighouden. Voorkomen is beter dan repareren. Ik ben geen automonteur en ook geen fietsmonteur geweest, dus gaat er soms wat fout. Of beter : valt er weer wat te leren voor mij. Zo zie ik dat. Een reguliere servicebeurt valt bij mij onder preventief onderhoud. Net zoals het wassen en poetsen. Tijdens dat laatste werk zie ik meer details. Soms pas ik modernere, kwalitatief betere onderdelen toe of doe aanpassingen ter verbetering van de kwaliteit, dan ben ik een beetje innovatief bezig. Maar dat komt niet zoveel meer voor. Ooit verving ik van de (contactpunten) ontsteking van een auto en motorfiets door een elektronisch exemplaar. En in de bus heb ik wat lampen vervangen voor led verlichting. Maar dat is het dan wel.
Zowel met mijn motorfietsen als met de auto's heb ik na de aanschaf ervan het liefst een nulmeting. Ik heb het dan over gebruikte voertuigen, tweedehandsjes. Dus kregen ze na aanschaf een zeer uitgebreide servicebeurt. Wie van plan is zijn auto of motor van de hand te doen, laat vaak de servicebeurten en/of reparaties achterwege. Vandaar deze aanpak, want ik ga voor zeker.

Nog langer huisarrest

Het gaat gelukkig met de patiënte de goede kant op. Vanuit de praktijk is via een krantje wat inzicht gegeven in de besmetting daar. Na het lezen ervan moest ik toch weer even denken aan een reactie op een eerder (onvolledig) bericht : "Mijn goudvis kan zingen".
Maar goed, gedane zaken nemen geen (in)keer. Langer thuis dus. Dat lijkt mij voor bepaalde mensen, die niet tevreden zijn met hun werk of er zelfs psychisch of fysiek last van hebben, geen straf. Ze kunnen tot rust en wellicht tot bezinning komen, vanuit de gedacht : "Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?" Een vraag die ook bij mij kwam opborrelen, toen ik net de 40 jaar gepasseerd was. Ik had een goede baan, een fijn gezin en meer geluk en was toch ontevreden. Misschien voelde ik toen al onheil naderen, want mijn werkgever ging niet veel later failliet.
In veel gezinnen geniet men nu met z'n allen van de dis. Kinderen krijgen zelfs ontbijt thuis. En men leert elkaar weer kennen :  Wie ben jij? Ik ben je vader (of moeder). Het gevolg van al die opvangtoestanden teniet doen. Zouden er ouders zijn die denken : "Laat ik maar alsnog met de opvoeding beginnen."? Huisarrest, doe er je voordeel mee. Bereid je alvast voor op een andere baan, haal de band met de andere familieleden aan, geef de planten water en hang de gordijnen eens recht. Let op, thuisblijven kost ook geld!