Pat Boone

Mijn ouders hadden ook muziek van Pat Boone. De man van "Love letters in the sand". Het nummer "Bernadine" roept bij mij ook een bijzondere herinnering op. Het gebeurde vond plaats in de Koningstraat, waar neef Jacques Goey dit nummer playbackte. Als ik me het goed herinner, was het daar een feestelijke bijeenkomst met een aantal klasgenoten. Een eindexamen misschien? Het nummer dateert van 1957.

Hebberigheid afgestraft

Zondag zag ik een stukje van een loterijshow. Een meneer had een bod gekregen van 275.000 euro. En dat na een half uurtje koffertjes kiezen. Maar hij en zijn partner kregen euro-tekens in de ogen en besloten het bedrag af te wijzen en te gokken op nog meer. Het gevolg was dat door hun keuze zij 200.000 euro verloren. Met 75.000 euro gingen zij naar huis. Ook een groot bedrag, dat wel. Maar hun hebberigheid werd afgestraft.

Selectieve correctheid

Vaak maken mensen ophef vanwege het benoemen van iemands achtergrond of nationaliteit. Het spreken of schrijven over Marokkaanse of Antilliaanse mensen die in de fout gaan, is bij hen uit den boze.
Gisteren las ik een stukje over Poolse arbeiders, die met uitkeringen frauderen. Hierin worden de daders wel genoemd met hun nationaliteit. Overigens vraag ik me af in hoeverre deze Polen in de fout zijn, of dat onze overheid en het UWV in gebreke blijven. Ik begrijp niet hoe het mogelijk is, dat een arbeidsmigrant die tijdelijk hier werkt recht heeft op een uitkering. Als de werkwijze van het UWV professioneler zou zijn, komt misbruik aanzienlijk minder voor. Men zou ook proactief kunnen zijn en zich goed voorbereiden op de komst van mensen uit andere culturen. Vaak verkeren zij in de waan, dat geld en goed hier voor het oprapen ligt. Dat is ook wel zo, maar dan moet je lak hebben aan onze fatsoensnormen en wetgeving. Zij laten zich leiden door hun eigen mentaliteit en niet door de onze. Ergo, het wel degelijk van belang rekening te houden met hun afkomst en die te benoemen. En uiteraard, op grond van de ervaringen, maatregelen te treffen. Liefst vooraf. Doet de overheid dit niet, dan pleegt een land als Nederland zelfmoord.

Gewichtig werk

Na weging bleek dat ik twee keer (in- en uitladen) 240 kilo getild had. En dat voor een voormalige kantoorpik. Ik ben benieuwd welke vreemde spieren ik vanavond of morgen ga voelen. Maar ja, wie dan leeft, wie zich dan zorgen maakt. Of zoiets. Dat krijg je wanneer je lijf niet direct protesteert, maar een dag of wat later.
Ik heb na het uitwegen gelijk even gevraagd hoeveel de bus weegt. Volgens meneer weegt onze oud ijzer 2.340 kilogram. Vorig jaar was dat bij de RDW 2.290 kg, maar toen lag er nog geen trespa plaat op het dak en was de bus minder geladen. Als we nu onze kleding erin gooien en zelf instappen, dan weegt ie met Fenna met lege maag (scheelt weer een kilo of wat), zo'n 2.600 kg. De bus mag maximaal 3.250 kilogram wegen, dus er is meer dan genoeg marge : 650 kilo!! Daar gaat dan nog wel het gewicht van de fietsendrager en 2 fietsen van af. Maar dan hebben we toch nog veel speling. Daar zou menig camperbezitter jaloers op zijn.

Zwaar tilwerk

...hij staat....

Vanmorgen trok ik de stoute werkschoenen aan, om een zware, ouderwetse, metalen patchkast te gaan vervoeren. Het loodzware ding staat al een tijdje in de weg en er is geen belangstelling voor. Ik heb de kast eerst opgemeten. Hij bleek in de bus te passen via de schuifdeur. Dus ik hoefde geen aanhanger te huren. Dat scheelt weer rompslomp en geld. Ik heb eerst wat delen losgeschroefd, om de kast wat lichter te maken. De deur ging er dus ook uit. Toen ik de kale kast in de bus schoof, bleek hij 10 cm te lang. Of was de bus 10 cm te smal? De oplossing was de kast rechtop in de bus te zetten. Ik stond net te wikken en te wegen, hoe ik dat voor elkaar zou moeten krijgen, toen plotsklaps Ben bij de zaak arriveerde. Samen hebben we de stalen kast rechtstandig in de bus gezet. Dat werd tillen vanuit de benen. Oef!
Daarna volgde de losse delen en wat ander oud ijzer afval. Na de lunch ga ik de zooi voor Ben wegbrengen. Dat spul levert zo'n 17 cent per kilo op. Ik ben benieuwd hoeveel kilo ik getild heb.

Aan het werk

Ook hier zijn de schoolvakanties voorbij. Het was vanmorgen een stuk drukker op straat.
Vanmorgen klonk het geluid van een machine. Conform afspraak is men begonnen met het aanpakken van het pleintje. Het gaat op de schop. Sonja heeft een jaar geleden wat zaken aangekaart bij de gemeente. De wortels van de boompjes drukken de bestrating omhoog en dat levert wiebelende en/of omhoog stekende tegels op. Het pleintje ligt niet helemaal met een zeker afschot naar de afvoerputten. Gevolg is dat er na een regenbui flinke plassen achterblijven.
De betonnen bielspartij is een sta in de weg. Hij is bedoeld om autoverkeer te voorkomen. Een paal zou ook een oplossing kunnen zijn. De randen van de bakken met beplanting, ook van betonnen biels, zijn verzakt.
Stipt 8 uur vanmorgen is men begonnen met het werk. Men is begonnen met het verwijderen van de biels in het midden van eht pleintje. Zo te zien gaat men eerst de ene en dan de andere helft van het pleintje doen. We zijn benieuwd naar het resultaat.

Een Quick scan

Tijdens mijn loopbaan werd mij een paar keer gevraagd de status van de IT binnen een bedrijf vast te stellen. Dat gebeurde telkens weer onder tijdsdruk; vaak een halve dag. In die vier uur mocht ik vragen stellen aan IT medewerkers, (hoofd)gebruikers en documentatie bekijken. In andere gevallen, als ik zelf voor een lang lopende opdracht een bedrijf binnenkwam, nam ik daar meer tijd voor. Vaak parallel aan mijn werkzaamheden. Het was een onderdeel van mijn eigen manier om naast het cultuur snuiven ook de stand van zaken met betrekking tot de informatievoorziening vast te stellen. Elke ontwikkelingsfase kent zo zijn eigen typische problemen. Zo'n quick scan leverde dan een rapport op met knelpunten en aanbevelingen. In de meeste gevallen mocht ik dan zelf aan de slag om de situatie te verbeteren.
De quick scan methode, niets meer dan een snelle analyse, pas ik nog steeds toe. Zoals afgelopen weekend, toen ik het eerste bericht las over een ernstig verkeersongeval in Anna Paulowna, vergezeld van een foto. Ik las over jongelui in een auto, waarvan de oudste 20 jaar was. De overige inzittenden waren te jong voor het in bezit hebben van een rijbewijs voor het besturen van de auto. Omdat het een eenzijdig ongeval was met een dodelijke afloop voor drie van de inzittenden, ging ik er gezien de leeftijd van de jongelui vanuit, dat de oudste de bestuurder was en dat hij of dronken was of stoer gedaan had. Ik ging er ook vanuit, dat de inzittenden geen gordel droegen. Ze waren de wagen uitgeslingerd. De klap (zijwaarts) moet daarom enorm geweest zijn, want de auto het betrof een driedeurs uitvoering. Omdat de oudste gewond was, trok ik de conclusie dat hij voorin heeft gezeten. Hoe dan ook, al met al een zeer triest ongeluk, dat aan drie jongelui het leven heeft gekost.

Aardige verkeersagent

Dat de politie ook wel aardig personeel heeft blijkt uit het volgende. Een automobilist wordt staande gehouden vanwege veel te snel rijden. Het duurde even voordat de man stopte, want hij ging eerst alsmaar sneller rijden. De agent zei : "Meneer, het is vrijdag en bijna einde werktijd voor mij. Ik heb de hele week allerlei rotsmoezen aangehoord. Als u mij een goede reden geeft waarom u steeds harder ging rijden toen ik achter u aanzat, dan houd ik het bij een waarschuwing. Dus zegt u het maar."
De automobilist antwoordde : "Drie maanden geleden is mijn ex er vandoor gegaan met een politieagent. Toen ik uw wagen achter mij zag opduiken, schrok ik me dood. Ik dacht dat ie haar terug kwam brengen." Het werd dus een waarschuwing.

Willekeurige slachtoffers?

In Amsterdam zijn twee Amerikaanse toeristen door een Afghaanse terrorist uit Duitsland neergestoken. Ze zijn zwaar gewond naar het ziekenhuis gebracht. De politie heeft de dader neergeschoten.
Zijn daad wordt beschouwd als een van terreur. Het feit dat het nieuws spreekt over willekeurige slachtoffers komt mij misleidend over. Het neergestoken tweetal is van Amerikaanse komaf en dus waren zij wat mij betreft niet mensen die toevallig in de buurt van de dader rondliepen. De dader was volgens mij bewust op zoek naar Amerikanen.

Politie gaat vervelend doen

De politie gaat reizigers op het CS van Utrecht lastigvallen. Als gevolg van hun acties voor meer loon. Ik vind het allesbehalve slim van de politie. De politie als zodanig staat al niet zo goed aangeschreven, vanwege de vele gevallen van fout gedrag. Om dat te onderstrepen gaat ze het komende maandag reizigers lastig maken om naar het werk te gaan. Een conflict tussen overheidspersoneel wordt domweg over de hoofden van de werkende mensen uitgevochten. De werkende mensen die belasting betalen, zodat o.a. ook een politieman zijn verdiende loon krijgt. Hoe zat het ook al weer met de hand die je voedt? Of moeten we een hekel krijgen aan blauw op straat?

We hebben ruzie

"Nou ja, 'we'. Jij met mij, want ik heb geen ruzie met jou", was toen mijn reactie. Tja, zo ging dat toen ik naar aanleiding van, wat veel later bleek, een stille reorganisatie naar huis werd gestuurd. Evert, mijn leidinggevende, zei nog nadrukkelijk dat ik niet op non actief gezet was. Het was uiteraard nogal raar, toen Evert waarmee ik tot dan goed overweg kon (en hij met mij) zoiets opeens zei. Hij wist zich geen houding te geven. We hebben nooit tegen elkaar geschreeuwd en/of elkaar uitgescholden. Er was zelfs niet eens ergens discussie over. Maar dat schijnt voor bepaalde mensen geen issue te zijn om te beweren dat 'we' ruzie hebben. Meestal gaan dat soort 'ruzies' nergens over. Meestal.
Het was trouwens niet de eerste keer. Ik heb vaker een mes in mijn rug gekregen.

Naar Wouw

Gistermiddag zijn we naar Wouw gereden. Dat was vlugger gezegd dan gedaan. Bij Breda zijn werkzaamheden aan de weg, met gevolg dat op de A27 ter hoogte van de aansluiting met de A15 een file stond. Gelukkig konden we als alternatieve route ook de A15 op en dat deden we dan maar. In tegenovergestelde richting stond vanaf dat punt tot voorbij Sliedrecht(!) een file richting de A27.
We reden via de N3 naar de A16, waar vlak na de Merwedebrug weer een file was, ook weer vanwege de werkzaamheden bij Breda. Al het doorgaand verkeer werd naar de A17 gestuurd. Zelf hadden we na het verlaten van de A27 al gekozen voor de ons bekende route naar Roosendaal. Eenmaal op de A17 verliep de reis fileloos. Na bijna  2 uur rijden arriveerden we in het dorpje Wouw, waar het verjaardagsfeest werd gevierd.

Niet handig

Tijdens het filerijden zagen we om ons heen opvallende, maar toch ook weer gewone verkeerssituaties. Zoals automobilisten, die ondanks de pijlen en rode kruisen zo lang mogelijk op een afgesloten rijbaan blijven rijden om zoveel mogelijk auto's in de file te kunnen passeren. Anderen (of dezelfden?) misbruikten benzinestations annex parkeerplaatsen om door te kunnen blijven rijden.
Ik zag ook een motorrijder die de vluchtstrook gebruikte. Dat heb ik zelf als motorrijder nooit gedaan. Ik diverse keren op zo'n vluchtstrook gestaan (waarvan één keer voor mezelf) en daar goed naar het wegdek gekeken. Het barst daar van verloren onderdelen, waaronder ook gevaarlijke voor de banden. Er reed ook iemand met een aanhangwagen op de derde rijbaan. Dat is niet toegestaan. Iets wat ik zelf ook niet (meer) wist, totdat ik ergens in 2000 door een motoragent daarop geattendeerd werd. Ik reed toen ook ruim boven de toegestane snelheid van 80 (110 of zo), om een groepje treuzelende automobilisten in te halen. Gelukkig had oom agent de situatie ook zo herkend, want hij had het over 'die zondagsrijders'. Het leverde mij enkel een waarschuwing op onder de voorwaarde, dat ik voor Mike (zat ook in de auto) een ijsje zou kopen.

Huisje, boompje, beestje

Mannetje en kindjes niet vergeten. Een veel voorkomende 'droom' van mensen. Sommigen idealiseren dat beeld tot in het oneindige. Nou ja, totdat ze die droom in werkelijkheid ervaren.
Het huisje blijkt ook geregeld schoongemaakt en gehouden te moeten worden. Niet leuk. Het boompje moet gesnoeid worden en de blaadjes moeten opgeruimd worden. Ook niet leuk.
Het beestje wil meer dan enkel geaaid worden. Het beestje vereist zorg, zoals uitlaten, naar de dierenarts, hok schoonmaken enz. Dus zo'n beestje is ook niet leuk.
Het mannetje werkt en verwacht bepaalde zaken als hij naar werk gaat en tegen de avond weer thuiskomt. Zoals een ietwat opgeruimd huisje, een lekkere warme hap en schone kleding. 't Is nogal wat en vergt veel. Niet leuk dus. Het geld dat ie meebrengt is natuurlijk wel erg leuk. Shoppen!
De kinderen zijn wel leuk. Totdat ze 's nachts soms huilen, soms ziek zijn en elke dag weer al die rommel en rompslomp. Hè? Kinderen zijn ook niet leuk!
Conclusie : het huwelijk of samenwonen is helemaal niet leuk. Huisje, boompje, beestje, wat een ellende!

Wie zwijgt

Toen ik de winkel binnen wilde gaan, zag ik dat de in- / uitgang volledig geblokkeerd was. Er stonden een paar vrouwen te kwekken. De een in een scootmobiel en de ander met een wandelwagen met een slapende peuter erin. Hoewel ze mij zagen aankomen, maakten geen van hen aanstalten even plaats te maken. Dus zei ik : "Goede middag, mag ik er even langs?" Ze keken mij aan alsof ik hen net een oneerbaar voorstel had gedaan. Ze zeiden geen van beiden wat. De vrouw met de wandelwagen trok haar kar wat opzij, zodat ik naar binnen kon. Ik keek naar de caissière. Ze stond wat schaapachtig te lachen.
Nadat ik wat rondgekeken had (ze hadden niet datgene wat ik zocht), wilde ik de zaak weer verlaten. Bij de kassa bleef ik even stilstaan. De uitgang was nog steeds geblokkeerd. Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek naar de caissière. Zij lachte wat en haalde haar schouders op alsof ze wilde zeggen : "Ik kan er niets aan doen." De dames stonden nog steeds gezellig te kwekken. Ik zei : "Pardon, jullie staan nog steeds in de weg, dames. Mag ik er even langs?" Als blikken konden doden, dan had ik zeker weten de 70 niet gehaald. Ik snap overigens niet dat de caissière niet ingreep. Maar dat zie ik vaker.