Een muur sausen

Vorige week had ik me voorgenomen deze week eens flink uit te pakken met wat klussen. Gisteren dus de slaapkamer van Mike gesausd. Vandaag heb ik een muur in de woonkamer ook een opknapbeurt gegeven. Dit keer heb ik de witte latex wat kleur gegeven met een bruine kleurstof. De muur bestaat uit steenstrips. Wanneer waren die ook al weer in? In de jaren 80 of 90? We hadden die donkerrode geplakte baksteen al een paar keer gewit in gebroken wit, maar dit keer heb ik dus gekozen voor een andere kleur. Het mengen gebeurde op gevoel. Toen het een leuke kleur was, was het mengen klaar. Ik moest wel in één keer voldoende latex mengen, om te voorkomen dat ik te weinig zou hebben. In het laatste geval zou ik nogmaals moeten mengen, met het risico van kleurverschil. Eerst de spullen van de muur verwijderd en de muur met een stofzuiger met borstel stofvrij gemaakt. En toen sausen, sausen en nog eens sausen. Met een blokkwast, want een roller werkte niet. Met mijn blik op oneindig, het sop tussen de benen en het verstand op nul. Omdat veel bakstenen een erg ruw oppervlak hebben, moest ik bijna elke steen met die kwast tamponeren. Wat een klus zeg! Gelukkig was het kleurverschil groot, zodat ik prima kon zien waar ik gebleven was. Tussentijds moest ik nog even bij de huisarts een longfunctietest doen (geslaagd!). Daarna heb ik de kwast weer opgepakt en ben weer verder gegaan. Ik begon om een uur of half elf en om half zes was de klus geklaard.
Dat wil zeggen, het sauzen. Daarna moest er nog wat opgeruimd en schoongemaakt worden. De servieskast moest weer tegen de muur en het bord met haken waar het kachelgarnituur aan hangt is direct vervangen door een andere. En je weet wat je aantreft als je een kast verplaatst.
Morgen staat in het teken van Jill. En de keukenkastjes. Die zijn dan aan de beurt om eens flink schoongemaakt te worden.

Beveiligd tegen blikseminslag?

Ik verbaas me erover, dat ik niet op het idee kwam om alle apparaten los te koppelen van het energienet. Het onweerde al een tijdje die dinsdagavond en het kwam dichterbij. Zij het vrij traag. Normaal trek ik belangrijke stekkers er uit, maar dit keer dus niet. Blijkbaar was ik te gefascineerd bezig met de noodweer verschijnselen aan de horizon.De inslag heeft geleerd dat ik een paar speciale contactdozen aanschaf, die beveiligd zijn tegen blikseminslag en overbelasting. Nu kan het best zo zijn, dat ook met die speciale dozen de boel verbrandt. Dat weet je nooit. Avorens ik die dozen kan gebruiken, moet ik de betreffende contactdozen eerst aarden. Dat betekent een aarde draad (geel-groen) van de centrale doos in het plafond naar de doos op de muur trekken. En dan de niet geaarde doos vervangen door een geaarde.
Afgelopen zondag heb ik de opgeblazen computer en apparatuur meegenomen naar Roosendaal. Als je er geen verstand van hebt, moet je een deskundige ebrij halen. Of advies inwinnen of boeken erop naslaan. Zwager Sjaak belde gisteren met vrij goed nieuws. Onze data is nog te lezen. Dus ook onze foto's en video's! Hoera!! De oude computer van Mike kan helaas niet meer uitgebreid worden met meer geheugen. Maar Sjaak heeft nog een HP kast, die een stuk jonger en sneller is dan de oude computer. Zo zie je maar weer, van je familie moet je het echt hebben. Alvast bedankt, Sjaak!

Zoek dat maar zelf uit!

Dat zei mijn vader tegen ons, de oudste drie jongens. Leuk was dat niet. En vanaf een bepaald moment haalden we het dan ook maar niet meer in ons hoofd om hem iets te vragen. Het was toch 'nee'. Zo ging dat.  Het duurde vele jaren voordat ik erachter kwam dat die afstandelijkheid mij toch ook wel voordelen heeft gebracht. Ik heb net als mijn beide broers veel zelf moeten doen. En als je dingen zelf moet doen, vergeet je ze niet snel. Zowel wat betreft de verkeerde als de goede aanpak. Wat dat aangaat hebben we wel veel geleerd. En toch zat het ons wel dwars. Daarom had ik me voorgenomen, om het later anders te doen. Niet beter, want dan had de wereld er echt beter op geworden. Anders dus.

Vandaag heb ik de kamer van Mike gewit en gegrijsd. Een heel gedoe om in een kleine ruimte met een tweepersoonsbed en een paar kasten te gaan kwasten. Maar goed, het is me uiteindelijk wel gelukt. Toen ik aan het opruimen was, kwam Mike, die net uit school was, even kijken. "Mooi pa!", riep hij enthousiast terwijl hij me danig voor de voeten liep. Toen ik klaar was met opruimen, vroeg Sonnepon of Mike mij met een dikke kus had beloond. "Dikke kus?!, zei ik. Ik vind dat dankzij mijn opvoeding nogal klef. "Vijftig euro, zal je bedoelen. Mijn vader ging echt niet mijn kamer witten of behangen. "Zoek dat maar zelf uit!", zei ie. "Maar dat vond jij toch niet leuk?", reageerde mijn lieverd. Nee, dat was wel zo. Maar eigenlijk had Mike deze klus best wel zelf kunnen doen. Het enige wat ik eraan heb overgehouden is een lege emmer en een natte kwast.En niet te vergeten een zonnige dag op de motor misgelopen. Erg hè?

Wie is er in Alaska?

Uit mijn statistiekjes blijkt dat het aantal bezoekers nog mondjesmaat is. Met het oude weblog was het aantal gemiddeld zo'n 200 per dag. Nu kan ik ook zien uit welke landen het blog bezoek krijg. En wat valt me dan op? Ook in Alaska leest / kijkt iemand mee! De CIA soms? Ik heb zoveel waarheden over de US of A geschreven. En dat is niet bepaald de bedoeling, volgens menige Amerikaan. Of een Inuït (geen eskimo!), die mijn inzet voor dat volk waardeert?
In Indonesië heeft nog niemand ons nieuwe onderkomen bezocht. Misschien moet ik binnenkort maar weer iets over koken schrijven. Ook de Zuid Amerikaanse landen hebben nog geen bezoekje afgelegd. Maar die heb ik ook niet geïnformeerd over de verhuizing. Eigenlijk vind ik het wel goed zo. Ik ga me niet meer zo inspannen zoals bij het vorige weblog. Dat gaf veel te veel werk. Maar dat Alaska maakt me wel nieuwsgierig.

Lelystad Haven

Bij wijze van proef mijn fotopresentatie van Lelystad Haven :

Om de tuin geleid

De kleine Jill heeft niet zoveel trek in haar lunch, een boterham met hagelslag. Om haar toch aan het eten te houden, doet oma net alsof zij het brood wil opeten. Maar telkens als oma een stukje in haar hand heeft, pakt Jill het af en stopt het direct in haar mond. Dus dat had het beoogde effect. Omdat haar boterham bijna op was, staakte oma haar 'plagerij'. Terwijl oma de tuin in liep, keek Jill verbaasd naar haar bijna lege bordje. En toen zag opa opeens in haar ogen dat er een lichtje bij Jill ging branden. Haar wenkbrauwen fronsten zich. Jill draaide zich vervolgens verontwaardigd om en riep richting de openstaande deur : Oma, stommerd!

Op kraambezoek

Zondag zijn we op uitnodiging richting Roosendaal gereden. Daar vierde Sjaak zijn 40 (!) jarig dienstverband en showden David en Lisette hun dochter Lisa. Het was gezellig druk en het weer werkte ook mee. Dus zaten we lekker in de tuin. Bijna iedereen was gekomen. Niet alleen de O'tjes en de P'tjes, ook de H'tjes en anderen. Zeg maar het hele alfabet. De kleine Lisa sliep een gat in de zondag. Volgens trotse mamma Lisette slaapt ze erg veel.

Op de terugweg waren we getuige van een ruzie tussen twee automobilisten. Een bestelbus van een bedrijf Kanters genaamd, kwam met zeer hoge snelheid aanrijden en ging op de bumper van een zwarte Audi zitten. De Audi rijder ging naar rechts, maar besloot opeens toch maar links te blijven rijden. Waarschijnlijk uit ergernis door het aso rijgedrag van de Kanters bus. Toen de Audi toch naar de rechter baan uitweek, nam de bestuurder van de Kanters-bus wraak, Hij ging vlak voor de Audi rijden en trapte een paar keer op zijn rem. Hij reed ook over de vluchtstrook en bleef met zijn bus dreigende acties voeren naar de Audi. En dat alles terwijl het behoorlijk druk was op de weg. We bleven op een veilige afstand rijden totdat meneer Aso met de bus er weer met hoge snelheid vandoor ging.

Als een leeg huis

Nu ik in de nieuwe omgeving aan het typen ben, lijkt het net alsof de aanslagen galmen in de lege blogruimte. Ik ben overigens niet van plan om al die oude familiefoto's en stamboominformatie opnieuw te gaan laden. Die hebben jullie allemaal al eens of meerdere keren gelezen en/of gezien. Ik heb tot op heden niet zoveel tijd kunnen of beter willen steken in het uitzoeken van alle mogelijkheden van Blogger. Met de vakantie voor de deur zal dat nog wel even duren. We hebben trouwens een heel leuke fout gemaakt. We gaan in plaats van drie, vier weken op vakantie! Het was zo goedkoop, dat die extra week ons niet eens was opgevallen. Op zo'n moment genieten we extra van het feit dat we geen werkgever hebben, aan wie we verantwoording moeten afleggen over die extra week. Of ons zorgen maken over onze verlofdagen. We hebben rond de 250 verlofdagen per jaar. Niet gek hè? De resterende dagen doen we waar we zin in hebben. Het is maar dat je weet hoe het is om geen werkgever te hebben.

Jol Pop 2011

Vandaag wordt het jaarlijks terugkerend festival in de wijk Jol gehouden. Dit keer niet op het bekende plein in de wijk zelf, maar net daarbuiten in een park. De entourage spreekt mij meer aan dan die van de vorige edities. Gezellig in het groen! 's Middags, ten tijde van mijn bezoekje, was het nog relatief rustig. Soms viel een spatje regen, maar dat deerde niemand. Het zal straks ongetwijfeld een stuk drukker worden. Immers, veel jongelui liggen tot tegen een uur of vier in de middag op bed. Nu maar hopen dat het weer blijft meewerken.


Voor de ondernemers bij het plein o.a. snackbar en pizzeria) is de verhuizing minder leuk. Het festival  levert hen immers minder omzet op.
In het centrum van de stad viel de drukte mee. Wat me wel opviel was de vele bedrukte gezichten. Ik stond een paar keer buiten te wachten op mijn winkelende Sonnepon en observeerde het passerend publiek. Ik zag twee super slecht geklede vrouwen. Onder hun veel te strak t-shirtje was duidelijk te zien dat hun beide borsten tot op hoogte van hun middel hingen met daarop uitstekende punten. Geen bh dus maar wel een flink bos hout voor de deur. Geen gezicht! Aan hun gezichten kon ik aflezen dat onverschilligheid troef was. Eigenlijk heb ik weinig vrolijke mensen gezien. Wat de financiële hulp aan Griekenland al niet kan veroorzaken.

Lelystad : teveel ambtenaren en te weinig bomen

Hier in Lelystad is een overschot aan ambtenaren in het onlangs opgeleukte stadhuis. Dat kost ons 2,7 miljoen euro! De burgemeester beweert, dat dit goedkoper is dan de meute te ontslaan. Dat mag wel zo zijn mevrouw Horselenberg, maar voor mensen met een uitkering is dit niet te pruimen! Die medewerkers hebben officieel geen werk, maar worden voor het nietsdoen vorstelijk beloond. Vergeet ook niet het vakantiegeld en de pensioenopbouw, die lekker doortikken. Gewoon een andere (lagere en dus goedkopere) functie aanbieden of alsnog ontslaan en net als vele andere werklozen een uitkering aanvragen. Daar betalen we toch zeker geen belasting voor?
Nu ik daar een boom over opgezet heb : hier in Lelystad is een oproep gedaan om een boom te adopteren á 1.500 euro. Kassa!  Zo'n geadopteerde boom wordt dan in de nieuwbouwwijk Warande geplant. Dan mogen anderen (huiseigenaren in die wijk) van jouw boom genieten. Als ik 1.500 euro zou willen weggeven, dan liever aan de Voedselbank. Dat lijkt mij zinvoller. En laat de bewoners van de Warande zelf maar bomen kopen en planten. Volgens mij komt dit idee van een of meer overtollige ambtenaren. Wie verzint anders zoiets?

Dag oude school

Van oud Leiderdorper Koos vernam ik dat de lagere school aan de Kastanjelaan wordt/is afgebroken. Ik heb Maurice gevraagd of hij wat foto's voor mij wilde maken. Die heeft hij opgestuurd, waarvoor mijn grote dank, Maurice!
Alles verandert. Naarmate ik ouder word ben ik me daar meer bewust van dan voorheen. Geleidelijk wordt het verleden weggepoetst door de tijd en blijven slechts herinneringen. Het is nog niet duidelijk of daar, op de hoek van de Kastanjelaan en de Eikenlaan, een nieuwe school gebouwd gaat worden.
Op deze foto is op de voorgrond nog het muurtje te zien, dat om de school heen stond. Daar hebben toen nog mijn kleine billen ook vaak op gerust. Mijn herinneringen aan die school zijn wat strijdig. Leuke maar ook nare herinneringen dus. Ik heb mijn verblijf daar vaak als een straf ervaren.

Druk, druk, druk

Het was vrijdag een zeer drukke dag. Afgezien van de perikelen rond de blikseminslag, vierde Mike de afsluiting van de tentamenweek. Hij had een stel klasgenoten uitgenodigd om dat hier thuis te vieren. Mike had keurig geregeld dat iedereen iets zou meenemen. Dus werd er patat, hamburgers en frikandellen gemaakt, frisdrank gedronken en een video gekeken. Ik weet niet hoe laat het geworden is, want ik ben gewoon mijn bed ingedoken toen ik slaap kreeg. Vanmorgen stond er nog een restje afwas (ze hadden wegwerp borden, bestek en bekers gebruikt) en wat lege flessen.

Groot alarm

Hier in Haven was het gisterochtend groot alarm. Twee brandweerauto's stoven de wijk binnen, gevolgd door een paar politieauto's. Omdat ik toevallig toch niets te doen had, ben ik op de fiets gesprongen om een kijkje voor jullie te nemen.
Ik zag een paar brandweerlieden met persluchtmaskers op een woning binnen gaan. Zijn collega's hadden het blusmateriaal al in gereedheid gebracht. Er stond ook een grote ventilator klaar. Zo te horen betrof het een gaslek. Er liep een achttal agenten rond, waarschijnlijk in afwachting of er geëvacueerd moest worden. Het rare was wel, dat terwijl de brandweer zo druk doende was de buren direct naast het pand in hun ochtendjas voor het slaapkamerraam nieuwsgierig stonden te kijken. Klaar om bij een eventuele explosie door het raam naar buiten geblazen te worden. Een vreemd gezicht.

Ik weet dat de bewoners een hond hebben. Dat aardige beest ligt vaak voor het hek te maffen. Zou ie soms wat verkeerds hebben gegeten, waardoor er een grote hoeveelheid methaangas in de woning is ontstaan? Of stond de gaskraan open? Het blijft gissen totdat ik de bewoners gesproken heb. Het hele gebeuren doofde als een nachtkaars : Geen knal, geen opgeblazen hond en geen brand. Gelukkig maar.

Het schiet niet op

Nu de boel weer een beetje begint te draaien, blijken nog meer apparaten kapot te zijn gegaan door de blikseminslag. De externe harde schijf is dus ook niet meer. Daar staan alle foto's en video's op. De stekker eruit trekken was dus niet voldoende. Ook de USB verbinding met er de volgende keer dus uit. De mediaplayer doet het ook niet. Hij kan geen verbinding maken met het nieuwe Experia modem. Mike's Xbox heeft een soortgelijk probleem. De helpdesk van KPN schuift dit alles opzij, onder het motto : geen apparatuur van ons. Alle hoop is gevestigd op de interne harde schijf van de computer. Als het lukt om programma's e.d. over te zetten naar de vervangende computer, dan zou het al weer een stuk schelen.
Vanmiddag ging ik in de computerwinkel een USB kaart kopen voor de vervangende pc. Ik heb ook een setje gekocht om de harde schijf uit te lezen. De medewerker legde die set op de balie. Omdat het inbouwen van de USB kaart langer duurde dan het één minuutje werk wat gezegd werd ( zijn collega die dit klusje even zou klaren hing voortdurend aan de telefoon gezellig te kletsen), vroeg ik de baliemedewerker om uitleg van het kabelsetje dat op de balie lag. Meneer opende de verpakking en vroeg toen aan mij : "Heeft u het zakje er uitgehaald?" Ik keek hem wat schaapachtig aan, want we hadden beiden dat doosje met geen vinger aangeraakt. Nee dus. Hij pakte een ander doosje uit het schap, dat na openen ervan wel compleet was. Na enige uitleg ging hij poolshoogte nemen bij het één minuutje werk. Even later kwam hij met de computerkast terug. Thuis bleek de kaart (gelukkig) goed te werken.

Inernet en bellen plat

Dinsdagavond, tijdens een flinke onweersbui, heeft een blikseminslag voor behoorlijk wat ellende gezorgd. In het hele blok gingen de lichten uit. De klap was zo hard, dat ik dacht dat het dak instortte. Nadat we de aardlekschakelaar weer hadden omgezet, bleek de tv, de telefoon en het internet niet meer te werken. Ook onze oude trouwe pc heeft de geest gegeven evenals het mooie 19" lcd scherm. Ik hoopte stiekem dat alleen de voeding van de kast kapot zou zijn, maar die werkte nog prima. Gelukkig hebben we nog de oude pc van Mike.
Neemt niet weg dat er veel zaken opnieuw ingesteld en opgebouwd moeten worden. Ik weet niet of de interne schijf nog goed is en wat ik daar eventueel nog mee kan doen.
De tv deed het vrij snel weer. Een autootje van UPC reed door de wijk om in centrale kasten de zekeringen die eruit waren geklapt te herstellen. Met KPN (telefoon en internet) verliep het totaal anders. Sonja werd niet bepaald klantvriendelijk te woord gestaan in de winkel. Ze moest maar bellen met KPN, kreeg ze bitchy te horen. Lastig als de lijn eruit ligt. Vanmorgen rond half twaalf is de monteur geweest. Een zeer klantvriendelijke meneer, die het probleem, een opgeblazen KPN modem, heeft opgelost. Daarnaast heeft hij ook gelijk de laptop van Mike opnieuw ingesteld vanwege een nieuw draadloos modem. Dus vanaf vandaag hebben we weer contact. Maar er moet nog aardig wat werk verzet worden, alvorens de pc weer up-to-date is.