Ja mensen, nog even en de meivakantie begint. Velen blijven in eigen land, omdat ze de knip niet helemaal leeg durven te gooien. Anderen blijven gewoon thuis. Het voordeel van dit alles is ook, dat je geen vreemde taal hoeft te spreken. Of pogingen daartoe. We noemen het een vreemde taal, omdat menige buitenlander vreemd opkijkt als ie ons hun taal hoort spreken. Vooral het steenkolen Engels, kan tot hilariteit en misverstanden leiden. Zoals een Hollander die in het restaurant tegen de ober zegt : "My compliments to your cock!" Waarop de ober verschrikt naar zijn gulp kijkt.
Nee, dan liever de mevrouw die hem vraagt : "When can we go on table?" Daar kreeg meneer rode wangen van.
En wat de overlast betreft van de komst van een Polen-hotel : That stands as a Pole above water. Het is maar dat je het begrijpt.
maandag 22 april 2013
Langs elkaar heen
Afgelopen week ontving ik een e-mail van Lijbrandt waarin mij werd medegedeeld dat men conform mijn verzoek de openstaande actie van het opzeggen bij KPN heeft afgesloten. Inmiddels had ik ook de afrekening van KPN binnen.
Klaar, dacht ik. Nee dus. Ik ontving twee dagen later een schrijven van de commercieel directeur van Lijbrandt, dat ik nog steeds niet heb gereageerd op hun verzoek om mijn KPN contractnummer. Mij werd verzocht het abonnement zelf maar te beëindigen, omdat ik verzuimd heb te reageren....
Mooi. Gelukkig hoef ik verder niets te doen. Hoewel, alleen brieven van Lijbrandt weggooien blijft over.
Klaar, dacht ik. Nee dus. Ik ontving twee dagen later een schrijven van de commercieel directeur van Lijbrandt, dat ik nog steeds niet heb gereageerd op hun verzoek om mijn KPN contractnummer. Mij werd verzocht het abonnement zelf maar te beëindigen, omdat ik verzuimd heb te reageren....
Mooi. Gelukkig hoef ik verder niets te doen. Hoewel, alleen brieven van Lijbrandt weggooien blijft over.
Het Koningslied
Tja, de Nederlandse taal. Daar gaan we weer. Ik dacht eerst te maken te hebben met een concept, toen ik de tekst van het Koningslied voor het eerst las. Maar dat was niet het geval. Dus verbaasde ik me over de stijl- en taalfouten in dat rommelige lied. Het rare is dat veel bekende artiesten aan het lied meegewerkt en het uit volle borst (kijk mij eens!) ingezongen hebben. Vreemd dat geen van hen die rommel afwees of op z'n minst attendeerde op al die fouten. Afstandelijk gedrag of slecht in de eigen taal? Nu lijkt het lied geschreven te zijn in een AZC door een intelligent iemand die een Inburgeringscursus en een cursus Nederlandse taal net achter de kiezen heeft. Meneer Ewbank heel erg teleurgesteld en heeft het lied teruggetrokken. Hij dacht flink op zijn borst te kunnen slaan met deze hit, maar helaas. Er is ook zoiets als kwaliteit. Misschien kan ie het voor een Songfestival inzetten, daar is past het prima in de sfeer en binnen het gemiddeld niveau. Of is het qua tekst en stijl soms zijn tijd ver vooruit? Want de Nederlandse taal staat onder druk. Me vader, de huis en het meisje die, zijn tegenwoordig 'normaal'. Componist Ewbank had die tekstenstamppot aan een gerenommeerde tekstschrijver moeten geven met als opdracht er een verantwoord geheel van te maken met een muzikale omlijsting.
Zo'n lied schrijven deed men een paar eeuwen geleden aanzienlijk beter. 'Waar de blanke top der duinen' (Mijn Nederland - heb ik in mijn kinderjaren nog op Koninginnedag gezongen-) en 'Wien Neerlands bloed' zijn daar mooie voorbeelden van. Het laatste was overigens gebaseerd op een gedicht van Tollens (ken uw klassieken!). Oké, ze zijn gedateerd maar voor die tijdsperiode een correcte afspiegeling en in goed Nederlands geschreven en met de juiste sfeer wat de muziek betreft.
Zo'n lied schrijven deed men een paar eeuwen geleden aanzienlijk beter. 'Waar de blanke top der duinen' (Mijn Nederland - heb ik in mijn kinderjaren nog op Koninginnedag gezongen-) en 'Wien Neerlands bloed' zijn daar mooie voorbeelden van. Het laatste was overigens gebaseerd op een gedicht van Tollens (ken uw klassieken!). Oké, ze zijn gedateerd maar voor die tijdsperiode een correcte afspiegeling en in goed Nederlands geschreven en met de juiste sfeer wat de muziek betreft.
zondag 21 april 2013
Een bijzondere zondag
Vorig jaar werd ik voor de eerste keer gebeld door een voormalig dienstplichtige, die bij mij in het peloton heeft gezeten. Evert had wat foto's voor mij en we hebben wat door de telefoon bijgepraat. Een tijd lang was het stil, vooral omdat ik zelf geen actie ondernam. Evert deed dat onlangs wel en we raakten dit keer wat uitgebreider aan de praat. Net als bij het eerste gesprek had ik er een goed gevoel bij. Ik beloofde weer eens contact op te nemen en ik hing op. Niet veel later bedacht ik mezelf. Ik had eigenlijk gelijk een afspraak moeten maken, anders kwam het weer niet van. Dus belde ik de volgende dag terug. Ik kreeg zijn vrouw Anneke aan de lijn. En het gekke was, dat ik ook met haar aan de lijn weer dat rustige, vertrouwde gevoel over me kreeg. We maakten een afspraak voor deze zondag.
En zo belandde ik nieuwsgierig en met een goed gevoel in Franeker. Tot dan had ik de Evert voor ogen, zoals ik die 43 jaar geleden voor het laatst had gezien. Een blonde Fries met bijbehorend accent. Toen ik de auto voor het huis reed, wachtte Evert mij al op. Zijn gezicht was heel herkenbaar, alleen nu met bril en was de rest wat ouder geworden. Een opluchting : ik was dus niet de enige bij wie de jaren zichtbaar zijn. Ik werd door zowel hem als zijn vrouw Anneke hartelijk ontvangen. Voor mij werd mijn voorgevoel bevestigd : een sympathiek, warm stel waarbij ik me geheel op mijn gemak voelde.
Natuurlijk spraken we over onze diensttijd en ons leven nadien. Maar er waren meer raakvlakken. In onze levens waren zaken voorgekomen, die we met haast welsprekend begrip en de nodige empathie over en weer met elkaar deelden. We hoefden elkaar niet zoveel te zeggen om elkaar te begrijpen en aan te voelen. Ik heb samen met Evert zijn passie voor vrachtwagens in het algemeen en die van Friesche Vlag / Campina in het bijzonder bewonderd. Evert maakt modellen na van de vrachtwagens uit zijn werkomgeving. En met succes, want ze zien er prachtig uit. Al met al werd het een gedenkwaardige zondag. Evert en Anneke, bedankt voor het warme onthaal, de gastvrijheid en deze bijzondere zondag!
En zo belandde ik nieuwsgierig en met een goed gevoel in Franeker. Tot dan had ik de Evert voor ogen, zoals ik die 43 jaar geleden voor het laatst had gezien. Een blonde Fries met bijbehorend accent. Toen ik de auto voor het huis reed, wachtte Evert mij al op. Zijn gezicht was heel herkenbaar, alleen nu met bril en was de rest wat ouder geworden. Een opluchting : ik was dus niet de enige bij wie de jaren zichtbaar zijn. Ik werd door zowel hem als zijn vrouw Anneke hartelijk ontvangen. Voor mij werd mijn voorgevoel bevestigd : een sympathiek, warm stel waarbij ik me geheel op mijn gemak voelde.
Natuurlijk spraken we over onze diensttijd en ons leven nadien. Maar er waren meer raakvlakken. In onze levens waren zaken voorgekomen, die we met haast welsprekend begrip en de nodige empathie over en weer met elkaar deelden. We hoefden elkaar niet zoveel te zeggen om elkaar te begrijpen en aan te voelen. Ik heb samen met Evert zijn passie voor vrachtwagens in het algemeen en die van Friesche Vlag / Campina in het bijzonder bewonderd. Evert maakt modellen na van de vrachtwagens uit zijn werkomgeving. En met succes, want ze zien er prachtig uit. Al met al werd het een gedenkwaardige zondag. Evert en Anneke, bedankt voor het warme onthaal, de gastvrijheid en deze bijzondere zondag!
zaterdag 20 april 2013
Langs het Ketelmeer
![]() |
| Ketelmeer met Ketelbrug in de spiegel |
![]() |
| Roggebotsluis |
De zon schijnt vandaag en het is droog. Dus ben ik maar even op de CBX gestapt. Ik heb het plan opgevat een rondje te rijden, die mij o.a. langs het Ketelmeer en de Roggebotsluis moet brengen. Elke trip moet nu eenmaal een doel voor mij hebben.
Via de Houtribweg ben ik naar de IJsselmeerdijk gereden. Het was erg rustig op de weg. Voorbij de Màxima centrale (wat een schone energie levert dat Argentijnse wicht) ben ik de Visvijverweg op gedraaid, richting het Ketelmeer. Op de Ketelmeerdijk aangekomen stuurde ik naar rechts, de Ketelbrug achter mij latend, richting de Ketelsluis. Rijdend op de dijk merkte ik pas dat daar een flinke bries stond. Toen ik een rij geparkeerde auto's passeerde, kreeg ik klap op klap. De auto's stonden zo'n 20 á 30 meter van elkaar en vormden elk even voor wat luwte. De eigenaren van al dat blik hielden een viswedstrijd.
Onderweg zag ik de teller 69.000 km rondmaken. Bij de Ketelsluis heb ik even van het uitzicht genoten. Ik raakte spontaan in gesprek met een meneer, die Flevoland verruilt voor Griekenland. "Ik ga daar van de Hollandse euro's genieten", zei hij lachend. Een kwartier later heb ik mijn tripje voortgezet over het asfalt waarvan de naam van Ketelmeerdijk inmiddels in Vossemeerdijk overgegaan is. Al snel passeer ik een bos dat onderdeel is van het Kon. Wilhelminabos. Ook wel oneerbiedig Kankerbos genoemd. Dit keer geen moment van bezinning, maar de reis voortgezet. Even later rij ik langs het Vossemeer, waar de Roggebotsluis in ligt. De sluis vormt een lastig obstakel voor al het wegverkeer dat over de N307 tussen Kampen / Zwolle en de Flevopolder zijn weg zoekt. Vanaf dat punt heb ik de voor mij gangbare route richting Lelystad gevolgd. Via de N309 en de Runderweg kwam ik uitgewaaid weer in Lelystad terug met 74 km meer op de teller.
In de Jol
In de wijk Jol ging het even verkeerd. Met gevolg dat een auto te water raakte. Van persoonlijk letsel is mij niets bekend. Laten we het beste ervan hopen.
vrijdag 19 april 2013
Afgewezen worden
Bij de kassa werd ik op de schouders getikt. Toen ik omkeek, zei de oud collega lachend : "Ha Willem! Hoe is het met je?" Nou ben ik zo'n iemand aan wie je na een standaard 'goed' niet nog eens hoeft te vragen : 'en nu echt?" Dus ik zeg : "Naar omstandigheden goed."
Mijn voormalig collega bij de bieb heeft haar hele leven in de clinch gelegen met haar moeder. Die wees haar constant af. Ze deed niets goed en er was altijd negatief commentaar. Ze heeft een paar keer geprobeerd daarover te praten, maar dat ging niet. Moeder ontkende categorisch haar gedrag en broers en zussen begonnen zich ook anders op te stellen naar haar. Maar ja, die hadden elk op hun beurt ook hun eigen moeder en dat een andere dan die zij kende.
Ze is nu drie jaar met pensioen. Ze vertelde dat ze vlak voor haar laatste werkdag bij de bieb een daad heeft gesteld. Ze wilde van haar pensioen genieten en heeft als oudste kind met haar moeder gebroken. Ze voelt zich erg opgelucht, al weet ze nog niet hoe ze straks zal omgaan met een eventueel definitief afscheid. "Maar misschien ga ik eerder dan zij", zei ze schouder ophalend.
Ik begrijp haar. Op veel punten herken ik mijn eigen situatie als kind. En net als zij heb ook ik nog steeds moeite met bepaalde situaties. Die roepen weer dat nare gevoel in mij op. Dat nare gevoel afgewezen te worden. Maar ik ben daar anders mee omgegaan dan zij. Zo gaat dat. Ieder op zijn manier toch?
Mijn voormalig collega bij de bieb heeft haar hele leven in de clinch gelegen met haar moeder. Die wees haar constant af. Ze deed niets goed en er was altijd negatief commentaar. Ze heeft een paar keer geprobeerd daarover te praten, maar dat ging niet. Moeder ontkende categorisch haar gedrag en broers en zussen begonnen zich ook anders op te stellen naar haar. Maar ja, die hadden elk op hun beurt ook hun eigen moeder en dat een andere dan die zij kende.
Ze is nu drie jaar met pensioen. Ze vertelde dat ze vlak voor haar laatste werkdag bij de bieb een daad heeft gesteld. Ze wilde van haar pensioen genieten en heeft als oudste kind met haar moeder gebroken. Ze voelt zich erg opgelucht, al weet ze nog niet hoe ze straks zal omgaan met een eventueel definitief afscheid. "Maar misschien ga ik eerder dan zij", zei ze schouder ophalend.
Ik begrijp haar. Op veel punten herken ik mijn eigen situatie als kind. En net als zij heb ook ik nog steeds moeite met bepaalde situaties. Die roepen weer dat nare gevoel in mij op. Dat nare gevoel afgewezen te worden. Maar ik ben daar anders mee omgegaan dan zij. Zo gaat dat. Ieder op zijn manier toch?
Een nieuwe stek
![]() |
| Mamma meet de kozijnen van 117 |
![]() |
| Baksteenfabriek Ouderzorg |
nummer 117. Een deur verder was een gezin komen wonen met vier dochters. Aan de andere kant van de brandgang was een gezin met vier kinderen : drie meiden met een grote broer. Veel gezinnen kwamen van flats uit het Zijlkwartier. Echte arbeidersgezinnen, waartoe ons gezin ook gerekend werd. De meiden om ons heen hadden ongeveer dezelfde leeftijd als mijn broers en ik. Maar wij waren met andere zaken bezig dan versieren en/of verkering : popmuziek en brommers! Tegenover ons huis was een stuk grond. We keken tegen de Grofsmederij en de steenfabriek van Ouderzorg aan. Achter ons huis werd volop gebouwd. Een compleet nieuwe wijk werd uit de grond gestampt. De groene weilanden maakten plaats voor straten en huizen. Leiderdorp groeide volop.
Modern speurwerk
In Amerika is men naarstig op zoek naar twee verdachten van de bomaanslagen in Boston. Op de tv zender CNN volgde ik gisteravond de opsporingsmethoden, die daarbij gehanteerd worden. Men maakt veel gebruik van opnames van zowel bewakingscamera's als van privé personen. Er schijnen speciale computerprogramma's ingezet te worden, om videofragmenten te selecteren en samen te voegen op basis van beeldherkenning en tijd. Zo kan men van iemand van een bepaald postuur en in een bepaalde outfit in zijn doen en laten in het openbaar volgen. Er wordt ook gekeken naar de lichaamstaal. Toen men het gedrag van de beide verdachten besprak tijdens hun wandeling door de straten waar de marathon gelopen werd, viel het inderdaad op dat ze totaal geen oog hadden voor de sport en op een soort waakzame manier om zich heen keken. Ze waren daar duidelijk met een ander doel voor ogen dan de marathon.
Interessant is ook te zien en te horen hoe de cybercriminaliteit aangepakt wordt. Ook op het www -door beveiligers het World Wild West genoemd- wemelt het van de criminelen. En ja : de super snelle verbindingen maken het met name de financiële instellingen erg lastig om snel in te grijpen. Het geld is in no time verdwenen via de super snelle digitale snelweg. Waar een ouderwetse inbreker 30 minuten voor nodig heeft, is de internetcrimineel binnen 30 seconden klaar. Het hacken is ook een fenomeen, dat nu nog lastig aan te pakken is. Veel gepakte hackers worden nu aan de andere (=legale) kant ingezet om de beveiliging te verbeteren. Een bittere noodzaak, want steeds meer wordt ons dagelijks leven met behulp van computers geregeld. Zo zouden kwaadwillenden via hacken de energieknoppen van een land op off kunnen zetten. Of de deuren van een dam open kunnen zetten. Of een atoomcentrale kunnen laten ploffen. De slechtst denkbare scenario's gelden bij de strijd tegen de criminaliteit als uitgangspunt. Dus Marktplaats is voorlopig nog niet in beeld. Behalve de criminelen is er ook een groep mensen, die het een uitdaging vinden om in belangrijke systemen in te breken. Louter bedoeld om in hun omgeving te kunnen zeggen : "Ik ben vannacht in het Pentagon geweest."
Interessant is ook te zien en te horen hoe de cybercriminaliteit aangepakt wordt. Ook op het www -door beveiligers het World Wild West genoemd- wemelt het van de criminelen. En ja : de super snelle verbindingen maken het met name de financiële instellingen erg lastig om snel in te grijpen. Het geld is in no time verdwenen via de super snelle digitale snelweg. Waar een ouderwetse inbreker 30 minuten voor nodig heeft, is de internetcrimineel binnen 30 seconden klaar. Het hacken is ook een fenomeen, dat nu nog lastig aan te pakken is. Veel gepakte hackers worden nu aan de andere (=legale) kant ingezet om de beveiliging te verbeteren. Een bittere noodzaak, want steeds meer wordt ons dagelijks leven met behulp van computers geregeld. Zo zouden kwaadwillenden via hacken de energieknoppen van een land op off kunnen zetten. Of de deuren van een dam open kunnen zetten. Of een atoomcentrale kunnen laten ploffen. De slechtst denkbare scenario's gelden bij de strijd tegen de criminaliteit als uitgangspunt. Dus Marktplaats is voorlopig nog niet in beeld. Behalve de criminelen is er ook een groep mensen, die het een uitdaging vinden om in belangrijke systemen in te breken. Louter bedoeld om in hun omgeving te kunnen zeggen : "Ik ben vannacht in het Pentagon geweest."
donderdag 18 april 2013
Een rijbewijs!
Vanmiddag is Mike geslaagd voor zijn rijbewijs. Hieperdehiep HOERA! Natuurlijk sprong ik een gat in de lucht van blijdschap. Al begrijp ik niet waarom ik me opeens afvroeg, wat lang parkeren op Schiphol eigenlijk kost. Hahaha!
Mike houdt het sec bij een autorijbewijs. Hij is geen motorliefhebber en dat hoeft ook niet (schrijf ik met tranen in de ogen).
Ik heb onze jongens altijd vertrouwd. Ze weten wat we van ze verwachtten als ze het pad naar volwassenheid en zelfstandigheid bewandelen. Dus de fiets wordt niet ingeruild voor onze auto, nuchter achter het stuur en je niet laten opfokken door je passagiers en/of andere weggebruikers. Zelf de verstookte brandstof betalen, tenzij anders is overeengekomen en uiteraard de boetes. Een flink beroep op de zelfdiscipline dus. En ja, jaren later hoorde ik dan verhalen. Geen gekke, roekeloze dingen, maar grappen en grollen, zoals tijdens een blaastest. In de auto hing een walm van alcohol. En terwijl Ben stug volhield niets gedronken te hebben, werd het tegendeel beweerd door zijn aangeschoten kornuiten in de auto. Maar de blaastest gaf hem gelijk. Of over iemand die in de laadruimte zijn roes lag uit te slapen. En dan zwijg ik maar over de verklaringen rond de vreemde luchtjes, die ik na het weekend onderweg naar de klant in de auto rook.
Mike wil deze zomer met de auto naar Denemarken op vakantie. Van mij mag ie, hoor. Die auto is maar een ding en ik gun hem zijn pleziertjes. Dus karren met die hap. Ik wens Mike veel veilige, leuke kilometers toe.
Mike houdt het sec bij een autorijbewijs. Hij is geen motorliefhebber en dat hoeft ook niet (schrijf ik met tranen in de ogen).
Ik heb onze jongens altijd vertrouwd. Ze weten wat we van ze verwachtten als ze het pad naar volwassenheid en zelfstandigheid bewandelen. Dus de fiets wordt niet ingeruild voor onze auto, nuchter achter het stuur en je niet laten opfokken door je passagiers en/of andere weggebruikers. Zelf de verstookte brandstof betalen, tenzij anders is overeengekomen en uiteraard de boetes. Een flink beroep op de zelfdiscipline dus. En ja, jaren later hoorde ik dan verhalen. Geen gekke, roekeloze dingen, maar grappen en grollen, zoals tijdens een blaastest. In de auto hing een walm van alcohol. En terwijl Ben stug volhield niets gedronken te hebben, werd het tegendeel beweerd door zijn aangeschoten kornuiten in de auto. Maar de blaastest gaf hem gelijk. Of over iemand die in de laadruimte zijn roes lag uit te slapen. En dan zwijg ik maar over de verklaringen rond de vreemde luchtjes, die ik na het weekend onderweg naar de klant in de auto rook.
Mike wil deze zomer met de auto naar Denemarken op vakantie. Van mij mag ie, hoor. Die auto is maar een ding en ik gun hem zijn pleziertjes. Dus karren met die hap. Ik wens Mike veel veilige, leuke kilometers toe.
Evert uit Franeker
![]() |
| Oorlog (zucht...) |
Er ontspon zich een gesprek dat van dienstplicht naar privé overging. Toen bleek dat we ook in de privé situatie na de dienstplicht op bepaalde punten gemeenschappelijke levenservaringen hebben opgedaan. Evert is inmiddels met pensioen en geniet daar merkbaar van. Ik gun het hem en zijn partner van harte. Nadat ik had opgehangen met de mededeling dat ik hoopte hem binnenkort in levende lijve te zien, dacht ik : "Sufkont die ik ben, had ik nou maar gelijk een afspraak gemaakt!" Want tot op heden is er niets van gekomen. Geen plannen meer maken, maar doen. Vanmorgen heb ik een afspraak met Evert gemaakt voor een weerzien na 43 jaar(!) in het Friese Franeker. Joehoe!
Koningin Wilhelminabos
Ik zet hem toch weer even op het blog. De oude versie is letterlijk naar de bliksem gegaan. Voor mij is de video te waardevol, om hem op de vaste schijf te laten plakken. Vanmiddag ga ik weer even een kijkje nemen in dat bos. Tja, het was toen een bijzondere gebeurtenis. Ik ging samen met Mike en een vriendje van hem drie boompjes planten. Voor mijn beide broers en mijn pa. Ik weet nog dat veel mensen naar ons keken en ik begreep niet direct waarom. Totdat ik zag dat iedereen één boompje had en ik drie. Daar schrok ik toen wel van. Opeens was daar het besef dat ik op dat moment drie dierbaren had verloren. Hun namen staan op de mooie grote glazen gedenkplaten vermeld.
Interview Willem Alexander en Máxima
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik van tijd tot tijd even naar het interview met Willem Alexander en Maxima heb gekeken. Ik zapte tussen ARD (duits voetbal) en RTL4. En ik moet erkennen, dat het stel veel meer van deze tijd is dan Beatrix, die overigens ook wel haar best deed. Opvallend voor mij waren de uitspraken over de aanspreektitels, de democratie in relatie tot wel of geen koningshuis, taken enz. en niet te vergeten de humor. Natuurlijk kan je dat stel niet aanspreken op daden van de ouders of andere familieleden. Ze vormen een nieuwe generatie, die met een schone lei aan hun leven zijn begonnen.
Ik kan me trouwens niet voorstellen dat een Argentijns kind aan haar of zijn vader heeft gevraagd als ie van zijn werk thuiskwam : "Hoi pappie, heb je vandaag weer mensen uit vliegtuigen gegooid?" Of dat het aan opa om wat steekpenningen vraagt, om een ijsje te kopen. Nare zaken houden ouders voor kinderen meestal verborgen.
Natuurlijk zag ik al veel eerder de ongedwongen houding van het koninklijk stel tijdens sportevenementen en op Koninginnedag. Het contact met het volk is veel inniger dan voorheen.
Neemt niet weg, dat het instituut Koningshuis een dure luxe is met in mijn ogen weinig toegevoegde waarde. Maar zo lang een meerderheid van het volk het wil, mag het ook van mij zo blijven. Leve de democratie!
O ja, Stuttgart versloeg thuis Freiburg met 2-1 en speelt de finale om de Duitse beker (DFB Pokal) tegen het Bayern München van Robben dat een dag eerder Wolfsburg van de mat veegde met 6-1.
Ik kan me trouwens niet voorstellen dat een Argentijns kind aan haar of zijn vader heeft gevraagd als ie van zijn werk thuiskwam : "Hoi pappie, heb je vandaag weer mensen uit vliegtuigen gegooid?" Of dat het aan opa om wat steekpenningen vraagt, om een ijsje te kopen. Nare zaken houden ouders voor kinderen meestal verborgen.
Natuurlijk zag ik al veel eerder de ongedwongen houding van het koninklijk stel tijdens sportevenementen en op Koninginnedag. Het contact met het volk is veel inniger dan voorheen.
Neemt niet weg, dat het instituut Koningshuis een dure luxe is met in mijn ogen weinig toegevoegde waarde. Maar zo lang een meerderheid van het volk het wil, mag het ook van mij zo blijven. Leve de democratie!
O ja, Stuttgart versloeg thuis Freiburg met 2-1 en speelt de finale om de Duitse beker (DFB Pokal) tegen het Bayern München van Robben dat een dag eerder Wolfsburg van de mat veegde met 6-1.
woensdag 17 april 2013
Karel van Suchtelen van de Haare
Tijdens mijn bezoekje aan Apeldoorn, werd ik even herinnerd aan het huis van mijn oma en opa aan de Koningstraat nummer 65 te Leiderdorp. Dat kwam omdat ik een bekend schilderij zag hangen. Het schilderij hing voorheen aan de tussenmuur links naast de deur die de huiskamer verbond met de gang. Er hingen meer schilderijen in het huis. Ze waren gemaakt door oom Karel. Boven het dressoir, aan de kant van de brandgang, hing een heel groot kunstwerk van zijn hand. Het toonde een woestijnachtige omgeving met rotsblokken en cipressen (of in elk geval bomen die daarop leken). Op zolder heb ik weleens een portret gezien dat ook door hem was gesigneerd. Het was van een mooie Indonesische dame, die ik niet herkende als familielid. Ook dit schilderij, een boerderijtafereel is door oom Karel gemaakt. Dit soort schilderijen heb ik altijd mooi gevonden. Oom Karel maakte ook aquarellen. Mijn ouders hadden er een paar van in huis. Het waren afbeeldingen van het verre Indië.
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)
.jpg)
.jpg)




.jpg)
.jpg)

.jpg)

