Weer gerechtigheid!

Gisteravond slaagde de FC Bayern München erin om Real Madrid in eigen huis te verslaan. Het werd een voetbalavond lang billen knijpen en nagels bijten. Wat een spannende wedstrijd. Na de 2-0 voor Real stagneerde het spel van de Koninklijken, terwijl Bayern door bleef gaan met goed voetbal. Bij de penalty door Arjen Robben was de spanning te snijden. Hij had immers eerder op een cruciaal moment in de Duitse competitie een penalty gemist. Maar dit keer ging de bal er via de vingertoppen van de keeper en de paal net in. Met dat doelpunt redde Arjen de zaak voor de Duitsers. De Madrilenen trokken zich nog meer terug op eigen veld en loerden op de counter met Renaldo en Kaka. De verlenging bracht geen verandering in de totaalstand 3-3. In de strafschoppenserie miste Real de eerste drie ballen, genomen door de miljoenen verdienende wereldsterren. Bayern deed het net even beter, al schoten twee Duitsers heel slap in. Het was Schweinsteiger, die de winnende penalty scoorde. Bayern speelt op eigen terrein de finale tegen het Londense Chelsea. Ik ben blij dat ook deze Spaanse club, die dankzij miljoenen schulden roofbouw pleegt op de voetbalvelden en met medewerking van de UEFA en FIFA aan competitievervalsing doet, het op sportief vlak verliest van een financieel gezond voetbalbedrijf, Bayern München. Wat zou Beckenbauer dit keer te mauwen hebben over Robben?

Flying Burrito Brothers

Gisteren is bassist Chris Ethridge overleden. Hij was lid van de bekende Flying Burrito Bros. Chris overleed aan kanker aan de alvleesklier. Hij was pas 65 jaar. Ik geniet nog steeds van de FBB. Mijn eerste FBB LP kocht ik in 1969 : Gilded Palace of Sin (hoes : zie afbeelding video). Dit nummer Lazy Days is van hun tweede album Burrito DeLuxe (1970) :

Dag Streetcaster

Het grote scherm op het Stadhuisplein hier in de stad, de zogenaamde Streetcaster, is vandaag verwijderd. Dus dat lelijke onding is geen sta in de weg voor de bewoners achter het scherm. Het einde van een jammerlijk mislukt initiatief, dat het plein al lange tijd ontsierde. Onder toezicht van meneer Lely (hij dacht ongetwijfeld : 'wat een stad!') is het gevaarte in delen gesloopt en letterlijk in een oud ijzer container gegooid. Ik heb dat ding al van begin af aan verkeerd geplaatst gevonden. Wie naar het scherm wilde kijken, kon alleen op de keien onder meneer Lely terecht. En van een echte uitzending is nooit sprake geweest. Omwonenden vreesden veel geluidsoverlast en sommigen was het uitzicht ontnomen en vervangen door een grauwe grijze plaat.
Nu wil het geval dat op de begane grond van het stadhuis een grote ruimte wordt aangeboden voor horecadoeleinden. Nou ja, dat is toch allemaal in de verkeerde volgorde? Als daar inderdaad een horecabedrijf geëxploiteerd gaat worden, dan zouden de klanten vanuit hun stoel en zippend aan een drankje naar het scherm hebben kunnen kijken. Maar dat is dus vandaag verwijderd. Strategisch plannen noemt men dat.

Monument omgekomen vliegtuigbemanning

Zoals gezegd ben ik gisteravond naar Harderwijk gereden. In Harderwijk, om precies te zijn in het Wolderwijd bij de boulevard, is op woensdag 18 april j.l. een monument geplaatst. Het kunstwerk, een neerstortend vliegtuig, is een herinnering aan de 117 bemanningsleden die in de Tweede wereldoorlog omgekomen zijn toen hun toestel bij Harderwijk neerstortte in het IJsselmeer. Vijfenveertig van hen liggen begraven in Harderwijk. De gevechtsvliegtuigen werden door afweergeschut van de Duitse bezetter neergehaald.
Het monument werd door een Chinook helikopter van Defensie op z'n plaats gezet.
Elk jaar vindt op 4 mei een herdenking  plaats in Dronten. Daar was men onaangenaam verrast door de plaatsing van het monument : men was niet op de hoogte gebracht. Een dergelijk monument had men in Dronten ook in het polderlandschap kunnen plaatsen. Maar dat is niet gebeurd. Nu dus, op de plek des onheils, eindelijk een monument.

Dolle Dinsdagavond

Omdat op de valreep toch de zon verscheen, ben ik op de motor naar Harderwijk gereden. Even de wind om de oren voelen en het asfalt onder me door zien flitsen, zonder zelf geflitst te worden. Weer thuis kon ik het niet laten om toch nog even naar die levensgevaarlijke weggebruikers te kijken die in het programma De allerslechtste chauffeur acteren. Opvallend is het algemeen gedrag inclusief  het rijden van bepaalde mensen. Vorige week zat die jongen met die opgeplakte wenkbrauwen nog te janken om een toespraakje van o.a. zijn moeder. Hij beloofde beterschap. Maar alles behalve dat. Dat geldt ook voor ene Iris, die afgrijslijke blonde. Die werd geconfronteerd met haar slachtoffer. Ze schoot flink in de verdediging waarin bijna alles om 'ikke' ging. Ze vindt een paar honderd euro meer salaris belangrijker dan het leven van andere weggebruikers. En natuurlijk ook huilen. Het zullen wel weer krokodillentranen zijn en ze zal gewoon weer als potentiële moordenares de weg op gaan, want ze is nu eenmaal zo. Wie zo rijdt, gaat met voorbedachte rade de weg op om iemand ernstig leed te bezorgen.
Wat was John Terry van Chelsea aan het doen? Vlak voor rust een knie in de rug van een Spanjaard zetten. Zomaar. Rood, dus. De tien van Chelsea waren slimmer dan de elf van FC Belastingschuld ('Respect', roept de UEFA maar wat een competitievervalsing!), Barça. De Spanjaarden bleven maar stug proberen om al combinerend de bal over de doellijn te krijgen. Er waren maar heel weinig schoten uit de 2e lijn. Maar het mooist vond ik toch wel de beide doelpunten van de Engelse formatie. Vooral die van Torres. Dat verdiende hij wel na een haast mislukt seizoen bij de Londenaren. Als Spanjaard nota bene in Barcelona de club met miljoenen aan schulden uit de CL schieten. Gerechtigheid bestaat nog!

Jos Luhukay

Zaterdag volg ik de voetbalwedstrijden in de Bundesliga. Het sportprogramma begint om zes uur en start met samenvattingen van de 3. liga. Daarna volgt de 2e en dan de Duitse eredivisie : de Bundesliga. Natuurlijk heb ik extra interesse in de clubs waar spelers uit Nederland in spelen en clubs met een Nederlandse inbreng in de technische staf. Afgelopen zaterdag was het Huub Stevens (trainer Schalke 04) tegen Jos Luhukay (trainer FC Augsburg). Het gepromoveerde Augsburg doet het vrij behoorlijk tegen de gevestigde grootmachten. De rol van Jos Luhukay is daarin zeer groot, gezien de attractieve en aanvallende speelwijze. De voormalige VVV speler ging tegen het eind van zijn spelersloopbaan in Duitsland spelen bij Uerdingen 05. Eind jaren 90 werd hij daar trainer. Voor het seizoen 2009-2010 werd hij benoemd tot hoofdtrainer bij FC Augsburg, dat in de 2e liga uitkwam. De club eindigde in de top, maar verloor de promotiewedstrijden tegen FC Nürnberg. Het seizoen erop eindigde Augsburg als 2e en dus promoveerde het voor het eerst direct naar de hoogste liga. In Duitsland krijgt men steeds meer respect voor de Nederlandse trainer, die met zeer weinig middelen goede prestaties weet neer te zetten. Luhukay was al eerder trainer bij o.a.Uerdingen 05, Paderborn, Köln (assistent) en Borrussia Mönchengladbach. Ook dit keer wist de FC Augsburg een grote club in bedwang te houden. Tegen Schalke werd het 1-1. Augsburg heeft de punten hard nodig, want het hangt tegen de degradatiezone aan. Net als Hamburg, een club met kwalitatief betere spelers en een veel groter budget.

Klussen met Fenna

Gisteren belde Mike met de mededeling dat hij een lekke band heeft. Niet de eerste keer, maar ja hij gaat dagelijks op de fiets naar school en daar komen dan ook nog andere ritten bij. Voor het gemak heb ik de fietsendrager voor op de caravan maar gepakt. Dat is aanzienlijk sneller monteren dan die drager met kentekenplaat en verlichting. Het werd dus een gokje : wel of geen bekeuring. Het werd er geen, ook omdat ik halverwege de terugweg een tijdje moest wachten. Ik heb toen alsnog de kentekenplaat op de fiets gebonden, al was het wel zo, dat de verlichting niet helemaal goed zichtbaar was. Dat wachten was op Mike, die een nieuwe buiten- en binnenband ging kopen. De oude buitenband was al behoorlijk versleten en de binnenband was dus lek.
Thuis heb ik de banden verwisseld. Een ietwat langer klusje, want het betrof het achterwiel en de omafiets heeft als extra moeilijkheidsfactor een kettingkast. En niet te vergeten de nadrukkelijke aanwezigheid van Fenna. De klus was echter vrij snel gepiept. Ik had de fiets opgehangen, zodat ik niet op de werkvloer hoefde te zitten met een dolle pup constant op m'n rug. Ik was al blij toen de nieuwe band zonder gaten gemonteerd was. Met een pup in de buurt die overal haar scherpe tanden in zet, is dat nog een flinke uitdaging. Omdat de kettingkast eraf moest, heb ik maar gelijk de ketting gesmeerd. Vandaag kon Mike weer vrolijk op de fiets naar school.

Hello, Goodbye

Joop en mams op Schiphol

Heb je dat ook? Iets wat je overdag meemaakt of aan denkt en waarvan je dan 's nachts droomt? En dan is zo'n droom opgebouwd uit verschillende ervaringen. Zo keek ik een keer naar een stukje van Hello Goodbye, dat op Schiphol opgenomen wordt. Droom ik dus die nacht, dat ik op Schiphol sta te wachten op mijn moeder. Net als toen. Komt Joris, Hello, met zijn microfoon naar mij toe met allerlei vragen over mijn lieve mamma. Ik vertel honderduit over haar en haar vakantie en de familie in Indonesië. Als ik door de glazen wand naar de bagageruimte tuur, meen ik telkens mamma te zien. Terwijl de passagiers van de vlucht uit Jakarta de hal binnenkomen en door wachtenden worden begroet, komt mamma niet opdagen. Nadat iedereen vertrokken is blijf ik daar alleen achter met mijn bosje bloemen, Joris en zijn cameraman. We snappen niets van mamma's wegblijven, maar ik besluit toch geduldig te blijven wachten al krijg ik wel het gevoel dat er iets niet klopt. Joris raakt op 'n gegeven moment in paniek, begint te bellen en bij balies te informeren. Na een tijdje komt hij met een wat bedremmeld gezicht naar mij toe en zegt : "Ze zeggen dat je moeder al vijf jaar dood is, Willem." Ik kijk hem eerst verschrikt aan. En dan, gek genoeg, herinner me ik dat opeens weer. "O ja. Dus toch...", zeg ik. De tot dan aardige Joris wordt boos en dreigt de boel toch uit te zenden. "Ik zet je zo te kijk voor heel Nederland!", briest hij.  "Vind ik prima", zeg ik, "want dan kan iedereen zien wat sommige dingen met een mens doen." Joris sluit af met de opmerking dat er niets uitgezonden wordt en beent boos weg. Good bye!

Eerste oeverzwaluwen

Boerenzwaluwjongen in de garage

Vrijdag zag ik de eerste oeverzwaluw vliegen. Hoog boven de wijk fladderde het beestje opgewonden rond. In de uren erna verschenen meer zwaluwen, al was het druppelsgewijs. Ik denk dat ik dit jaar de garage maar weer eens beschikbaar stel voor een boerenzwaluwpaar. Die verwacht ik ook binnenkort. Zolang het maar één stel is valt het met de rommel (vogelpoep) nog wel mee. De laatste keer hadden vijf koppeltjes hun onderkomen in de garage gezocht. Met gemiddeld vier jongen per nest gaf dat een enorme hoeveelheid aan vogelpoep. Dat ging ons een beetje te ver. Verder zijn het erg leuke en sociale vogels om van zo dichtbij mee te maken.

SV Lelystad werkt samen met FC Zwolle

Op FlevoTxt las ik dat de voetbalvereniging SV Lelystad nauw gaat samenwerken met de club uit Zwolle. Een voor mij ietwat wonderlijk bericht, vooral omdat het over de jeugdtalenten gaat. In de A3 liep ook behoorlijk wat talent rond, maar dat elftal heeft men laten ploffen. De A3 spelers kregen wel de mededeling dat ze voor 1 mei a.s. moeten beslissen of ze weer een jaar verdergaan of niet. SVL bedoelt te zeggen : betalen of niet. Ik zou zeggen : SV Lelystad, vertel eerst maar even wat hen in het nieuwe seizoen te wachten staat. Je moet niet raar opkijken als je voor een jaar betaalt en geen wedstrijd speelt. Want die kans is ook groot aanwezig bij SVL. Ook de plotselinge opheffing van de A3 ging niet eens gepaard met een gesprekje over eventuele (financiële) compensatie. Immers, de jongelui worden toch geen lid om sec te trainen? Ook de werkwijze na start van het seizoen roept vraagtekens op. Het komt voor dat elftallen nog geen wedstrijd gespeeld hebben, of ze worden al kaalgeplukt door hogere teams. Dat duidt ook niet op een serieuze voorbereiding. Al met al een beleid dat dat niet bepaald motiverend is voor gretige, sportieve, jonge mensen. Wie zo zijn Player Resource Management doet, heeft straks noch de aankomende talenten, noch FC Zwolle iets te bieden.

Frankrijk - Argentinië

ik heb het koud!!!

in de eerste helft goed op dreef

Zaterdagochtend werd Tim ingedeeld bij de haantjes, of wel het team van Frankrijk. De 'Fransen' moesten het opnemen tegen de Argentijnen. Het was koud en gedurende de eerste helft droog. Tim voetbalde een puike wedstrijd. Maar vlak voor het rustsignaal begon het te regenen en zowaar te hagelen. De kleine bikkels bleven echter op het veld en trotseerden de koude en nattigheid. Het ging ook hier in Dronten niet goed met de Fransen. Ze kregen er zes om de oren, vooral omdat de Argentijnen over een opvallend talent beschikten : ene Maradronta. En natuurlijk omdat Tim niet bestand was tegen de kou en nattigheid.
In de tweede helft had Tim geen zin meer en dus begon hij langzaam aan af te koelen. Ondanks de aanmoedigingen van Mike en opa vanaf de zijlijn, bleef Tim nagenoeg stilstaan. Hij diende een officiële klacht in bij de scheids. Maar ook hij zei hetzelfde als zijn familie : "Je moet lopen, achter de bal aan!" Maar Tim's koppie was inmiddels al zo koud, dat dat advies niet meer doordrong.

Moderne, bloedige technologie

Ergens in de Amerikaanse staat Nevada staan een aantal containers in de woestijn, waarin militairen op afstand oorlog voeren. Het geheel is min of meer te vergelijken met de computergames. Maar met één verschil : er vloeit echt bloed en helaas vaak van onschuldigen. De militairen werken in een ploegendienst en besturen de beruchte drones : Vliegende bommen die vaak gericht zijn op personen. De afstand tussen de aanvallers en de slachtoffers is dermate groot, dat de eerste zonder enig gevoel en met nauwelijks enig besef onschuldigen om het leven kunnen brengen. Ik heb het ook over vrouwen en kinderen. Nog niet zolang geleden protesteerde een tiener met veel anderen in Afghanistan tegen de inzet van drones. Een paar dagen na dit protest kwam dezelfde tiener om na een drone-aanval. De Amerikanen gebruiken de situatie in Afghanistan om hun nieuwste technologie uit te proberen, met veel onschuldige slachtoffers tot gevolg.
Een soortgelijke situatie doet zich voor in het oliestaatje Bahrein. Daar rijdt de Formule 1 haar rondjes, terwijl de locale bevolking lijdt onder een nietsontziend regime. Meneer Ecclestone heeft bloed aan de handen, waar miljoenen dollars instromen dankzij zijn F1 circus. De bebloede dollars gaan vervolgens van hand tot hand, zodat iedereen en de technologie kan blijven voortgaan. Eerlijk gezegd vind ik het onbegrijpelijk dat geen enkele coureur zich daartegen verzet. Geld maakt veel kapot.

Beruchte crimineel opgepakt

Vanmorgen vroeg heeft een arrestatieteam aan de Ringdijk de beruchte Fenna P, bekend als De schrik van Jubbega, uit haar bench gelicht. Ze is in afwachting van haar rechtszaak overgebracht naar een zwaar bewaakte afdeling van de Penitentiaire Inrichting te Lelystad. De aanklachten luiden : diefstal, vernieling en intimidatie.

Aan het Markermeer

Keith Bakker de nor in

Pssst. Is Keith in de buurt?

Keith Bakker is vandaag veroordeeld tot 5 jaar cel wegens misbruik van vrouwelijke cliënten. Ooit was Bakker verslaafd aan drugs, nu dus blijkbaar aan sex. Erg triest dat iemand misbruik maakt van negen jonge vrouwen, die in een kwetsbare levensfase zitten. Verslavingsdeskundige Keith gaat in hoger beroep (natuurlijk) want volgens hem vonden de meisjes (waarvan twee jonger dan 16 jaar) zijn handeling goed en was er dus geen sprake van verkrachting. Maar de rechtbank vond dat Keith vanuit zijn functie en overwicht druk heeft uitgeoefend. De straf was lager dan het OM had geëist.