Soms denk ik enkel reclames op de tv te zien. Al moet ik wel zeggen, dat ik tijdens het kijken vaak wat zit te doezelen. Misschien zie ik daarom erg veel reclames. 😀
Wat mij trouwens opvalt in de spotjes, is wat de woke 'het inclusief zijn' noemt. Ik zie veel gemengde gezinnen en soms een tafel waar een groot aantal culturen aanzitten. Het rijtje afgaand, mis ik vaak de Marokkanen, Turken, Indo's en Chinezen. Het gaat vooral om het negroïde ras. Vraag me niet waarom dat zo is. Omdat ze zo veel en vaak zeuren? Als ik zo'n iemand hoor zeggen : "Ik ben een zwarte vrouw, die..." dan voel ik me beledigd. Ik ben blind noch kleurenblind!
Wat mij ook opvalt, is dat in veel reclames sprake is van een hype om te dansen. Zowel in een supermarkt als wanneer je aan wasgoed ruikt of bij Bol koopt.
Quasi stoere rugby spelers vallen voor een chemisch geurtje dat hen buiten op het sportveld aan de frisse buitenlucht moet doen denken.
Ik zie ook veel mannen die de indruk moeten wekken dat zij huishoudelijk doen. Zoals de was, de vloer de slaapkamer en de vaat. Wat de vaat betreft : veel schuim betekent niet betere zeep. Dat leerde ik met het vak Scheikunde al in de jaren 60! Ergens logisch, want zonder schuim wordt de was in de machine ook witter dan wit. Wat die kleur wit dan ook mag zijn, want dat hoor ik al mijn hele leven.
Dat er nou net een vrouw achter het stuur moet zitten om een auto tegen een muurtje te rijden, is in strijd met het feminisme. Het verzekeringsspotje met de lachende meeuwen is stereotype van veel mannen ten aanzien van vrouwen achter het stuur. Vreemd dat een vrouw zich daarvoor leent. Het wachten is op een zwarte man in een regenboog truitje achter het stuur van een elektrische auto en een sticker van een Israëlisch of Oekraïens vlaggetje op de bumper van de auto.