Maar er was nog iets, iets bijzonders waar ik me op gericht had. Iets wat bovenaan mijn wensenlijstje stond : weer opa worden. Ik vond het een bijzonder moment dat ik dat in elk geval mocht meemaken. Ondanks dat het al weer stukken beter met mij ging. De schrik zat er dus goed in.
Vandaag, toen we de oprijlaan van ons oppasadres opreden en ik het huis weer zag, was er weer zo'n moment. Weer een doel bereikt!
Zoals gewoonlijk werden wij uitbundig door de Friese stabij Feijke begroet. Als het met de planning klopte, is ze net 45 minuten alleen geweest. Ze mag niet loslopen buiten vanwege haar beide achterpoten. Ze is geopereerd aan de kruisbanden. Met de rechter poot is het niet helemaal goed gekomen. Dus ze moet rustig aan doen. Dat is lastig voor een jagertje, vooral als ze in de tuin andere dieren ziet. Zoals konijnen, hazen of vogels.
Maar we hoeven niet moeilijk te doen. Met het mooie weer kunnen vijf deuren open blijven, dankzij de rekjes die ik afgelopen week heb gescoord. Ze staan geklemd tussen de schuifdeur en het kozijn. Zo kan Feijke er niet vandoor gaan. Twee vliegen in een klap.
Maar we hoeven niet moeilijk te doen. Met het mooie weer kunnen vijf deuren open blijven, dankzij de rekjes die ik afgelopen week heb gescoord. Ze staan geklemd tussen de schuifdeur en het kozijn. Zo kan Feijke er niet vandoor gaan. Twee vliegen in een klap.