Het nummer is gebaseerd op een uitspraak in een film over een tehuis. Het was het antwoord van een jongen die zijn deels verlamde broertje dagelijks op zijn rug droeg.
Als ik dit nummer hoor dan komen er weer bepaalde momenten bij mij naar boven borrelen. Het eerste is de ochtend, toen ik mijn moeder van Schiphol ging ophalen. Ze was in Indonesië geweest. Ze wilde niet hebben dat ik het woord vakantie gebruikte. Ik had daar wel begrip voor. Ze wilde het overlijden van mijn broer Ruud niet meemaken. Het overlijden van pa was daar nog te kort geleden voor. Komt bij dat een moeder haar kind dreigt te verliezen. Dat hoort niet.
In de grote aankomsthal zag ik plots en erg kleine moeder zitten. Ze zat wat ineen gedoken op een bankje. Even schrok ik van het beeld.
Toen we later in de auto naar Leiderdorp reden, vroeg ik haar of ze naar Ruud wilde. Op haar beurt vroeg ze mij : "Waar gaan we dan heen?" Het bleef even stil. Het drong niet direct tot me door, maar plots schoot het door mijn hoofd : Ze wist niet hoe het met mijn broer was. Mamma wilde dat niet weten toen ze in Indonesië was. Ze vroeg zich af of we naar zijn huis, een ziekenhuis of een begraafplaats zouden gaan. Ik moest even bijkomen van die gedachte en zei toen : "We gaan naar zijn huis, mam. Hij wacht op u." Mamma vroeg : "Heb je voor hem gezorgd?" Ik zei : "Ja, mam."
Het weerzien was erg emotioneel. Ruud had een paar weken op haar gewacht, dat had hij mij eerder gezegd. Al vielen die weken hem erg zwaar. Hij zou na het weerzien nog een paar weken onder ons blijven. Eind Maart 2001 overleed mijn broertje.
Een ander moment was toen op kantoor in Almere een secretaresse van KSI mij vroeg of mantelzorger zijn niet te zwaar voor me was. Ze had zelf daar ervaring in opgedaan met een van haar ouders. Ik antwoordde haar toen : "Nee, want het is mijn broertje hè." Ik moest als jochie vaak op hem passen. Het was telkens weer een uitdaging om hem ongeschonden weer thuis te krijgen. Ruud was namelijk een wildebras.
In maart van dat jaar moest ik mijn moeder voor het eerst vertellen, dat ik mijn broertje was kwijtgeraakt.