Onlangs werd ik geattendeerd op de risico's van mijn vrijwillig klussen voor anderen. Die anderen zijn vooral alleenstaande vrouwen. De jongste was tegen de 60 jaar, de oudste in de 90.
Het klussen is altijd goed gegaan. De meeste van de klussen vonden buiten plaats, in tuinen. Een paar buiten voor de woning. In een aantal gevallen, waren de bewoonsters niet thuis als ik kluste. In andere gevallen dronken we samen koffie of thee als het tijd was om te pauzeren. Afhankelijk van het weer, binnen of buiten. Kortom, gewoon gezellig en probleemloos.
Recent kreeg ik van een van de cliënten te horen, dat ze het lastig vindt om met iemand die een relatie heeft contact te hebben. Ik heb voor haar, zeg maar gerust, heel veel gedaan. Ik ben daar een paar maanden mee bezig geweest. In de tuin en meestal als ze zelf niet thuis was. Ik kreeg de sleutel van het tuinhek. Vooraf meldde ik via mail dat ik dan en dan zou komen. Dat was meestal in de middag, als ze niet thuis was. Af en toe kwam ze kijken naar de resultaten. Ze reageerde dan erg enthousiast. Ik heb het werk zo'n 4 maanden geleden afgerond. Toen ik haar onlangs via mail vroeg of ze de boel inmiddels ingericht had en of ik een kijkje mocht komen nemen, kreeg ik dat wat vreemde bericht.
Ik besefte plots dat ik me met het helpen van anderen ook op glad ijs begaf. Dat was vanwege de positieve sfeer weggedrukt.
Een buitenstaander die niets zou afweten van mijn inzet en werkwijze, zou kunnen denken dat ik haar iets aangedaan zou hebben. Dus daar schrok ik wel van. Ik niet alleen, Sonja trouwens ook. Zij kent haar ook, omdat ze twee keer bij ons op bezoek geweest is. We hebben beiden besloten de vrouw in kwestie maar niet meer te helpen.
Ik twijfel nu ook of ik de volgende klus voor iemand zal gaan doen. Tot nu toe kende ik de vrouwen en man al uit veel andere contacten, zoals de Koffiehoek. Deze mevrouw ken ik niet. Ze kreeg (met goedkeuring) mijn adres van een van hen.