Er lopen hier geregeld mensen voorbij. Op een afstand van zo'n vier meter passeren zij het raam. Hun aanwezigheid vormt voor de hond geen reden om aan te slaan. Daarom viel het op, dat de hond plots wel aansloeg. Vanwege de hoogte van de vensterbank of, zo je wilt, de grootte van de hond, kan de hond de passanten niet zien. Maar dit keer begon ie te blaffen en ging rechtop tegen de vensterbank staan.
Ik dacht dat iemand naar de voordeur liep en wierp een blik uit het raam. Er stond niemand voor de deur. Zo'n 5 meter verderop zag ik wel een vrouw staan. Ze keek op haar telefoon.
Ik heb de hond naar zijn plaats gestuurd. Toen ik daarna nog een keer naar buiten keek, zag ik de vrouw met een hond doorlopen. De hond had ik de eerste keer niet gezien.
Toen ik later op de dag de plek waar de vrouw stond passeerde, zag ik op de stoep een verse hoop hondenpoep liggen! De vrouw stond waarschijnlijk stil omdat haar hond moest poepen. Wat jammer dat ze de hoop niet heeft opgeruimd. En wat asociaal om zoiets op de stoep dicht bij een woning te doen.