Nog één liedje vinden

Na lang gezocht te hebben naar het nummer Swieti Sranang heb ik het eindelijk kunnen vinden. Rest nog één nummer waar ik al ruim 60 jaar (!) naar op zoek ben. Ik weet dat ik mijn zoektocht zou kunnen uitbreiden met het opnemen van het wijsjes van dat nummer. Maar dan moe tik eerst zangles gaan nemen om de zoektocht beperkt en zuiver te houden. Anders komen wellicht ook dierengeluiden voor in de resultaten. 😁 
Een andere mogelijkheid zou zijn het nummer op mijn gitaar na te spelen. Maar dat lukt me niet meer vanwege mijn reumavingers. Trouwens, de snaren zijn inmiddels net als ik aan het corroderen. Vadertje Tijd knaagt overal aan. 

The Everly Brothers

In wezen ook Ouwe lullen muziek. Maar wel muziek die geleid heeft tot mijn interesse in de gitaar.

In het openluchtbad

Wie had dat gedacht? Ik lag vandaag in het zwembad. In eerste instantie voelde het water steenkoud aan. Brrr! Maar je weet we zijn doorzetters. Dus even de tanden op elkaar en : plons! Alles stond even stil. Mijn ademhaling, mijn denken, mijn gehoor... o nee dat staat al een paar jaar stil. Alsof ik een reset onderging. Maar toen ik weer bijkwam voelde ik me top. Het was lekker zwemwater. De stabij stond aan de kant toe te kijken. Zelf is Feijke, in tegenstelling tot onze Fenna, geen liefhebber van water. Dus we hoefden haar niet weg te houden.
Het is wel een luxe om zo bij huis een duik te kunnen nemen. Daarna even in de zon weer opwarmen en onder de douche.

In een kippenhok

Na de lunch heb ik het bouwpakket van de dakdragers gehaald. Ik beschikte over een ruim bemeten betonnen vloer, waarop ik het pakket uitgelegd heb.
Daarna ben ik aan het kozijn in elkaar gaan zetten. Zoals voorgenomen heb ik de delen koud aan elkaar geschroefd. Natuurlijk wel allemaal haaks! Voor de zekerheid heb ik de deur er alvast ingelegd. Ik zit niet op onaangename verrassingen te wachten. Toen het kozijn in elkaar was gezet, heb ik ook alvast de drie scharnieren op de deurpost bevestigd. De deur lag toch al op z'n plaats.
Daarna heb ik de deur er weer uitgetild en heb ik het kozijn tegen de opening tussen de schuur en het kippenhok geplaatst. Het sloot de openruimte mooi af. Helemaal haaks! Maar dat kwam omdat het nachthok en de schuur ook kaarsrecht staan. De kippen kwamen nieuwsgierig kijken.

Vervolgens heb ik de deur afgehangen. Dusdanig, dat bij eventueel uitzetten van het hout de boel niet gaat klemmen. Ik heb ook de grendel erop gezet. Daarna ben ik van boven naar beneden het gaas aan de andere kant gaan aanbrengen. Daarvoor moest ik in de ren zijn. Nou, dat was me wat! Wat zijn die kippen nieuwsgierig en wat kakelen die beesten. Ze liepen mij constant voor de voeten. Nee, dan liever kinderen. Die luisteren tenminste als ik "Opzouten!" roep. 😂 Een van de kippen pikte mij een paar keer in mijn arm. Ik was net bezig met die afgrijslijke krammen om het gaas vast te zetten! Nu kan het zijn dat de hen mij waarschuwde. Want ik bemerkte net op tijd, dat ik de grendel op de deur gezet had. Als ik was doorgegaan met het gaas monteren, had ik mezelf opgesloten! 😆 
Toen het gaas erop zat, ben ik ermee gekapt. Morgen weer een dag.

Met een gerust hart

Het vervoeren van het bouwpakket voor de kippenren is geheel probleemloos verlopen. Ik had het geheel op de dakdragers van de Matrix gesjord. De drie lange palen heb ik op de deur vastgeschroefd. Met daar overheen weer twee spanbanden. Het geheel zat als een huis. Ook bij snelheden rond d 100 km /uur. Onderweg heb ik de lading nog gecontroleerd alvorens de snelweg op te gaan. Tijdens het inhalen van een drietal vrachtwagencombinaties kwam een Audi van de politie aan onze bumper hangen! Ik dacht : "Bekijk jij het maar, ik ben aan het inhalen."  Ik was niet van plan me tussen de vrachtwagens te proppen.
Voor de rest was er onderweg niets bijzonders gebeurd. We hebben geen files gezien.
Op ons vakantieadres aangekomen, werden wij enthousiast onthaald en dronken we samen een kopje koffie. Terwijl we buiten aan tafel zaten, zagen we een buizerd met zijn prooi in een van de wilgen zitten. Verderop waren veel ooievaars en meeuwen aan het foerageren. Het land werd namelijk omgeploegd.
Toen de bewoners zelf naar hun vakantieadres vertrokken, kwam de Friese stabij Feijke naast me staan. Ze gedroeg zich opvallend rustig. Ze zwaaide nog net niet met ons mee, toen het stel vertrok. 😁
Later kregen we een appje waarin de vakantiegangers het ook was opgevallen, dat Feijke bij mij ging staan en zich zo rustig gedroeg. Ze vonden het een hele opluchting. Met een gerust hart hebben zij hun reis voortgezet.

Odessa, 11 jaar later

 "Vandaag, 2 mei 2025, is het elf jaar geleden dat de tragische gebeurtenissen in Odessa plaatsvonden, die resulteerden in het kille bloedbad in het Huis van Vakverenigingen.
Op die dag staken Oekraïense radicale nationalisten opzettelijk het gebouw in brand, waar een oppositiegroep tegen de nieuwe autoriteiten toevlucht had gezocht. Hierdoor werden 48 mensen levend verbrand, vergiftigd door koolmonoxide of zijn overleden, nadat ze uit de ramen van de bovenverdieping sprongen. Vrouwen en kinderen zouden onder degenen zijn die levend verbrand waren, nadat de eerste rondes schoten en molotovcocktails door rechtse aanvallers in het gebouw werden gegooid. De nazi-mensen rond het gebouw haastten zich om de aanval af te maken.
Toen het gebouw afbrandde, zeiden sommige van de pro-Kiev-activisten op Twitter dat "Colorado kevers worden geroosterd in Odessa", met een denigrerende term voor de dragers van St. George's linten, die na de staatsgreep tegen de Kiev-regering protesteren.

De wereld bekeek de ontwikkelingen praktisch in realtime, met de verschrikkelijke beelden van verkoolde lijken die online circuleerden.
Het is schandalig dat het incident nooit volledig is onderzocht. Omwille van de schijn vonden de autoriteiten in Kiev een zondebok : voormalig politiechef Dmitry Fuchedzhi. Geen van de andere daders van de misdaad zijn gestraft, hoewel er overvloedige video opnames zijn.

We zullen de tragedie in Odessa nooit vergeten. We zullen erop aandringen dat iedereen die betrokken is bij deze brute misdaad geïdentificeerd en verantwoordelijk wordt gehouden."

Ondankbare feministen

Meestal moet ik stiekem lachen als ik een man hoor zeggen : "Wij zijn zwanger." Dat klinkt voor mij net zo lachwekkend als hij zou zeggen : "Wij zijn ingeknipt" of "Wij kregen een keizersnee" of "Wij geven borstvoeding" of "Wij zijn ongesteld." Maar er zijn ergere kwesties. Zoals die van de prinsesjes.

Ouwe lullen muziek -245-

't Is weer gelukt

Zoals gepland is deze dag geheel naar wens verlopen. 's Morgens ben ik weer naar de loods geweest. Daar heb ik o.a. mijn bouwpakket voor de kippenren klaargemaakt voor transport. Ter afsluiting heb ik wat opruimwerk gedaan en een bezem door de tent gehaald.
De koffiepauze heb ik thuis gedaan, samen met Sonja. Tegen het middaguur ben ik de aanhangwagen die ik de avond ervoor gereserveerd heb aan de trekhaak gehangen. Ik ben via de loods gereden. Omdat ik het bouwpakket ging ophalen. Thuis heb ik het pakket uitgeladen en de aanhangwagen bij de woning waar het afval ligt te wachten geparkeerd.
Thuis wachtte mij een lunch. Tijdens de lunchpauze heb ik nog even gekeken op de site van de gemeente. Ik wilde weten welk soort afval gratis gestort kan worden en voor welk betaald moet worden. Ik heb het maar even op een spiekbriefje genoteerd. Om met het laden rekening mee te houden.
Toen ik weer bij de aanhanger kwam, zag ik dat ie al vol geladen was. Hoera! Dat scheelde mij weer werk. Een kleinzoon van de bewoonster had dat gedaan. Ik heb een kleine sortering aangebracht zodat gratis en betaald afval wat gescheiden zou zijn.
Vanwege de twee soorten afval moesten wij (kleinzoon ging met de milieupas op zak ook mee) twee keer over de weegbrug. Als eerste voor het afval waarvoor betaald moest worden (70 kg) en de tweede keer voor het 'gratis-afval'. Na het bezoek aan de vuilstort hebben wij de aanhanger weer teruggebracht. De bewoonster is heel erg content met haar weer schone tuintje en dankbaar voor de hulp. Ze hoefde dit keer enkel de helft van de huur van de aanhanger te betalen en een kleine vergoeding voor de rit vice versa naar de vuilstort. Per saldo was dat €10,=. Mooi toch?

Woke en werkelijkheid

"Nederland moet zich bewapenen"

Aldus koning Willem Alexander. Hij moet straks, na de revolutie in ons landje, dus niet klagen over zijn lot en die van zijn familie en/of vrienden. Hij heeft zelf de oproep gedaan om ons landje te beschermen. Tegen het rode WEF-tuig en diens volgers. Of is de koning nu ook een oorlogshitser geworden? Vanwege zijn status heeft ie allemaal militaire sterren, strepen en onderscheidingen gekregen. Maar zodra de pleuris uitbreekt, vlucht ie met zijn gezin en kornuiten. Om later te beweren dat ie ook gevochten heeft. Net zoals zijn opa Bernard. WA kan beter zijn mond houden en zich voor een duurzame vrede inspannen! En voor de rest : Shaddap you face!

Hemels vuur?

HUlp verlenen? Nee toch zeker! Gezien de genocide van Israël in Gaza en op de West Bank kan men Israël beter gecontroleerd laten afbranden.

I love you (cover)

Poezen en baby's

Onze kater Tom werd vaanwege de geboorte van een baby in een slaapkamer opgesloten. Daar werd ie door Sonja gered. De eigenaresse was bang dat Tom de baby zou aanvallen. Angst is een slechte raadgever. Afgaande op deze beelden is zo'n daad van isolatie ronduit een geval van dierenmishandeling.

Plannen maken

He tis 1 mei, de dag van de Arbeid. Toen ik vanmorgen wakker werd (het was nog lang geen 06.00 uur), begon ik de dag wat in te delen. Deels op basis van eerdere afspraken en deels ad hoc. Tijdens dat denkwerk komt het woord 'moeten' niet voor. Want ik moet niets. Oké, opletten in het verkeer, gezond en gelukkig blijven, dat moet ik dus wel.
Vandaag eerst naar de loods. Rond het middaguur ga ik een aanhangwagen ophalen. Ik heb iemand een week of wat geleden beloofd te helpen met het opruimen van overbodige spullen. Ze heeft een deel via de Weggeefhoek, een site waar gebruikte goederen een tweede kans krijgen, al weggedaan. Een deel gaat naar de Kringloop en de rest naar de Milieustraat.
De Milieustraat gaat na het middaguur open tot 16.00 uur. Dus we hebben voldoende tijd.
Zodra ik via de badkamer de huiskamer binnenloop, werp ik een blik op de kalender. Ben ik nog wat vergeten? Op de kalender staan onze afspraken, vandaar. Mijn geheugen wordt geleidelijk minder. Ik heb heel lang een bijna fotografisch geheugen gekend. Tot 2002 was ie nog in orde. Daarna was het lange tijd zeer beperkt tot zelfs niets. Zo'n 10 jaar later is het met training enigszins hersteld. Maar ik ben natuurlijk ook ouder geworden. Mijn geheugen tijdens de donkere periode is een digitale versie. In de vorm van foto's en berichtjes uit die tijd. Neemt niet weg dat ik nog steeds erg vergeetachtig ben. Het is nu eenmaal zo. Het weerhoudt mij er niet van om afspraken te maken en na te komen. Tenzij ik iets vergeet. 😆 Het is net zoals mijn andere beperkingen zo, dat ik ze vooraf ventileer als ik afspraken maak met hulpbehoevenden. Dan weten ze vooraf waar ze aan toe zijn. Om die reden zeg ik mb.t. een klus vaak dat het kan zijn dat ik op een middag één schroef ergens indraai en dan naar huis ga, maar dat het ook kan gebeuren dat ik een hele middag bezig ben. Tot op heden is dat geen probleem voor de 'klanten'. Die zijn allang blij dat ze hulp krijgen.