Niet eerder heb ik op een en hetzelfde adres zo lang geklust. Het is daar ooit begonnen met het plaatsen van een schutting. Dat klusje dwong de bewoonster om meer naar buiten te komen en merkbaar over andere dingen na te denken en te communiceren. Al snel begreep ik, dat ze zich mogelijke oplossingen niet kon inbeelden. Dus begon ik met een soort van prototyping, met de wetenschap het resultaat diverse keren te moeten aanpassen, voordat het goed is.
Omdat ik zelf wel weet wat uiteindelijk het eindresultaat zal / moet zijn, kan ik veel klussen voorbereiden. Afgelopen periode heb ik zo stapsgewijs gewerkt aan het einddoel.
Deels vanwege mijn werkwijze waarbij ik graag actief ben in een opgeruimde omgeving, is de bewoonster zelf ook aan he topruimen geslagen. Toen ik dit jaar voor het eerst weer in haar tuintje kwam, zag het er zowaar opgeruimd en ruimtelijk uit. Ik hoorde ook dat ze meer buiten actief is en therapie volgt. Het is aan haar te merken. De anders sombere en wat angstig persoon is in positieve zin aan het veranderen. Ik heb haar tot op heden enkel gecomplimenteerd met haar ideeën en het feit dat het tuintje er zo opgeruimd en rustgevend bij ligt.
Toen ik de laatste opmerking maakte, zei ze wijzend naar haar hoofd : "Niet alleen mijn tuintje, maar ook hier."