Er was een tijd waarin ik echt niet thuis kon vertellen dat iemand boos op mij was. Het maakte toen niet uit wie de (volwassen) andere was. Een leraar, een buurtbewoner, een politieagent enz. Als zoiets thuis ter oren kwam, kreeg ik nogmaals te maken met een boze volwassene.
Later keerde dat soort situaties 180 graden om. Als een kind zich thuis beklaagde over een boos iemand, dan gaan de ouders even verhaal halen. Ongeacht het gebeuren. Zelfs als een kind een ruit ingooit, of de auto bekrast mag je daar niet boos om worden.
Een tijdje geleden kreeg ik een boze moeder aan de deur. Ik had haar dochtertje herinnerd aan een belofte. Tja, dat was verkeerd. Het kind kwam 'overstuur' thuis, aldus de moeder. Gelukkig draaide de moeder bij en gaf toe dat ze misschien haar dochtertje moest leren incasseren. En dat haar dochtertje de beloofde tekening alsnog zal maken (vanwege het wegnemen van een paar paaltjes). Maar die belofte is nog steeds niet ingelost. En dat zal ook niet gebeuren, is mijn inschatting.