Als een medicijn

Soms vraag ik me af, waarom ik me goed voel als ik ouderen help. Er waren er die me aan mijn moeder deden denken. Zijn ze soms een soort medicijn voor mij? Ik weet het niet, maar ik ben graag in hun omgeving. Ook al hoor ik dan telkens weer dezelfde verhalen aan. Voor hen ben ik een 'jonkie' of gewoon een aardige vent die naar hen luistert en ook nog handig is.
Een hond in mijn omgeving geeft mij ook een gevoel van rust. Is dat omdat we zelf geen honden meer hebben? Ik geef toe, dat wanneer zo'n beest tegen mij aanschurkt of aan mijn voeten komt liggen, ik nog meer tot rust kom. Vooral omdat ie niet eens van ons is. Zo'n hond of kat is wat dat betreft ook een soort medicijn. Als we na een periode van oppassen weer vertrekken, overvalt me weer het gevoel van verliezen. Het afscheid moeten nemen van zo'n viervoetige engel?