In het nieuws hoorde en zag ik een jonge moeder vertellen over de verdrinking van haar drie zoontjes. Haar kinderen waren op het ijs van een vijver gegaan en door het ijs gezakt. De moeder vertelde over haar reddingspogingen, die tevergeefs waren.
Wat mij opviel was de manier waarop ze haar relaas deed en haar mimiek. Het was net alsof ze het over andermans kinderen had. Ze toonde geen enkele emotie. Ik vond dat zo vreemd. Ik zou in zo'n situatie niet eens een woord kunnen uitbrengen. Of heeft ze helemaal geen last van een trauma? Hoe dan ook, het kwam mij erg onrealistisch over. Veel kijkers vinden dat er een grondig onderzoek moet komen.