Na de lunch heb ik wat langer pauze gehouden. Niet alleen vanwege de kou, maar ook omdat Sonja boodschappen ging doen. Ik wilde de hond niet naar buiten meenemen, omdat ze zich rustig moet houden. Ze slaapt opvallend veel. De pijnstillers helpen wel, want ze is rustiger geworden. Af en toe laat ze ons een bijwerking van haar medicatie ruiken; ze is winderig geworden. 😅
Tegen een uur of twee ben ik weer naar buiten gegaan. Ik heb eerst maar de kraai aangepakt. Het beest had een flinke deuk in de flank. Die heb ik aardig uit weten te krijgen met de föhn van Sonja en voorzichtig drukken. Ik wilde hem eerst van een ventieltje voorzien en hem dan opblazen. Maar ik was bang dat het beest zou ontploffen. Van woede.
Ik heb hem na het uitdeuken op een plankje gemonteerd. Met een boutje en een moertje van onderaf door een voorgeboord gat in het plankje. Het beest heeft nu een moertje tussen de kraaienpoten. Dat heb ik maar even zwart gelakt. Daarna heb ik het plankje met de kraai op een van de palen in het tuintje geschroefd.
Toen de kraai goed op de paal zat, wilde ik het gele draad van het Pet Containment System onder z'n staartveren vandaan halen. Ik deed dat erg voorzichtig om een breuk te voorkomen. Toen ik de draad volgde, zag ik een vreemde knik met een donkere kleur. Ik dacht eerst "Vogelpoep?", maar een onderzoekje wees uit dat het een oude, gerepareerde breuk was die met een vettige substantie als isolatie(?) ingesmeerd was. Ik ben toen maar weer even aan de slag gegaan om de breuk te repareren. Op dezelfde manier als de andere breuk. Dus met een stukje koper buis en een krimpkousje. Ik heb het draad dat achter de kas geleid was ook maar nog eens bekeken en beter / veiliger geplaatst.
Ik begon inmiddels koude handen te krijgen. Het was een teken om aan de thee te gaan. Dus alles weer opgeruimd en de behaaglijke warmte opgezocht.


