In veel gevallen komt het 'wat kan mij dat nou schelen' bij mij naar boven. Vaak onbewust, omdat ik er totaal geen interesse in heb. Al kind merkte ik dat al toen ik gepest werd vanwege mijn uiterlijk. Ik denk dat het meedoen aan wedstrijdsporten daar ook een steentje aan bijgedragen heeft. Samen met de gedachte 'het is maar een spelletje'. Dus heb ik geen moeite met verliezen. Verliezen zag ik meer als een leerproces; leren incasseren en leren van fouten. En daarmee op naar de volgende wedstrijd.
Dat is me niet altijd gelukt. Sommige verliezen waren enorm in mijn beleving. Het duurde erg lang ze te verwerken en van me af te laten glijden.
Ik heb altijd de houding gehad om iets aan een probleem / uitdaging te doen of niet. Als ik er niets aan kon doen, dan liet ik het afglijden. En anders loste ik het op.
De oorlog in Oekraïne doet me weinig tot niets. Ik vind de politiek en het nieuws eromheen wel van een erg laag niveau. Heel erg naïef en suggestief. Vaak gepaard met een haast kinderlijk optreden van politici. Maar ach, mensen zijn de enige levende wezens, die slappe wezens als leiders kiezen. En ze worden alsmaar zwakker.
De ervaringen die ik met name gedurende mijn loopbaan opgedaan heb, hebben ook een positieve uitwerking gehad. Ik kreeg een nog dikkere bruine huid en ik leerde mensen nog beter kennen. Ik toon zowel gemeende als niet gemeende interesse. Het laatste is meer vanuit en vorm van beleefdheid. Ondanks het laten afglijden, blijf ik dagelijks leren. Daar ben ook ik niet te oud voor.