Vanmorgen was mij nog niet duidelijk in hoeverre er sprake zou zijn van gladheid. Op een autoweg besloot ik een parkeerplek te nemen. Sonja vroeg : "Wat ga je doen?" Ik zei : "Wachten op de auto achter mij." Toen die ons gepasseerd was, vervolgde ik onze weg.
Op ruime afstand volgde ik de auto. Die reed nu voorop en ik dus niet. Ik kon aan die auto zien in hoeverre de weg berijdbaar was. Hetzelfde doe ik als het mistig weer is. Of wanneer we over de dijk naar Enkhuizen rijden. Ook dan rijd ik liever niet voorop.
Zowel in onze eigen straat als hier was sprake van een ware ijsbaan. Dat betekent stapvoets rijden en vooral niet abrupt reageren.