Zomer 1969

Dat was de zomer waarin ik in militaire dienst moest. Ik kroop in mijn gevechtstenue over de hei in Anloo. Daar nam ik diverse keren ook de stormbaan. En dat alles in een brandende zon. Maar ik ben er nog.

Verraad!

Toen de Japanse keizer en keizerin met de onnodige egards werden ontvangen, ervoer ik dat als verraad. Verraad aan de vele slachtoffers en nabestaanden van de beestachtige Jappen tijdens WO2. Ze werden verraden door de regering en de Oranjes. Alles werd gedaan uit naam van de keizer. De Jappen hebben nog nooit excuses aangeboden voor hun wreedheden en het misbruik van de ontvoerde vrouwen (troostmeisjes).
Wat dat betreft vind ik de ontvangst van het Japans stel heulen met de vijand. Alsof de slachtoffers en nabestaanden al niet genoeg geleden hebben.

Weer op de fiets!

Vanmorgen ben ik na maanden weer op mijn fiets naar de loods gegaan. Ik heb daarvoor wel een rustige route gekozen. Met 'rustig' bedoel ik asfalt in plaats van klinkers. Dus weinig gehobbel. Ik moet zeggen, dat ik met volle teugen genoten heb van de ritjes heen en terug.
Onderweg viel mij iets aan de fiets op. Het wiel rolde niet geruisloos over het wegdek. Toen ik er goed oplette, zag ik dat op een vast punt waar de band het wegdek raakte, het leek alsof ik ergens overheen reed. Later zag ik dat de band op dat punt enigszins misvormd was. Ik weet dat aan het feit dat de fiets erg lang heeft stilgestaan en de banden wat zachter waren geworden. Ik had af en toe de wielen moeten laten draaien. wist ik veel. Ik heb nog niet eerder zoiets met een fiets gehad, omdat ik geregeld fietste.
Ik weet het wel van caravanbanden als de caravan lang niet gebruikt en/of verzet is. Mijn fietsbanden zullen de komende tijd wel weer hun bekende vorm gaan aannemen.

Zestien kinderen gered

Een aantal maanden gelden werden bij toeval 5 opgesloten kinderen ontdekt. De Amerikaanse politie was op zoek naar een crimineel, toen ze hen aantrof in een schuur.
Dit keer zijn het er zestien! De getoonde foto's van het gezin spreken voor zich; des duivels.

If tomorrow never comes

Oranje, racistische reacties

Wat een triest volk zeg! Vanwege het verlies van de Oranje breiclub tegen Marokko, kwamen een aantal  racistische reacties op het internet. Ze waren specifiek gericht op de donkere spelers die een penalty gemist hadden. Ach, ik zuchtte maar weer eens diep. Het is erg teleurstellend wanneer mensen zo reageren. Ik zal niet zeggen dat ik na ruim 70 jaar eraan gewend ben, maar ik ben daar veel minder gevoelig voor. Ik ben ook uitgemaakt voor zwarte en Chinees (jaren 50), neger, Turk, Marokkaan (jaren 60), Molukker (jaren 70) en asielzoeker en zwarte (jaren 90 en later). Het gebeurde telkens in periodes waarin een bepaalde bevolkingsgroep 'negatief' in het nieuws kwam. Tussendoor werd ik in stilte gediscrimineerd, alsof ik dat niet zou merken. Opmerkingen als "u heeft wel een echte Hollandse familienaam" en "hoe kan het dat u zo'n hoge functie heeft?" en "Zit u aan een tafel als u eet?" en meer van die ongein. Ik vond de mensen die dat soort dingen zeiden onwetend en een vooroordeel hebben. Ze laten vaak zien en horen hoe ze werkelijk zijn. Ik krijg eerder last van medelijden dan dat ik boos word.
Vanwege mijn functie kwam ik tijdens mijn loopbaan in een hanige omgeving terecht. Als er niets op mijn werk viel aan te merken, dan begon men over andere zaken zoals mijn kleurtje. Zo gaat dat nu eenmaal.
Er zijn ook onwetenden die beweren dat Nederlanders niet discrimineren. Ze kijken weg of zijn echt blind en doof. In menig stadion / sportveld vindt discriminatie en racisme plaats. 
Ik zag een stukje van een interview met Virgil van Dijk. Hij zei achter de keus van de bondscoach te staan om met vijf verdedigers te gaan spelen. Ik herinner me nog een Virgil van Dijk, die een keer zei, dat met vijf verdedigers spelen onacceptabel was. Er moest aangevallen worden; aanvallen, aanvallen, aanvallen. Virgil was blijkbaar 'politiek correct'. Als voetballer van zijn niveau had ie gerust eerlijk mogen zijn over Koemans strategie. 

DHL, een ander werkethos

Wat onder de veranderingen waarmee ik soms moeite heb valt, is ook de werkhouding van de DHL pakketbezorger. Hij (als het dezelfde persoon betreft) heeft in het verleden al een paar keer gelogen over een vermeende bezorging. Hij gaf aan als zou er niemand thuis geweest zijn, terwijl dat wel het geval was.
Gisteren was het helemaal mis. We hadden bericht gekregen dat ie 's middags zou komen. De gele bus kwam 's middags aanrijden ( we waren in de tuin), keerde om, stond even stil en reed toen weer weg! Tijdens het moment dat ie stilhield, was de man bezig met zijn telefoon / handcomputer. Daarna reed ie zonder op of om te kijken weg.
We kregen toen direct na zijn vertrek een berichtje, waarin stond dat er niet opengedaan was! Wat een smerige leugenaar. Dat had ie blijkbaar zitten intikken terwijl ie daar stilstond.
Eerder heb ik mijn beklag gedaan bij een DHL afhaalpunt. Toen zuchtte de baliemedewerker diep en zei treurig : "Ik vrees dat daar geen verandering in zal komen. Er wordt al zo vaak over die medewerker geklaagd." Ik vraag me dan af, waarom zo'n laks persoon niet ontslagen wordt. Twee keer geel is toch rood? Of blijft het dan geel tegenwoordig? 
Ook van anderen hoor ik klachten over DHL. Sommige afleveringen komen pas anderhalve week later! Ik zou als leverancier toch iets meer investeren in het transport. Dat lijkt me beter dan klanten verliezen vanwege een laks transportbedrijf als DHL.
Kijk eens hoe alert de hulpverlening reageert :

Omvolking

In die andere cultuur hebben vrouwen niets te zeggen. Dus alleen al zo'n confrontatie leidt eerder tot escalatie dan tot verandering van gedrag. Hoe vriendelijk het ook gezegd wordt.

Immigranten uit de US

Zuid-Afrika tegen immigranten

Grandpa

Trumps lijdensweg

Onbeleefd, onfatsoenlijk

Wie zoals ik richting de tachtig gaat, merkt steeds meer de veranderingen. In veel van die veranderingen kan ik gemakkelijk meegaan. In sommige niet of moeilijk.
Ik ben een tijdje geleden begonnen bepaalde mensen die ik ontmoet, niet meer te groeten. Dat is omdat zij in het verleden mij niet groetten of mij alleen groetten als ik hen groette. Ik ben daar bewust mee bezig, want anders groet ik automatisch. Het ergst vind ik wanneer het niet groeten bij ons thuis gebeurt. Dat vind ik gewoonweg onfatsoenlijk.
Ik heb nog wel moeite als een wildvreemd jonger iemand mij tutoyeert (jij en jou zeggen). Maar dan denk ik maar : "Ik zie er ondanks mijn grijze haren blijkbaar nog jong uit." Dus dat gedoog ik dan maar.
Met open mond kauwen (smakken) blijf ik onfatsoenlijk vinden. Ik zag laatst een vrouwelijk agent die dat deed. Ze sprak ook met de bal kauwgom in haar mond iemand aan. Sommige sportmensen kauwen ook zo. Erg onfatsoenlijk!
In het algemeen houd ik me aan de regels. Vooral in het verkeer begin ik daardoor op te vallen. Dan denk ik, dat ik voorrang heb omdat ik van rechts kom. Maar die regel geldt blijkbaar niet meer voor iemand als ik. Al heb ik nooit van een leeftijdsgrens gehoord. Maar dat kan komen vanwege mij slechthorendheid.
Bij ons aan tafel zit je niet met een hoofddeksel op te eten. De telefoon hoort dan ook niet aan tafel. Daarom ligt er een rol tape binnen handbereik.

TV series die onthullen

Schiphol, daar zien we ook af en toe een aflevering van. We begrijpen nu ook hoe gemakkelijk vreemdelingen hier via de douane binnenkomen. Ze krijgen meestal suggestieve vragen voorgelegd in plaats van gesloten. Het is duidelijk af te lezen aan de lichaamstaal en mimiek, dat bepaalde buitenlanders om andere redenen naar hier komen, dan die de douane beambten hen in de mond leggen. Ter plekke controleren of het antwoord klopt, gebeurt ook niet. Een reiziger geeft niet duidelijk aan wat hij in Nederland komt doen : "Eh, eh, eh..". Op de vraag of meneer hier komt om te studeren, zei ie gelijk "ja". Er zijn landen, die naar de naam van de opleiding en het instituut vragen. Daarna wordt even een telefoontje gepleegd. Maar hier is het antwoord dat de beambte je heeft gegeven genoeg voor groenlicht. 
In een andere serie komen relaties tussen islamitische mannen en westerse vrouwen in de bekende problemen. In eerste instantie is het allemaal paix en vree. Maar zodra het huwelijk om de hoek komt kijken, verandert dat. De islamitische mannen (afkomstig uit Turkije, Tunesië, Egypte en Marokko) gaan de baas spelen en hun vrouwen moeten hen gehoorzamen. De vrouwen moeten zich ook bekeren tot de Islam, zich anders kleden en thuis blijven. Het is dus de realiteit, die door velen ontkend wordt.
Op Schiphal zagen we een persoon in een boerka. Hij/zij had ook nog een zonnebril op. De persoon werd gewoon geholpen door iemand van het grondpersoneel. Ik dacht dat in dergelijke omgevingen het dragen van een boerka verboden was. Ik zou toch vriendelijk gevraagd hebben  het gezicht te tonen, alvorens zo'n persoon te woord te staan. En anders was ik Pinguinees gaan praten. 😂

Door eigen volk verraden

Net zoals de Afrikanen hielpen met het 'verzamelen' van slaven, zo deden Joden dat ook in de jaren 40.