Een Leiderdorper
in de Flevopolder
vrijdag 5 juni 2026
Van het Oostfront
Maar Poetin wil niet praten. Poetin wil dat Zelensky met de witte vlag naar Moskou komt.
Airco opknappen
Na een korte analyse van de situatie, besloot ik met Commandant 4 de kap aan te pakken.Commandat-3 vond ik wat te grof. Daarvoor waren de krassen niet diepe genoeg. Ik heb hem maar eerst met het spuitpistool van de compressor schoon geblazen. Daarna heb ik de kap met een doek afgenomen. Daarna heb ik wat Commandant-4 op een poetsschijf gedaan. Met de poetsmachine (voor auto's) ben ik de kap gaan polijsten. Ik zag geleidelijk een mooi wit en alsmaar gladder oppervlak verschijnen.
Na heel rustig de poetsschijf z'n werk te hebben laten doen, zonder druk uit te oefenen, was de kap weer als nieuw. De airco krijgt een tweede leven. Bij ons thuis.
Een geboortedag
donderdag 4 juni 2026
Max on tour
Op het display van het dashboard was afgelopen week te lezen, dat de auto binnen twee weken aan een onderhoudsbeurt toe was en anders bij kilometerstand 184.000. Ik mag dan na zo'n 32 jaar uit de IT wereld gerold zijn, ik heb weinig op met dat soort elektronica. Ik heb al een aantal keer gezien en gehoord, dat foutmeldingen en dergelijke niet altijd correct zijn. In die gevallen verwijzen ze naar een andere bron, dan de feitelijke.
Toen we plaatsgenomen hadden in de showroom, ging Max onder de tafel liggen. Daar lag ie al vrij snel te dommelen. Wat een rustige en gemakkelijke hond! Natuurlijk maakten Max en ik weer een wandelingetje. Al was het maar om de omgeving te bezichtigen. We bevonden ons op een bedrijventerrein, dus daar zijn geen winkels. We hebben tijdens de wachttijd twee keer gewandeld.
Ik had de laptop mee, zodat ik daar mijn wachttijd ook nog kon opleuken.
Geheel conform de offerte bleek de servicebeurt inclusief APK €380,= te kosten. Ook fijn. We kunnen er weer een jaar tegen. Op weg naar huis, lag Max weer achterin te slapen. Totdat we in Dronten arriveerden. Toen begon Max te snuiven. Hij rook een bekende omgeving.
Maagverkleining bij kinderen
Laat ik nou begin deze week een zeer corpulente moeder met een dito zoontje in een wachtruimte zien zitten. Ik had medelijden met het ventje dat volgens mij 8 à 9 jaar was. De ogen van de kleine dikzak waren als het ware dicht gedrukt. Nee, ze hadden geen ziekte, tenzij vraatzucht een ziekte genoemd wordt.
Ik zie steeds vaker kinderen die er ongezond uitzien. Magere, bleke en veel te dikke. Qua uiterlijk sluiten ze vaak aan bij een van de ouders.
Van een aantal weet ik dat ze slechte eters zijn en meestal hetzelfde eten. Van anderen weet ik dat ze veel en ongezond eten.
Ik las in het nieuws dat ook kinderen in aanmerking kunnen komen voor een maagverkleining. Maar pas nadat andere maatregelen niet hebben geholpen. Zou men met die andere maatregelen het opvoeden van de ouders bedoelen? Want daar ligt meestal het probleem. Deels veroorzaakt door gemakzucht, deels omdat de ouders net zo kieskeurig zijn. Immers, niet alleen goed voorbeeld doet volgen. Ook slechte voorbeelden.
Wat mij ook opvalt is dat wanneer zo'n corpulent iemand gaat afvallen, de rest van de dikkerds in het gezin niet meedoen. Natuurlijk zijn er gevallen waarin bijvoorbeeld een aandoening (schildklier) de oorzaak is van corpulentie. Maar in de meeste gevallen gaat elk pondje door het mondje. De tijd waarin ouders kinderen leerden eten is helaas voorbij. Vaak hoor ik dat daar geen tijd voor is. "Geen tijd, geen prioriteit", denk ik dan maar. Die tijd gaat later op aan bezoeken aan de huisarts en het opnemen van verlof vanwege een ziek kind. De gezondheid van kinderen heeft geen hoogste prioriteit meer. Helaas.
Weer een hulphond
Ik zag een stukje van het nationale elftal. Met de spelers is niets mis. Maar die trainer......!
Dit keer is Max mijn hulphond geworden. Alsof het zo moest zijn. Max is op een goed moment gekomen. Alleen wandelen is maar alleen. Samen met Max is het leuker. Vandaag zijn we in Raalte. Daar is Max niet eerder geweest. Ook daar gaan we wandelen, terwijl de Peugeot zijn servicebeurt krijgt.
Rotte appel
Omdat meneer na de grote boodschap van zijn hond zijn weg vervolgde, vroeg ik hem de poep op te ruimen. Hij keek me eerst wat verveeld aan. Ik dacht : "Oké, ik ben een bemoeial." Inmiddels zo'n 10 meter verderop haalde hij een poepzakje tevoorschijn. Hij zwaaide ermee en riep : "Ik was heus wel van plan het op te ruimen hoor!" Ja, ja, dat ken ik. Hij was wat boos, omdat hij betrapt was.
Of hij de poep heeft opgeruimd weet ik niet, want wij hebben onze wandeling voortgezet. Er zijn meer hondenbezitters die zich aso gedragen. Zo zijn er die opzichtig een poepzakje aan de riem hebben geknoopt, maar het nooit gebruiken. Of men doet alsof men de poep opruimt. Je weet wel, dan bukken ze zich en wachten totdat je uit beeld bent. Erg kinderachtig. Zij zijn de rotte appels in de hondenmand.


