donderdag 1 januari 2026

Een koud huis

Het is een koud huis. Om de een of andere reden, het zal wel isolatie zijn, is het huis moeilijk warm te houden. De thermostaat staat op 14 Celsius! Die moeten we handmatig opkrikken naar 19 Celsius, een temperatuur die wij thuis gewend zijn. De aanpassing houdt in, de verwarming actief blijft draaien, totdat we de temperatuur weer verlagen naar 14 Celsius.
In het halletje waar ik het plafond gewit heb, is het net zo koud als buiten. Toen ik op de huishoudtrap stond zag ik dat de voordeur kiert. En niet zo'n beetje. Er is slechts een tochtstrip aangebracht. Die bevindt zich op de deurpost aan de kant van het slot. De rest van de deurpost heeft geen antitochtstrip. De meeste kou komt vanaf de bovenkant. En via wandcontactdozen! wat Pur in de elektrapijp achter de dozen spuiten zou al veel schelen. In het halletje bevindt zich een luikje naar de zolder. Een blik daar leerde mij, dat er geen isolatie te zien was.
Het huis dateert uit 1950 en is toen gebouwd op de restanten van een gebombardeerde woning. Er zijn kunststof kozijnen geplaatst, maar die zijn zo te zien van de eerste generatie. De ramen kennen geen kiepstand en geen verstelbare scharnieren. De cv installatie is, wat de radiatoren betreft er ook een die flink gedateerd is. er is wel vloerverwarming voor de keuken en de hal, maar die krijgen we niet geactiveerd. In de eetkeuken is het daarom ook 14 á 15 Celsius.
Als ik de houtkachel aansteek, moeten we de thermostaat zelf lager zetten. Op de extra warmte reageert ie niet. Het is hier niet alleen koud, maar ook klam. En klam betekent vocht. We relativeren de kou maar met de gedachte, dat het buiten nog kouder is.😁 Het is al met al wel veel luxer dan in een caravan rond deze tijd.
Het geheel geeft aan dat iedereen zo zijn eigen prioriteiten heeft. en dat maakt het leven ook interessant. We ergeren ons er niet aan, maar verbazen ons slechts.

Ik zag ze nog vliegen -6-

en neerstorten.

Wat een avond!

Oudjaarsavond is net zoals de verandering in tijd een crime voor mij. Mijn bioritme ligt totaal in de vernieling. Gelukkig geen total loss, maar het herstel duurt een aantal dagen.
Het klinkt misschien raar, maar ik was na elf uur aan het klussen, om niet in slaap te vallen op de bank. 😒 Ik heb verfstrepen van de ruiten hier staan krabben. Ik heb weer eens van de nood een deugd gemaakt.
Hoewel Saar geen angst had, heb ik haar toch wat anders behandeld. Toen ze om 21.00 uur buiten was, heeft ze alleen maar gepoept. Niet geplast. Ze wilde direct weer naar huis. Dit keer heb ik haar haar zin gegeven, vanwege het vuurwerk. Ik heb haar daarna niet meer uitgelaten.
Vanmorgen had Saar de blaas nog vol. Ik besloot haar om die reden wat vroeger uit te laten. We zijn om 07.30 uur in het donker naar het park gelopen. Ik had de zaklamp weer mee. Daar ging Saar vrij snel zitten om te plassen. Het was een langere zit dan normaal. Ze leegde ook vrij snel haar darmen. Het was een gebruikelijke hoeveelheid van een dito hardheid. Dus er was niets veranderd. Het was wel even goochelen met een zaklamp en een zakje in mijn handen. Maar ik heb het weer keurig opgeruimd. Vanwege de duisternis heb ik de wandeling kort gehouden. Rond deze tijd, 08.30 is het wat licht aan het worden.
Ik wens iedereen een vooral vredig en gezond 2026!

Start 2026

Dag mooi 2025

 Terugkijkend op 2025 mag ik zeggen, dat het een fantastisch jaar geweest is. Er was weliswaar een aantal tegenslagen, maar geen rozen zonder doornen. We zijn veel op stap geweest, hebben veel gezien en leuke mensen ontmoet en dito situaties meegemaakt. We konden een familie in nood behulpzaam zijn,  anderen kunnen helpen en wat banden aangehaald en andere losgelaten. Wat het laatste betreft : als na de hulp dankbaarheid uitblijft dan beseffen we dat het eenrichtingsverkeer was. Het initiatief ging van ons uit en dat blijft ondanks een mindere of geen reactie toch een goed gevoel. De vlinder die ik in mijn handen opwarmde heb ik ook niet meer teruggezien.
Het jaar werd heel bijzonder afgesloten. Dat was toen wij op mijn verjaardag te horen kregen, dat wij weer oma en opa zouden worden!
Als ik nog verder terugkijk, merk ik dat de minder leuke ervaringen beginnen te vervagen. Ik ga steeds meer begrijpen waarom mijn moeder zei, dat ze een mooi leven gehad heeft. Ondanks het verlies van haar eigen moeder toen ze pas 12 jaar was, de ellende van de oorlog en het heengaan van twee zonen en haar man.


woensdag 31 december 2025

Geen schotangst

Gelukkig heeft Saar geen last van het vuurwerk. Ze staat soms even stil als de klap er hard is. Maar dat is dan ook alles. Ze gaat vanavond rond 21.00 uur voor de laatste keer dit jaar naar buiten.
Het lastigst vind ik de duisternis in het park. Er zijn hier geen groenstroken of zo. Dus ik moet met Saar wel naar het park. Ze doet de laatste ronde enkel een plas. Maar ze moet dan wel gras of bladeren onder haar poten voelen.
Ze gaat pas rond 08.00 uur de volgende ochtend weer naar buiten. Ze heeft dus een sterke blaas. Als we 's avonds naar het park gaan, neem ik een zaklamp mee. Dan kan ik zelf zien waar ik loop en Saar beter in de gaten houden. Als ik Saar haar gang laat gaan, wil ze altijd achterom lopen. Dus lopen we niet altijd achterom, maar voor om. 😁 Er zijn meer momenten waarop ik haar verras door haar uit een gewoonte te halen.

Ouwe lullen muziek -353-

Geen vuurwerk

Het heeft vannacht weer gevroren. De Peugeot had een wit kleedje gekregen. De dubbele beglazing was van buiten beslagen. De condens was ook bevroren. In de keuken was het 15 Celsius. Maar buiten was het nog kouder. Rond 08.00 uur ging ik weer met Saar wandelen. Het was nog aardig donker. Toen we terug waren, was de laatste dag van het jaar 2025 echt begonnen.
Vandaag liep een groepje jongeren door de straat. Ze staken vuurwerk af. Toen ze ons adres passeerden, bleven ze plots staan. Terwijl een van hen een stuk vuurwerk afstak, keen een ander naar binnen. Omdat ik voor het raam aan een bureau zat, stak ik mijn hand op als groet. Ik zag dat hij iets zei en vervolgens keken alle jongens naar mij. Omdat ik mijn hand nog hoog had, groetten zij allemaal mij terug. Een paar riepen : Mooie jaarwisseling! Ik stak een duim op. Het stuk vuurwerk werd aan de kant gegooid, waar het ontplofte. Het groepje liep vervolgens door.

Ze begrijpt hem niet

Het is een mooi, maar ook wel een typisch voorbeeld van de verschillen tussen een man en een vrouw.


R.I.P. Theo

Gisteren las ik een vervelend berichtje. Ik moest even goed lezen om te begrijpen, dat het om een voormalig klasgenoot van mij ging. Theo ken ik namelijk van de lagere school in Leiderdorp. Ik kwam hem jaren later hier in Dronten tegen. Dat was een bijzondere ontmoeting. Immers, ik had de kleine Theo nog in mijn herinnering staan. De man die ik toen de hand schudde zag er heel anders uit.
Theo was met zijn vrouw Sonja op hun jacht naar de jachthaven van Dronten gevaren. Daar heb ik hen toen bezocht. Ik ben met Theo ook nog op de fiets naar een bedrijf gereden, dat in accu's en dergelijke handelde. Zijn schip had elektrische problemen en Theo hoopte die met speciale kabels te kunnen oplossen.
Gisteren las ik dat Theo plotseling overleden is. Dus dat was schrikken. Ik heb zijn vrouw Sonja en andere nabestaanden gecondoleerd en sterkte gewenst.

Van zus naar zo -5-

Een ander verzoek een klusje te doen, betreft het halletje bij de voordeur. Mij is gevraagd het plafond te witten. Ik zag dat er al links en rechts geplamuurd was. Ik heb daarom eerst weer wat geschuurd. De verlichting heb ik verwijderd. Daar zat op de buitenkant oude kalk vlekken op.
Ik verwijder liever dat soort dingen, waaronder wandcontactdozen eerst zodat ik niet moeilijk hoef te doen of de boel onderklieder. Ik heb ook het 'bolletje' gelijk maar schoongemaakt. Dat staat beter bij een net gewit plafond. 😁
Overigens heb ik niet alleen het plafond gedaan. Ik had de beschikking over een 5 liter emmer met muurverf! Dus heb ik de muren ook maar gedaan. Die waren al wat vergeeld. Ik heb het grote oppervlak met een roller gedaan. De rest met een kwast. Na het drogen heb ik een tweede laag aangebracht. Tussendoor heb ik zo links en rechts wat plekjes op muren van het huis bijgewerkt. Noem het maar toegevoegde waarde.
In de badkamer, in de douchecel, heb ik  een randje waar het dakbeschot overgaat in de betegelde wand wat hersteld. De pleisterlaag was wat beschadigd en was gaan schimmelen. Omdat ik niets heb met water en erosie / schimmel moest ik daar iets aan doen. Ik heb het wat geschuurd, geplamuurd en weer geschuurd. Daarna heb ik met een kwastje wat muurverf aangebracht. Nu staar ik niet meer naar dat zwarte randje als ik onder de douche sta. 😊

Media en getuigen / slachtoffers

Toen ik het verhaal hadden aangehoord over het ongeluk met de toeristenboot in Indonesië, heb ik het op het www opgezocht. De weergave daar van onze media was nogal anders. Het leek allemaal mee te vallen en de reddingsoperatie verliep gesmeerd. waarschijnlijk zijn die berichten klakkeloos overgenomen van die van de Indonesische autoriteiten. Getuigen en overlevenden vertellen een wat genuanceerder verhaal. Zo hebben de Nederlanders hebben een nacht doorgebracht op een eilandje. Ze hebben ook erg lang moeten wachten op hulp. Een toevallig passerend bootje met een Duitse toerist heeft de autoriteiten gewaarschuwd. Het was de Duitse die de schipbreukelingen haar telefoon leende om hun familieleden te kunnen bellen. Dat was op zich lastig, want niemand van de familieleden kende een Duits telefoonnummer. Niet iedereen neemt op als het nummer onbekend is.
Vanwege mijn 'doordenk-handicap' 😁 ben ik vaak opzoek naar verklaringen van getuigen en/of slachtoffers. Die zijn vaak betrouwbaarder dan de berichten in de reguliere media.

Toeristenboten Indonesië

Toeristen waarschuwen voor de risico's die zij lopen, als ze in Indonesië in een zogenaamde toeristenboot stappen. Onlangs zijn vier leden van een Spaans gezin verdronken toen hun boot omsloeg vanwege 'onverwachte' hoge golven.
Eerder dit jaar, in oktober, kwam een soortgelijk ongeluk in het nieuws. Dit keer met  zeven Nederlandse toeristen. Ook hun bootje kapseisde na geraakt te zijn door een  'onverwacht' hoge golf. Via een van de ouders van de zeven vernamen wij, dat de hele gang van zaken erg amateuristisch en niet conform normale regelgeving was georganiseerd. Zo had geen van de toeristen een zwemvest en duurde de redding erg lang en verliep chaotisch.
Wat mij opviel was de aanleiding. Op de beelden van een van de toeristen is duidelijk te zien, dat de boot dwars op de golven voer. Dat is bijna smeken om kapseizen.  De Nederlanders hebben een flink eind moeten zwemmen om op een eilandje terecht te kunnen komen.
Raften is ook niet zonder risico's. Net zoals op een scooter of motorfiets stappen in het buitenland. Het laatste kan echt levensgevaarlijk zijn. Niet alleen omdat veel toeristen geen enkele ervaring hebben met dat soort tweewielers, maar vooral ook vanwege de manier van rijden daar.

Ik zag ze nog vliegen -5-

 Nog een toestel dat de bijnaam 'widowmaker' toegedicht kreeg, de Starfighter F 104.


Ouwe lullen muziek -352-