Een Leiderdorper
in de Flevopolder
zaterdag 28 maart 2026
Zo dus -122-
Nogmaals Cuando sali de Cuba
Geen medelijden
Hetzelfde geldt voor elke niet-Arabische militair die in het Midden-Oosten het slachtoffer wordt van de oorlog daar. Ze hebben daar immers ook niet te zoeken. Het betreft bemoeienissen die meestal met geld te maken hebben.
Hopelijk keren meer Arabische staten zich tegen de agressie van Amerika en Israël. Het is daar sinds 1948 alles behalve pais en vree. Trump wijst graag naar Iran, maar de ellende begon met de komst van westerse Joden en het toelaten van Amerika. En vlak dat laatste land niet uit. Het heeft de meeste naoorlogse agressieve daden op z'n conto staan. Amerika is net een seriemoordenaar. Nu bombarderen ze Iraanse burgers om hen de democratie te brengen.
Mark Rutte blijft drammen
Niet alles openbaar
Ik heb vanwege mijn eerlijkheid en paar keer een doodsbedreiging mogen ontvangen. Ik schrijf dan niet over wie, wat waar enz. De namen van mensen die mij slecht behandeld hebben, noem ik ook niet. Ik heb het hen allang vergeven. Ik zou ze bij een weerzien alleen niet groeten. Een van hen vroeg mij zo'n 20 jaar later een keer referentie voor hem te zijn. Ik had hem toen bij die werkgever, waar ik met succes een grote opdracht had gedaan, helemaal kunnen afbranden. Maar in plaats daarvan bleef het bij een korte weigering aan zijn adres. Ondanks de nare gevolgen houd ik uit respect(!) in veel gevallen mijn blog-uitlaat gesloten. Toch zijn er situaties waarin alsnog even het verleden moet worden aangehaald. Met naam en toenaam. Soms is de aangerichte schade groot. Te groot om te vergeven en te vergeten.
Nostalgie
Het gericht lezen deed ik ook gedurende mijn loopbaan. Er stonden lange rijen met dikke manuals in menige kast. Zaak was om te weten in welk manual en waar een bepaald onderwerp te vinden was. Misschien heeft dat mijn manier van lezen beïnvloed.
Dit boekje, dat een stukje geschiedenis bevat vanaf mijn geboortejaar tot 1966 vind ik interessant. Inmiddels heb ik behoorlijk wat stukjes gelezen en foto's bekeken. Louter ter bevestiging van wat ik mij nog herinner. Het is inderdaad zo, dat ik vanaf mijn 4e levensjaar bepaalde gebeurtenissen me herinner. Niet van later gehoord of gelezen hebben, maar van mezelf. Ik weet dat omdat niet alleen muziek, mar ook gebeurtenissen bij mij gepaard gaan met tijdsbeelden / herinneringen, zoals mijn tijd op de kleuter- en lagere school. Er is naast zo'n stukje herinnering natuurlijk veel meer gebeurd. Die informatie vind ik dan alsnog leuk om te lezen en/of te zien. Er staan ook artiesten en hitlijsten in vermeld. Dus er is ook een link met de muziek. Kortom, ik vind het een typisch boekje voor mij. Voor mij zouden er ook lege bladzijden in gemogen hebben. Dan zou ik mijn eigen herinneringen daarop kwijt kunnen.
vrijdag 27 maart 2026
Geen fatsoen
Gisteren kwam een pakketbezorger aanlopen. Hoewel ik in de doorgang bezig was en hem recht in zijn gezicht keek toen ik hem groette, gaf de jongeman geen sjoege. Hij keek mij aan met een blik die mij zei : "Wie ben jij?" Even later kwam ie met het pakket weer terug. Wat schuchter kijkend. Toen sprak hij mij aan, zonder vooraf te groeten. Dus ik groette hem weer. Toen pas groette hij mij wat aarzelend. Natuurlijk nam ik het pakketje voor de buurvrouw aan. Zonder een preek te houden.
Ik hoorde van een voormalig bezoeker, dat tijdens het verblijf aan de Koffietafel, een gastvrouw nogal dwingend met een geldpot langs de gasten ging. De pot wordt bij hen onder de neus gedrukt met de korte mededeling : "Betalen!" Nou ja, zoiets doet men zelfs niet in een eetcafé. Maar zo schat ik de beide vrijwilligers wel in. Die hebben het maar al te vaak over geld.
Ik hoorde ook dat er al een tijdje Haagse bakkies geschonken worden. Dat komt omdat het koffieapparaat niet schoongemaakt en/of ontkalkt wordt. Het is 1,5 jaar geleden nieuw gekocht. En dus nu al 'kapot'.
Voor zo'n Haags bakkie eist men €1,50. Vandaag is er ook weer soep. Een waterige substantie, waarvoor men €2 moet betalen. Men sprak met weemoed over 'vroeger' toen de bijdrage nog geheel vrijwillig en de soep en het zaaltje nog gevuld was. De gezelligheid is verdwenen. Het is nu een soort eetcafé zonder vergunning of in elk geval een verdienmodel geworden voor vrienden en vriendinnen van de vrijwilligers.
De activiteit was ooit gestart om de sociale cohesie te vergroten en de eenzaamheid te bestrijden.
Dodelijke prik
Nostalgie -Fiat 128-
dfghhynuy
Toen ik begin jaren 70 mijn eerste auto kocht was ie 3 jaar oud. Ik moest toen Hfl. 3.500 voor de Fiat 128 met ruim 30.000 km op de teller betalen. Bij aankoop zag de Fiat er net zo uit als dit model. Natuurlijk heb ik flink gesleuteld aan de Italiaan. Het begon met het plakken van een achterruitverwarming op het achterraam. 😁 Ik heb een gat geboord in de carrosserie om een antenne te plaatsen. Een zelf gemaakt console kreeg een mono radio en de hoedenplank een paar speakers. Later monteerde ik een set gele mistlampen op de bumper (geschakeld met een relais!) en een op de achterbumper. Voor het stoere had ik op de ventilatieroosters op de motorkap kapjes gemonteerd. Weer later kwam dankzij een broer een stukje extra elektronica onder de motorkap om de ontsteking krachtiger te maken. Toen ik dit model zag, moest ik hem kopen. Ik kon niet anders.
donderdag 26 maart 2026
Muziek
Zowel mijn LP's toen als de cd's nu staan op alfabetische volgorde van band- en/of artiestennaam. Dat scheelt zoeken.
Een haag!
Vanmiddag zijn we begonnen met het vervangen van het doek dat op het hek gemonteerd is. Het zit er al weer een aantal jaren en het begon er niet mooier op te worden.
Tijdens een van mijn zwerfvuil rondes zag ik een leuke en mooie oplossing voor ons hekwerk. Het is een band die je door de spijlen kunt rijgen. Het band is voorzien van een motief van een groene haag. We hebben het oude doek verwijderd en zijn aan het rijgen geslagen. Dat ging niet direct goed, want de haag groeide ondersteboven! Een gevolg wanneer je met je neus bovenop het werk zit. Gelukkig constateerden wij dat op tijd. Enkel de eerste strook moest omgedraaid worden.
We zijn bovenaan begonnen, om te zien hoe we met de rol van 35 meter zouden uitkomen. Hier en daar stuitten we op wat obstakels. We hebben het hek los gemaakt van de palen. Nadat de stroken geregen waren, hebben we het hekwerk weer aan de palen bevestigd. Toen we de breedte van eht oude doek bereikt hadden, kwamen we tot de conclusie, dat nog een strook nog mooier zou staan. Maar een bui met regen en natte sneeuw voorkwam dat. Morgen weer een dag.





