Max on tour

Max spong gemakkelijk in de auto. Ik had de achterbank neergeklapt, zodat meneer veel ruimte tot zijn beschikking had. Maar Max heeft de hele reis naar Raalte liggen maffen! Geef hem eens ongelijk. Bij de receptie van de garage, kreeg ik vooraf de onderhouds- en aandachtspunten te horen. De lijst was compleet. Fijn dat zoiets even naar voren gehaald wordt. Afgezien van de reguliere onderhoudsbeurt, waren onze opmerkingen over de airco en het koppelingspedaal.
Op het display van het dashboard was afgelopen week te lezen, dat de auto binnen twee weken aan een onderhoudsbeurt toe was en anders bij kilometerstand 184.000. Ik mag dan na zo'n 32 jaar uit de IT wereld gerold zijn, ik heb weinig op met dat soort elektronica. Ik heb al een aantal keer gezien en gehoord, dat foutmeldingen en dergelijke niet altijd correct zijn. In die gevallen verwijzen ze naar een andere bron, dan de feitelijke.
Toen we plaatsgenomen hadden in de showroom, ging Max onder de tafel liggen. Daar lag ie al vrij snel te dommelen. Wat een rustige en gemakkelijke hond! Natuurlijk maakten Max en ik weer een wandelingetje. Al was het maar om de omgeving te bezichtigen. We bevonden ons op een bedrijventerrein, dus daar zijn geen winkels. We hebben tijdens de wachttijd twee keer gewandeld.
Ik had de laptop mee, zodat ik daar mijn wachttijd ook nog kon opleuken.
Geheel conform de offerte bleek de servicebeurt inclusief APK €380,= te kosten. Ook fijn. We kunnen er weer een jaar tegen. Op weg naar huis, lag Max weer achterin te slapen. Totdat we in Dronten arriveerden. Toen begon Max te snuiven. Hij rook een bekende omgeving.

Maagverkleining bij kinderen

Laat ik nou begin deze week een zeer corpulente moeder met een dito zoontje in een wachtruimte zien zitten. Ik had medelijden met het ventje dat volgens mij 8 à 9 jaar was. De ogen van de kleine dikzak waren als het ware dicht gedrukt. Nee, ze hadden geen ziekte, tenzij vraatzucht een ziekte genoemd wordt.
Ik zie steeds vaker kinderen die er ongezond uitzien. Magere, bleke en veel te dikke. Qua uiterlijk sluiten ze vaak aan bij een van de ouders.
Van een aantal weet ik dat ze slechte eters zijn en meestal hetzelfde eten. Van anderen weet ik dat ze veel en ongezond eten.
Ik las in het nieuws dat ook kinderen in aanmerking kunnen komen voor een maagverkleining. Maar pas nadat andere maatregelen niet hebben geholpen. Zou men met die andere maatregelen het opvoeden van de ouders bedoelen? Want daar ligt meestal het probleem. Deels veroorzaakt door gemakzucht, deels omdat de ouders net zo kieskeurig zijn. Immers, niet alleen goed voorbeeld doet volgen. Ook slechte voorbeelden.
Wat mij ook opvalt is dat wanneer zo'n corpulent iemand gaat afvallen, de rest van de dikkerds in het gezin niet meedoen. Natuurlijk zijn er gevallen waarin bijvoorbeeld een aandoening (schildklier) de oorzaak is van corpulentie. Maar in de meeste gevallen gaat elk pondje door het mondje. De tijd waarin ouders kinderen leerden eten is helaas voorbij. Vaak hoor ik dat daar geen tijd voor is. "Geen tijd, geen prioriteit", denk ik dan maar. Die tijd gaat later op aan bezoeken aan de huisarts en het opnemen van verlof vanwege een ziek kind. De gezondheid van kinderen heeft geen hoogste prioriteit meer. Helaas.

Voor de jarige

Weer een hulphond

Bij een of andere wedstrijd, zag ik een jurylid zitten, die opvallend gekleed was. Het was alsof ie een vloerkleed van Ikea om zich heen had geslagen. Ik zei toen : "Waarom ga ie er zo bij zitten?" Sonja antwoordde : "Misschien om op te vallen." Ik zei toen : "Hij is de enige zwarte van de vijf. Dus opvallen doet ie toch al!" 😂
Ik zag een stukje van het nationale elftal. Met de spelers is niets mis. Maar die trainer......!
Dit keer is Max mijn hulphond geworden. Alsof het zo moest zijn. Max is op een goed moment gekomen. Alleen wandelen is maar alleen. Samen met Max is het leuker.  Vandaag zijn we in Raalte. Daar is Max niet eerder geweest. Ook daar gaan we wandelen, terwijl de Peugeot zijn servicebeurt krijgt.

Zo dus

Rotte appel

Toen Max en ik gingen wandelen, zag ik een man met hond op het gazon hier verderop uitlaten. Ik zag aan de hond dat ie moest poepen. De omwonenden daar klagen vaak over de hondenpoep op het gazon. Er zijn er die zelf ook een of meer honden hebben, maar zij steken de weg over om zo'n 80 meter verderop hun honden in of bij het bos uit te laten. Het is daar aan de overkant een gebied waar geen opruimplicht van kracht is. Honden mogen daar ook vrij rondlopen, zolang ze anderen niet lastig vallen. Het gazon wordt ook door kinderen gebruikt als speelveld.
Omdat meneer na de grote boodschap van zijn hond zijn weg vervolgde, vroeg ik hem de poep op te ruimen. Hij keek me eerst wat verveeld aan. Ik dacht : "Oké, ik ben een bemoeial." Inmiddels zo'n 10 meter verderop haalde hij een poepzakje tevoorschijn. Hij zwaaide ermee en riep : "Ik was heus wel van plan het op te ruimen hoor!" Ja, ja, dat ken ik. Hij was wat boos, omdat hij betrapt was. 
Of hij de poep heeft opgeruimd weet ik niet, want wij hebben onze wandeling voortgezet. Er zijn meer hondenbezitters die zich aso gedragen. Zo zijn er die opzichtig een poepzakje aan de riem hebben geknoopt, maar het nooit gebruiken. Of men doet alsof men de poep opruimt. Je weet wel, dan bukken ze zich en wachten totdat je uit beeld bent. Erg kinderachtig. Zij zijn de rotte appels in de hondenmand.

Een Chinees in Japan

Iets raars in het land

De bronnen van de ellende

Met rode stip, de bronnen van onze ellende.

De corona doofpot

Mevrouw Arib slaat de spijker op de kop. Tot dan is het onderzoek erg vrijblijvend, zonder waarheid (ondanks onder ede!) en zonder verantwoording. Het openbaar verhoor lijkt dus nergens naar.

Conditie opbouwen

Het gaat goed, erg goed. Mede dankzij labrador Max. Niet alleen ik, ook Max werkt aan zijn conditie. 😀Deze twee chocoladebruine wezens gaan vier keer per dag naar buiten. Vanmorgen was dat rond half zeven. Daarna gaan we rond twaalf uur, vijf uur en tien uur 's avonds naar buiten. Samen lopen we drie keer een zelfde afstand. Ik loop dan wel gevarieerde routes. Ik merk aan Max dat ie dan in een hem onbekende omgeving is; hij let dan veel meer op mij. Rond het middaguur lopen we een grotere afstand. Gelukkig wil Max af en toe wat snuffelen. Voor mij de gelegenheid om even wat rust te nemen. Ik wil mezelf niet forceren. Al mag ik zeggen, dat mijn kortademigheid geleidelijk afneemt. Ik heb geen last meer van pijnlijke / prikkelende longen. Bij Max merk ik alleen maar dat ie alsmaar vaster ligt te snurken. Ik ook, maar niet overdag.

Palestina sinds 1948

Eten in Japan

Het is erg interessant wanneer toeristen die openstaan voor andere culturen hun ervaringen met ons delen. Deze Amerikaanse toerist bezoekt kleine restaurants die vaak door families uitgebaat worden.

Antichristelijk geweld groeit

In het Westen publiceren enkel Duitsland en Oost-Europese landen over de toenemende groei van geweld tegen Christelijke instellingen, waaronder kerken. In de meeste gevallen gaat het om brandstichtingen. Vorig jaar is daarover in Oostenrijk een rapport verschenen.
Vooral in landen als Frankrijk en Engeland zijn christelijke instellingen het doelwit. Onze Duitse buren staan als derde op de lijst. De aanvallen schijnen vooral uit extreem linkse politieke en islamitische hoek te komen. Maar dat schijnt gen probleem te zijn. Ook de vervolging van christenen in Afrikaanse en Aziatische landen niet.
Dat Joodse instellingen vaker onder vuur liggen, is direct te herleiden tot de genocide in Gaza. Het heeft niets te maken met antisemitisme. Al wil de pro-genocide overheid en hun supporters en de Joodse instanties ons dat wel doen geloven. Nogmaals, de genocide heeft bij mij de holocaust weggegumd. Immers : wat gij niet wilt dat u geschiedt......

Onvoorstelbaar!