Communicatiestoring

Ik had de hoop om vandaag de hele dag (zo'n beetje) bezig te zijn. Het regengootje moet nog op een punt vastgezet worden. Op het dakje liggen klinkers op de golfplaatjes. Ze liggen daar om de platen goed op elkaar te drukken. Ik heb tussen de platen wat siliconenkit gedaan, zodat ze qua vorm een geheel vormen.
Ter afsluiting wilde ik een stuk gaas tegen de muur van het schuurtje monteren. Dat is bedoeld voor een klimplant.
Helaas was mevrouw vergeten de tuindeur van het slot te doen. Ze is de hele dag weg, ergens in de buurt van Apeldoorn. Het was niet mogelijk om via de buren in de tuin te komen. Een of andere klus-Indo heeft namelijk een schutting om haar tuin geplaatst. 😃 Maar geen nood, ik heb me in de loods vermaakt. Voor alle zekerheid heb ik mijn communicatie met mevrouw via e-mail nog even gecontroleerd. Ik had haar inderdaad geschreven, dat ik de hele week beschikbaar zou zijn. Dus ook vandaag.
Morgen weer een hele dag.

Tel Aviv onder vuur

Van het Midden-Oosten

Het gaat niet zo gemakkelijk als tegen Venezuela en andere zwakke staten.

Wachten op de dood

Van bepaalde culturen weet ik, dat ouderen die de dood voelen naderen zich terugtrekken en in stilte en eenzaamheid sterven. Katten doen dat ook vaak. In dit geval is het een oude aap, die ervoor kiest om zich te laten doden.

Een val gezet?

Toen ik vanmorgen in de loods kwam, zag ik op de werkbank een val staan. Er hing een stukje brood in, dat besmeurd was met pindakaas! Nu is dat heel toevallig mijn bijna dagelijks ontbijt. 😂 Ik ben er niet ingetrapt. Het is lastig werken met een hand in zo'n val geklemd.

Leefbaar Dronten?

Twee weken geleden, op een vrijdag, had ik mijn fiets bij de Aldi gestald. Ik ging wat foto's ophalen bij de Hema. Toen ik terugkwam leek het alsof mijn fiets was verdwenen. Ik herken mijn fiets vanwege mijn opvallende zadelhoes. Toen ik op zoek ging naar de fietstas, zag ik een fiets met een wit zadel. Het was wel mijn fiets, maar niet mijn zadelhoes. Er was een zadelhoesje met het logo van Leefbaar Dronten op mijn zadel gezet! Ik ging er vanuit, dat mijn eigen zadelhoesje in mijn fietstas gedaan was. Maar dat was dus niet zo! Ik vroeg me af wat men met mijn zadelhoesje gedaan heeft.
Ik heb hen die vraag maar even gesteld. Het kan zijn dat iemand anders mijn dekje gejat heeft. Het was een wat regenachtige periode.

Ouwe lullen muziek -380-

Als een medicijn

Soms vraag ik me af, waarom ik me goed voel als ik ouderen help. Er waren er die me aan mijn moeder deden denken. Zijn ze soms een soort medicijn voor mij? Ik weet het niet, maar ik ben graag in hun omgeving. Ook al hoor ik dan telkens weer dezelfde verhalen aan. Voor hen ben ik een 'jonkie' of gewoon een aardige vent die naar hen luistert en ook nog handig is.
Een hond in mijn omgeving geeft mij ook een gevoel van rust. Is dat omdat we zelf geen honden meer hebben? Ik geef toe, dat wanneer zo'n beest tegen mij aanschurkt of aan mijn voeten komt liggen, ik nog meer tot rust kom. Vooral omdat ie niet eens van ons is. Zo'n hond of kat is wat dat betreft ook een soort medicijn. Als we na een periode van oppassen weer vertrekken, overvalt me weer het gevoel van verliezen. Het afscheid moeten nemen van zo'n viervoetige engel?

I'm Lisa

Een fragment uit en mooie film.

Grenzen bewaken

Men zegt dat je anderen in hun waarde moet laten. In principe doe ik dat ook. Het is de afgelopen decennia alsmaar lastiger geworden om me daaraan te houden. Het gebeurt maar al te vaak dat mijn grenzen overschreden worden. Op een manier die tegenwoordig als 'normaal' beschouwd wordt.
Het komt erop neer, dat ik moeite heb met asociaal gedrag en gebrek aan fatsoen.
Onder asociaal versta ik gen rekening houden met anderen. Zoals mensen die hun muziek snoeihard beluisteren of andere vormen van overlast veroorzaken. Vaak betreft het buren en/of buurtbewoners.
Het elkaar niet begroeten begin ik al te accepteren. Zoals deze week, toen ik de wachtkamer van de tandarts binnenkwam. Daar zaten twee volwassen vrouwen die op mijn 'Goede morgen' beiden niet reageerden. Ze waren met hun telefoons bezig. Als men mij niet bedankt voor iets wat ik gedaan of gegeven heb, vind ik dat onfatsoenlijk. Afhankelijk van de situatie spreek ik dan maar zelf een bedankje uit. Zoals toen ik een deur openhield voor iemand met veel boodschappen en ik geen dank woordje kreeg.
Soms krijg ik die alsnog, maar meestal niet.
Als ik ergens kom en ik zie een cadeau dat ik eerder gegeven heb dat aan gort ligt, dan vind ik dat erg ondankbaar overkomen. Dus geen cadeaus meer. Als iemand mij onheus bejegend heeft en een paar dagen mij vrolijk groet, dan laat ik zo'n iemand ook niet in zijn of haar waarde. En dan zijn er mensen die bij de kassa voordringen, de verkeershufters en de dames en heren politici met hun doen en laten.
Het zijn allemaal situaties, waarin ik moeite heb om mensen in 'hun waarde' te laten.
Het interessante is dan weer, dat ik diverse cursussen heb mogen volgen, waarin het bijspijkeren en aanpakken van dat soort mensen centraal stond. Neem alleen maar de Functioneringsgesprekken, Ontslag- of Slechtnieuwsgesprekken en het Omgaan met moeilijke medewerkers. 

Leuk

Boze mensen

20 Boys

Zo dus -116-

Ouwe lullen muziek -379-