Huwelijkse voorwaarden

Bij alleen het woord al, schrikken veel mensen. Ze beschouwen de voorwaarden als een motie van wantrouwen. In mijn ogen is het een soort verzekering. Daarom vind ik het in de meeste gevallen vrij logisch dat ze ingezet worden. Zoals in dit geval :
In een relatie heeft een vrouw door hard werken en verantwoord financieel beheer een behoorlijk kapitaal weten op te bouwen. Haar partner heeft zich in de afgelopen 12 jaar flink in de schulden gewerkt en afgesloten leningen verzwegen. Nu zij na zo lang samenwonen willen trouwen, wil de vrouw dat alleen als haar partner huwelijkse voorwaarden ondertekent. De man is daar heel boos over en heeft het over gebrek aan vertrouwen (!) en ervaart de voorwaarde als een dolksteek voor zijn liefde. Hij ziet zijn eigen financieel functioneren blijkbaar niet en evenmin datgene wat zijn partner in die periode heeft bereikt. Meneer zelf had geen baan. Het is zelfs zo erg met de man, dat ie in huilen uitbarstte. Krokodillentranen of onbegrip vanwege een totaal gebrek aan zelfreflectie?
Ik vind het logisch en zelfs noodzakelijk, dat mensen die een flink bezit hebben opgebouwd alleen een huwelijk willen aangaan onder bepaalde voorwaarden. Om te voorkomen dat het opgebouwde bezit verdampt vanwege het gedrag van een partner. Dat risico kan vanwege een mogelijke echtscheiding zo ook afgedekt worden.
Aan de andere kant kan ik me voorstellen, dat als een relatie na het huwelijk erg goed gedijt, de huwelijksvoorwaarden als maar minder krachtig zullen worden. Niet via een testament, want huwelijkse voorwaarden gaan voor op een testament.

Gymnastiek

Omdat het zowaar regent, ben ik vanmorgen maar met wat huishoudelijk werk aan de slag gegaan. Ja, er is altijd wel wat te doen. Tijdens ons vorig bezoek hebben we het mondstuk van de stofzuiger vervangen. Met het nieuwe mondstuk kan ik veel beter onder de kasten en in hoekjes terecht. Of beter : zonder dat mondstuk. Het oude hebben we eraf moeten zagen. Zo vast zat ie op de steel. Het nieuwe is gemakkelijk te verwijderen en te plaatsen.
Met alleen de steel kan ik onder de kasten en banken reiken. Desnoods ga ik even op de grond liggen, zodat ik kan zien wat ik doe. Vooral met een of meer huisdieren, verzamelen zich haren van de vacht onder het meubilair. Dat is na decennia honden gehouden te hebben een ons bekend fenomeen. Het gaan liggen op de grond gaat mij vrij gemakkelijk af. Nee, ik laat me niet zomaar vallen en Sonja hoeft geen ashi-waza op mij toe te passen. 😀Ik doe het zelf, maar wel gecontroleerd. Net zoals het opstaan. Ik krabbel niet overeind, maar sta gewoon op. Ik ben niet echt een stijve hark, maar ik merk wel dat de soepelheid op oudere leeftijd heel anders is dan die in mijn jonge jaren. Men zegt dat je na het drinken van voldoende alcohol veel meer ontspannen bent. Maar ik drink geen alcohol. Ik wil een leuk en gezond leven blijven leiden, hè.

Toen ik laatst op een oude, krakende stoel stond dacht ik aan mijn judolessen. Toen leerde ik als eerste mijn val te breken, o.a. door met een hand hard op de grond te slaan. Als ik dat nu zou doen breek ik mijn arm. Doe ik dat niet, dan breek ik hem toch wel. 😂 Dus ik ga niet meer op die antieke stoel staan.
Toen ik gisteren in de kippenren met het gaas bezig was (foto), gebruikte ik een trapje. Met klompen aan mijn voeten stond ik ook niet bepaald stevig. Ik moest ook een beroep doen op mijn evenwichtsorganen. Komt bij dat de kippen voortdurend in de weg liepen. Enige alertheid was dus ook geboden. Als ik daar gevallen zou zijn, zou er geen haan naar gekraaid hebben. Al was het maar omdat de bewoners geen haan hebben.  Dus ik moet voorzichtig en bewust bezig zijn.

In uniform

Als jochie hoorde ik een paar keer volwassenen zeggen : "Trek een Duitser een uniform aan en ze worden vervelend. Zelfs als postbode." Later merkte ik, dat het niet alleen Duitsers zijn, die daar last van hebben. Het is alsof een uniform een bepaalde vrijbrief is voor autoritair en naar gedrag. Het kan erger. Kijk maar eens naar organisaties als Blackwater en ICE. Er zijn veel vrouwen die gecharmeerd zijn van mannen in uniform.
Laatst zag ik een met allerlei blink-blink omhangen militair een toespraak houden. Die man vertegenwoordigt een natie, die de afgelopen 40 jaar al ruim 10 miljoen mensen omgebracht heeft. Hij heeft daar medailles voor gekregen. Voor mij is zo'n iemand de personificatie van de grootse moordenaar. Ook al zal hij zich verweren met Befehl ist Befehl. Zoals velen dat doen. Ik begrijp steeds beter waarom mijn vader zijn onderscheidingen 'flauwekul' noemde. 

Van het Oostfront

De bescherming van criminelen

Zodra het om wangedrag van immigranten / vluchtelingen / asielzoekers gaat, worden mensen de mond gesnoerd. Het bekendmaken van feiten maakt in dergelijke gevallen plaats voor censuur, straf en/of zelfs moord.

Mijn sidekick

De Friese stabij Feijke is naar de kapper geweest! Ze ziet er prachtig uit met haar nieuwe coup. Ze is ook gewassen. Dat voel ik aan haar vacht. Hoewel ze veel buiten is, is Feijke geen hond die vuil wordt. Hooguit even, want na enige tijd is haar vacht weer spierwit. Zonder te likken of zo. Misschien een tip voor de wasmiddelen fabrikanten : vraag het Feijke!
Ze kan weer heel goed lopen. Feijke is volledig hersteld van de beide operaties. Ze verblijft ook weer buiten als iedereen even weg is. Dat vindt ze fijner dan binnen opgesloten te worden. Ten tijde van het kapotte PCS verliet ze op een gegeven moment het terrein. Ze verliet het terrein steevast op een vaste plek. Blijkbaar vanuit het besef, dat daar geen controle meer is. Ze was al heel lang gewend om zonder speciale halsband buiten te zijn. Vandaar dat het PCS belangrijk is. Feijke draagt nu weer de speciale halsband. Totdat haar brein weer gereset is. 
Als ik 's morgens uit de slaapkamer kom, word ik enthousiast begroet door Feijke. Ik zeg dan : "Goedemorgen Feijke! Ja, ik leef nog." 😊Feijke houdt mij constant in de gaten. Ze volgt me overal. Als ze het zat is om achter die drukke ouwe aan te rennen, gaat ze in haar hok liggen. Maar zodra ik mijn klompen verwissel voor mijn pantoffels, komt ze tevoorschijn. Dan gaan we samen weer naar binnen.
Als ik aan het bureau zit, ligt zij eronder. Ze mag dan hoorbaar snurken, maar zodra ik aanstalten maak om van mijn stoel op te staan, gaan haar ogen open. Zelf houd ik haar ook in de gaten. Ik geniet ook van de Friezin.

Honden onder elkaar

Nog een voorbeeld van hoe honden elkaar corrigeren. Ik noem het een hondse behandeling. Dus geen geschreeuw en/of fysiek gedoe. Veel met de lichaamstaal.

Zit de elite erachter?

Afgaande op de westerse politiek, wil deze per se een oorlog tegen Rusland beginnen. Men is daar al jaren druk meedoende, door de Russen op allerlei manieren te pesten. Zo'n oorlog zal tot miljoenen slachtoffers leiden. Nu Oekraïne zwaar op verlies staat, lijkt dat doel niet bereikt te worden. Al doet met name Engeland flink zijn best om het tij te keren.
Als ik dit verschijnsel en de mogelijke gevolgen ervan vergelijk met het programma / uitspraken van het WEF in het algemeen en die van de psychopaat en WEF lid Bill Gates in het bijzonder, vraag ik me af of de Westerse politiek gevolg geeft aan diens wens : uitdunning van de wereldbevolking. Zelfs de WEF fans van de Oranjes roepen niet op tot een vrede en een dialoog, terwijl de politici hardnekkig beweren dat Rusland ons gaat aanvallen.
De koning zou als staatshoofd toch direct naar Moskou afgereisd moeten zijn om een ramp voor ons landje te voorkomen? Wie zwijgt, stemt toe. In plaats daarvan zal WEF fan Willem A zijn schuilplaats al aan het inrichten zijn geweest. De Oranjes zullen net zoals de politici die een oorlog als doel hebben nagestreefd al als eersten gevlucht zijn! Zoals de vorige generaties ook al deden. De oorlogszuchtige leiders zullen in hun schuilplaats zonder scrupules tevreden van een wijntje genieten. Want ze hebben het volk verzorgd achtergelaten; met een noodpakketje.

This monday morning feeling

Pick up man

Gaas vervangen

Als jochie ging ik in de herfst op de Hoge Rijndijk beukennootjes rapen. In een grote, statige tuin stond de boom. Ik moest daarvoor vanaf de Hoofdstraat de oude Leiderdorpse brug oversteken en dan linksaf. Verderop aan de linkerkant was de tuin met de beuk.
Bij ons in de wijk is een woning, waar in de voortuin ook een grote beuk staat. Een prachtige boom, maar rond deze tijd van het jaar dus niet. Niet omdat ik geen beukennootjes meer raap, maar vanwege de restanten ervan. Ze bedekken het trottoir, wat met name voor de mensen die niet zo goed ter been zijn, een erg lastig stukje is. Ik kan me voorstellen, dat mensen daar hun enkel verstuiken of iets ergers overkomen. Met een rollator er doorheen karren lijkt me ook lastig. Ik snap niet waarom de bewoners de stoep daar niet aanvegen.
Zo'n beuk staat ook bij de erfgrens met de buren hier. De takken hangen boven de kippenren. Al het afval van de beuk blijft op het net liggen, waarmee de bovenkant van de ren is afgedekt. Zodoende ging het fijnmazige net doorzakken. Ik heb het fijnmazige gaas vanmiddag verwijderd.

Er ligt nu kippengaas op met een maaswijdte van 5 cm. Het gaas is bedoeld om roofvogels buiten de ren te houden. Met de grotere maaswijdte zal er veel minder afval van de beuk op het gaas blijven liggen. Ik moest twee banen van 10 meter lang en 1 meter breed aanbrengen, nadat de oude bedekking verwijderd was. Ik hoef het nu enkel nog hier en daar vast te zetten en een stuk af te knippen. Tegen 17.00 uur met een theepauze tussendoor lag het nieuwe gaas erop. Maar morgen is er weer een mooie dag. Verwacht ik. Tijdens het werk had ik constant een paar nieuwsgierige chicks om me heen. Het was de hele tijd opletten, om te voorkomen dat ik op een van de dames zou gaan staan. Het was de hele tijd tok, tok, tok. Ik zei : "You tok too much!" Maar ze begrijpen geen Engels of ze zijn Oost-Indisch doof.

Kabel begraven

Vanmorgen heb ik eerst wat gereedschap in een emmer gedaan. Ik heb hier geen gereedschapsbakje, je weet wel met zo'n handvat. Maar een emmer of zak is voor mij ook prima. In mijn jonge jaren (zei opa) had ik zelf zo'n bakje gemaakt van hout. Met als handgreep een stuk van een (afgebroken -denk ik-) bezemsteel. Handig om enkel het gereedschap mee te nemen wat ik op de klusplek nodig heb. Lopen is gezond, maar van heen en weer lopen word ik tegenwoordig moe. 😆
Ik heb na het ontbijt mijn spiekbriefje even bekeken. Het eerste wat daarop stond genoteerd, was de kabel van het PCS (Pet Containment System) onder de grond doen.
Gelukkig is het geen kabel die volgens het Klic / Wibon gelegd en geregistreerd moet worden. Een geul van 60 cm diep en 20 meter lang wordt het dus niet. Trouwens, het Klic is ook niet altijd even betrouwbaar. Het komt vaak voor dat zo'n kabel of leiding niet op de geregistreerde plek gevonden wordt of dat de gravers verrast worden met een niet geregistreerde.
Ik hoef enkel een spade in de grond te steken en vervolgens wat ruimte maken door de spade wat heen en weer te bewegen. Dus dat valt mee. Alleen moet ik dat over een lengte van 20 meter doen.
Met de ochtend zon in de rug ben ik aan de slag gegaan. Het PCS is actief en ik wil het graag zo houden. Het lastige van het werk was het lange gras langs de greppel. De spade sneed het niet altijd door. Dat lang gras blokkeerde dan het geultje. Maar met een bamboestokje lukte het de kabel in het geultje te duwen.
Vanwege de eentonigheid heb ik het werk wat afgewisseld; een paar meter met de spade en daarna de kabel erin gelegd / geduwd. Tegen 10.30 uur was ik klaar. Voor de zekerheid controleerde ik even het centrale kastje van het systeem. De afbakening van het terrein werkt nog steeds. Hoera! Het eerste klusje kan weggestreept worden. Koffietijd.

De ochtenden

Zoals gezegd bieden de ochtenden hier ook vaak mooie beelden op. Zoals vanmorgen, toen het nog wat mist hing.

De wereld in opstand

Het is typerend dat de leiders ver van het volk staan. Maar het volk pikt het niet langer. Is er een soort Franse revolutie op komst, die in dit geval de elite naar de guillotine zal sleuren?

Een weerzien met je redder