Ouwe gek

Het klinkt wat raar en toch is het waar! Vanmiddag, na de lunch, dook plots een vreemde gedachte bij mij op. Ik vroeg Sonja toen : "Klopt het dat ik uit bed ben gevallen?" 😂 Ja, echt waar! Ze keek mij wat verbaasd aan en antwoordde : "Weet je dat niet meer?" Nee dus, want het schoot me toen pas door het hoofd. Toen ze mijn vraag bevestigend had beantwoord, wist ik ook de reden. Ja, de grijze massa van deze opa werkt op een bijzondere manier. Ik droomde namelijk dat ik een boswandeling maakte. Plotseling dook een enorme slang, je weet wel zo'n dikke boa (ik heb het nog steeds over de slang 😆), uit een boom naar mij. Met geopende bek waarin twee venijnige hoektanden zo groot als slagtanden van een olifant zichtbaar waren. Ik dook weg en toen ......lag ik blijkbaar naast mijn bed. 😂😂😂 Sonja had het licht nog aangedaan, zei ze.
Ik denk dat ik vanwege mijn vele nachtelijke activiteiten, die ik inmiddels achter de rug heb, het mij niet eens meer opgevallen is of zo. Maar goed, ik heb geen blauwe plekken, geen pijnlijke spieren en geen builen. Wel een gek verhaal.

Van pallets voor vogels

Vorig jaar of zo heb ik voor iemand een bankje gemaakt van pallets. Naast in stukken zagen kan je nog veel meer doen met pallets.

O, zit dat zo!

Toen ik hem vroeg naar zijn bezigheden, vertelde hij mij dat hij bij het AZC werkt. Daar begeleidt hij jongeren. Ik merkte dat ie zich nogal terughoudend opstelde. Dat duurde totdat ik vertelde over mijnvrijwilligerswerk voor Vluchtelingenwerk in Lelystad. Toen veranderde zijn houding. Er vond een leuk en interessant gesprek plaats. Hij werkt vooral met de jeugdigen. 
Ik heb hem toen specifiek gevraagd hoe het nou zit met al die jongeren en vooral kinderen. Hij bevestigde toen datgeen wat ik al wist. Hij zei dat jongeren vanaf een jaar of 12 - 13 meestal uit waren op gezinshereniging. De meeste jongere kinderen zijn uit pure wanhoop met anderen meegegeven. Hun ouders hopen op een beter leven voor hen. Maar ook onder die groep zijn gevallen van gezinshereniging als doel.
Hij vertelde dat jongeren die via Libië waren gekomen meestal last van trauma's hebben. In dat land worden wreedheden, waaronder misbruik, begaan jegens vluchtelingen. Fysieke wonden vormen het bewijs. "Als je voor €4.000 4 mensen moet smokkelen, dan maken twee of drie mensen minder de winst van een smokkelaar alle al veel groter. Wat er met de achtergelaten mensen gebeurt is weet men niet. Al laat het zich ook wel een beetje raden.
De man liet blijken begrip te hebben voor de weerstand tegen vluchtelingen die ontstaan is. "Het is niet helemaal zuiver en transparant", besloot hij.

Buurvrouw en buurman

Toen ik vanmorgen terugkeerde van de loods, zag ik de buurvrouw die aan het zagen was. Ze heeft gisteren een paar schuttingdelen laten vervangen. De oude was ze in kleine stukken aan het zagen met een reciprozaag. Ik zag dat ze daar moeite mee had, dus bood ik haar mijn hulp aan. Die aanvaardde ze gretig. "De zaag is nogal zwaar en ik heb last van reuma in mijn vingers", zei ze. De zaag was er een met een accu. Toen ik hem in mijn handen had, dacht ik gelijk : "Ik gebruik de decoupeerzaag."
De buuf was zelf op een laag bankje aan het zagen. Ik houd mijn rug ook in dit geval liever recht, dus ben ik de workmate gaan halen. Die bleek ze zelf ook te hebben, maar ze vond het te veel moeite hem van de muur van haar schuurtje te plukken. Ze wilde ook niet dat ik dat voor haar zou doen. "Nee hoor, het gaat best zo", zei ze kreunend. Ik dacht : "Oke."

Met de workmate en de decoupeerzaag vlotte het werk. Dat viel haar ook op. Dus haalde ze haar eigen decoupeerzaag tevoorschijn. Nee, de workmate bleef aan de muur hangen. Ik vroeg haar of zij in plaats van het zagen, het hout wilde opruimen. Dat vond ze een goed idee. Maar ze wilde eerst pauzeren, vanwege haar handen. Ik grapte en zei : "Je gaat toch niet stiekem alleen koffie drinken hè?" Ze keek mij eerst wat verbaasd aan, maar toen viel het kwartje. Het was kwart voor elf. Even laten zaten we in haar tuin aan de koffie. Daarna hebben we nog een uurtje gewerkt en toen was alles opgeruimd. Tegen half een was ik weer een deur verder, thuis dus. Een opgeluchte buuf achterlatend. Ach, ze doet ook veel voor ons. Ook al krijgt ze daar altijd wat voor, elkaar helpen hoort nu eenmaal.
Ik heb het oranje verlengsnoer dat ze voor de decoupeerzaag had gebruikt, mee naar huis genomen. Het was een keer kapot geknipt en met een kroonsteentje gerepareerd. Maar daar heb ik leuke soldeerhulsjes voor.
Van de oude palen heb ik de puntpaalhouders apart gehouden. Die gaan bij het oud ijzer.

Treppenwitz

De titel is in dit geval maar een woordspeling. De uitdrukking betekent, dat iemand pas wat denkwerk moet doen, voordat is een grap doorziet. Tenminste, zo hoorde ik dat van mijn lerares Duits. In dit geval een grappig filmpje over mensen en trappen.

Lekker klussen

Met een andere blik

Een tijdje geleden raakte ik in gesprek met een moslima vanwege een klus. Van origine is ze Nederlandse. Ze was geboren en getogen op de Bible Belt hier op de Veluwe. Ze komt uit een streng Protestants gezin. Ze trouwde ooit met een geloofsgenoot, het stel scheidde later. Ze merkte in de periode van haar huwelijk, dat haar wereld erg klein was geworden. Na een echtscheiding ontmoette ze een aantal jaren later haar huidige man. Hij is van Marokkaanse komaf. Ze is toen overgestapt naar de Islam. Ze draagt ook kleding die haar lichaam bedekt, inclusief hoofdbedekking.
Er ging een heel andere wereld voor haar open, sinds ze die kleding draagt. "Familie, vrienden en kennissen, eigenlijk bijna iedereen, kijken plots heel anders naar mij", vertelde ze, "terwijl ik nog steeds hetzelfde ben gebleven." Ze praat niet over haar geloof of de verandering. Ook in de gesprekjes met anderen is niets veranderd. En toch die verandering in haar relaties De veranderingen van buitenaf zijn erg vaak negatief. Ze is daar erg van geschrokken. Op haar werk werd ze in het begin van de overstap ook anders behandeld. Als een minder iemand.
Ze zei dat net zoals bij Protestanten en andere geloven zijn er erg strenge die de leer heel strikt toepassen en de meer losse stromingen. Zij leeft in de laatste. "Mijn Marokkaanse man geeft mij veel meer ruimte", zei ze, "maar men gelooft dat niet." Ik geloof haar wel, afgaande op datgene wat ze allemaal doet in haar dagelijks leven. Alleen al het feit dat ik met haar aan de thee zit terwijl haar man aan het werk is, zegt mij genoeg. Ze zei dat haar man mij wel kent, omdat ik geregeld voorbij hun huis loop als ik zwerfvuil aan het opruimen ben.
Uit haar verhalen en antwoorden maakte ik op, dat ze dagelijks een gewoon 'Nederlands' leven leidt. Ze heeft geen beperkingen opgelegd gekregen van haar man. De kleding draagt ze uit vrije wil. Ondanks de veranderingen weigert ze westers gekleed te gaan. Ik proefde toen wel een wat uitdagend gedrag. Ze had niet verwacht dat alleen al de kleding zoveel invloed zou hebben op haar omgeving. Ik besloot met : "Tja, vertel mij niets over uiterlijk en reacties." 

Hond uitlaten?

Nee, zelf hoef ik al een paar jaar geen hond meer uit te laten. Toch word ik af en toe nog eraan herinnerd. Meestal in de voormiddag. Dan kijk ik plots op de klok om te zien hoe laat het is. Het gaat dan om het tijdstip rond 12.30 uur. Dat was het moment om Fenna weer uit te laten. Maar dat hoeft niet meer. Ook als het tegen 22.30 uur is heb ik dat. Maar alleen als het regent. Dan denk ik : "Toch wel fijn om nu niet naar buiten te hoeven. Dus ik hoef na 40 jaar honden gehouden te hebben, niet meer dagelijks een hond uit te laten. Of liet ie mij uit? 

Een nieuw levensdoel

Duitsland trok de subsidie in. Had Duitsland het geld nodig om de oorlog in Oekraïne te steunen? Om levens te vernietigen in plaats van te redden?

Vertrouwen als basis

Vanmiddag heb ik opnieuw een gesprek gehad met buurtbewoners die een overkapping willen. Van de 'vrijwilliger' die €45 per uur vroeg heeft men moeten afzien. De man in kwestie bleek later een ZZP'er te zijn.
In dit geval hebben we een andere afspraak gemaakt, met als basis wederzijds vertrouwen. Anders voor wat betreft de inkoop van het benodigd materiaal. De bewoners gaan het materiaal zelf met behulp van de offerte kopen. Zelf koop ik het bevestigingsmateriaal. Daaronder de beugels waar de muurbalk op bevestigd wordt en de speciale schroeven en opvulblokjes om de golfplaat te monteren. Zoals gezegd bouw ik het geraamte. De rol golfplaat wordt door iemandanders gelegd en vastgezet. De bewoners gaven de voorkeur aan puntpaalhouders en dus geen palen in de grond.
Hoewel de achtertuin deels betegeld is, liggen op de plaatsen waar de palen moeten komen pastegels in de vorm van kleine klinkers. Dus de grote tegels kunnen gewoon blijven liggen. De bewoners hoeven wat dat betreft geen voorbereidingen te doen.
Ik mag zoals gewenst zelf mijn werktijden bepalen. Dat houdt ook in dat ik de sleutel van de tuindeur krijg. Het is nu wachten op de aflevering van het materiaal. Ik heb wel zin in een nieuwe klus. 

Pretty Things -Big Boss Man-

O, o, wat hadden de oudere generaties het in de jaren 60 moeilijk met al die 'popherrie', lelijke figuren en langharig werkschuw tuig! Maar voor ons was het allemaal top! 😀 

Voertuig beheersing

Vogels voeren

Wij voeren de vogels. Meestal etensrestjes, zoals aardappel, pasta en het reguliere voer, zoals mezenbollen en zaad.
Het vervelende van het zaad of de vogels is, dat het zaad ook op de grond belandt. Niet alleen vanwege het knoeien. Er zijn ook vogels, vooral duiven, die er een rommeltje van maken. Duiven gooien veel zaad wat ze blijkbaar niet lekker vinden uit de voederbak. Eenmaal op de grond groeit het gevallen zaad uit tot ongewenst groen. Het kan ook muizen en ratten aantrekken. Ik ben nog steeds op zoek naar een manier om zaad in de voerbak te kunnen houden.
Hier een leuke creatieve oplossing voor een 'voerbakje' of voerfles.

Zagen -2-

Vanmorgen ben ik nog rustiger van start gegaan dan gewoonlijk. Mijn wederhelft ligt met griep in de ziekenboeg, vandaar. Elk nadeel heeft z'n voordeel, want het was op weg naar de loods vrij rustig wat het verkeer betreft. Niet dat ik met angst en beven me op weg geef. Ik kan me nog steeds goed aanpassen aan het dagelijks verkeer. Dat is dan wel een rollenspel, want ik ben gewoonlijk niet zo asociaal. Ik heb geen haast, geen last van stress, ik anticipeer, ken de verkeersregels en pas ze toe. Maar mijn eigen veiligheid en die van al die idiote anderen staat voorop.
In de loods ben ik weer aan het zagen geslagen. Dit keer heb ik twee pallets in stukken gezaagd. Ik leg zo'n pallet op twee schragen waarop ik een paar balkjes heb gelegd. Dat is dan mijn zaagtafel. Vooraf moet ik de pallet controleren op spijkers. Dit om te  voorkomen, da tik de zaag kapot maak. Het werk leverde na een uurtje zagen een kruiwagen met kop aan schoon brandhout op. Afgezien van de spijkers. Ik weet zeker dat veel mensen liever hout dan gas stoken komende maanden. Ondanks de bezwaren tegen het stoken van open haarden en/of houtkachels. Dat mag enkel de overheid doen in zijn 200 biomassacentrales. Dat geldt ook voor het stoken van steenkool.
Het zagen valt allemaal binnen het kader van opruimen. Ik hoef er niets aan te verdienen. Al is het wel zo, dat wanneer iemand langskomt met twee doosjes kroketten mag ie al het hout (ook die in de speciekuipen) meenemen. 😀

Hun territorium