Maar nu heeft ze huisarrest. Als ik haar uitlaat is ze aangelijnd. Zo'n hond wordt geleid door het instinct. Feijke is een jagertje. Dus ze kan plots exploderen en er vandoor gaan. Maar zo te zien geniet ze wel van de wandelingen buiten het terrein. Het is natuurlijk een heel andere omgeving dan de tuin. Al hebben de eigenaren haar daar sinds haar herstel vaker uitgelaten. Blijkbaar geniet ze er zo van, dat ze soms weigert mij te volgen als we weer richting huis gaan. Ze blijft dan stokstijf staan en geeft een paar keer met haar kop een ruk aan de riem. In de geest van : "Nee, deze kant op."
Zelf mag ik ook niet zoveel. Ik zit slechts aan een onzichtbare riem. Dat ik moeilijker dan aan een echte riem of ketting vastzitten. Ik bedoel, het doet een beroep op mijn zelf discipline. Ik ben net als Feijke een stuk van mijn vrijheid kwijt. Aan de andere kant geeft het ook wel weer steun : we zijn niet de enige, we zijn lotgenoten. Misschien voelt Feijke dat ook zo. Want normaal ben ik vooral buiten bezig. Maar ook ik heb een soort van huisarrest. Dus zitten we samen binnen.
Op het terras zit Feijke ook aangelijnd. Dat is dan een langere lijn, zodat ze toch wat bewegingsvrijheid heeft. Als ze op het terras is, zie ik een andere Feijke. Ondanks de lijn kijkt ze op de haar vertrouwde manier rond. Ze proeft dan toch iets van de vrijheid die ze gewend is. Net zoals ik als ik een klusje doe. Geen grote, maar toch.