Opgejaagd worden

Toen ik een keer voor iemand hier in de buurt een klemmende deur repareerde, vroeg de vrouw telkens hoe lang ik nog bezig zou zijn. Ook in andere klus situaties deed ze zo. Ik voelde me door haar gevraag erg opgejaagd. Er vielen geen kwartjes, toen ik haar vroeg of ze soms haast had. Ook niet toen ik zei dat ik het niet zo prettig vond.
Om die reden doe ik geen klusjes meer voor haar. Er was er nog een die constant op mijn vingers keek en commentaar leverde en/of vragen stelde die nogal bemoeizuchtig overkwamen. Zoals 'houd je die schroef wel recht?' en 'is dat niet een te grote boor?' en andere opmerkingen die doen voorkomen alsof ik voor het eerst dat werk doe.
Ik heb daar last van in de zin van 'Waar bemoei je je mee? Laat mij nou maar mijn gang gaan!'. Men vraagt mij een klus te doen, omdat ze het zelf niet kunnen. Maar ze weten het wel beter (foto).
Ook daar heb ik niets mee. Dan zeg ik : "U mag het het voortaan zelf doen." Soms doet het me denken aan een bejaarde tante van mij. Ze woonde in hetzelfde dorp als ik. Als ik haar ophaalde voor een bezoekje aan ons ouderlijk huis, wees ze me gedurende de hele rit van krap 10 minuten de weg. 😂 Soms vroeg ik haar opzettelijk of ik ergens links of rechtsaf moest. Als een soort geheugentraining voor haar. Maar zij dacht dat ik de weg niet wist. 😁