Men zegt dat je anderen in hun waarde moet laten. In principe doe ik dat ook. Het is de afgelopen decennia alsmaar lastiger geworden om me daaraan te houden. Het gebeurt maar al te vaak dat mijn grenzen overschreden worden. Op een manier die tegenwoordig als 'normaal' beschouwd wordt.
Het komt erop neer, dat ik moeite heb met asociaal gedrag en gebrek aan fatsoen.
Onder asociaal versta ik gen rekening houden met anderen. Zoals mensen die hun muziek snoeihard beluisteren of andere vormen van overlast veroorzaken. Vaak betreft het buren en/of buurtbewoners.
Het elkaar niet begroeten begin ik al te accepteren. Zoals deze week, toen ik de wachtkamer van de tandarts binnenkwam. Daar zaten twee volwassen vrouwen die op mijn 'Goede morgen' beiden niet reageerden. Ze waren met hun telefoons bezig. Als men mij niet bedankt voor iets wat ik gedaan of gegeven heb, vind ik dat onfatsoenlijk. Afhankelijk van de situatie spreek ik dan maar zelf een bedankje uit. Zoals toen ik een deur openhield voor iemand met veel boodschappen en ik geen dank woordje kreeg.
Soms krijg ik die alsnog, maar meestal niet.
Als ik ergens kom en ik zie een cadeau dat ik eerder gegeven heb dat aan gort ligt, dan vind ik dat erg ondankbaar overkomen. Dus geen cadeaus meer. Als iemand mij onheus bejegend heeft en een paar dagen mij vrolijk groet, dan laat ik zo'n iemand ook niet in zijn of haar waarde. En dan zijn er mensen die bij de kassa voordringen, de verkeershufters en de dames en heren politici met hun doen en laten.
Het zijn allemaal situaties, waarin ik moeite heb om mensen in 'hun waarde' te laten.
Het interessante is dan weer, dat ik diverse cursussen heb mogen volgen, waarin het bijspijkeren en aanpakken van dat soort mensen centraal stond. Neem alleen maar de Functioneringsgesprekken, Ontslag- of Slechtnieuwsgesprekken en het Omgaan met moeilijke medewerkers.