Vanmorgen reageerde ze nog enthousiaster op de sneeuw. We stapten net de deur uit, toen het feest voor haar begon. Ze maakte gekke sprongen en hield dat onderweg lang vol. In het nog donkere park hoorde ik vrolijke kinderstemmen en zag ik lichtjes. Dichterbij gekomen zag ik twee kinderen op een slee, die door hun vader voortgetrokken werd. Saar, inmiddels met een witte rug, werd daar ook weer vrolijk van.
Daarna verliep de wandeling in de normale stand; met veel gesnuffel. Het was minder koud dan de voorgaande dagen. Met de lagere temperaturen is zo'n zakje met warme hondenpoep een fijne warmtebron om een hand op temperatuur te houden. 😂