Het leek een simpel klusje

Vandaag hebben we de wangen van de dakkapel met gipsplaten bekleed. Dat leek een eenvoudige klus. Een paar driehoeken snijden en vastschroeven die hap. Klaar!
Niet dus, want de zijkanten waren niet helemaal vlak. Of beter, de een niet helemaal en de ander helemaal niet. Dus moesten we voor de laatste een paar rachels inzetten, om daarop de gipsplaten te schroeven. Maar voordat het zover was, moesten we eerst nog twee plafondplaten plaatsen. De eerste was het lastigst, omdat de diverse doorvoeren van de elektra extra openingen in de gipsplaat vergden. Dus het was toen al passen en meten. En ja, ik heb een paar keer verkeerd afgetekend. Gelukkig te krap, zodat we geen hele plaat verknoeid hebben.
Zoals gezegd duurde het plaatsen van de platen op de zijkanten van de dakkapel aanzienlijk langer dan gedacht. Maar uiteindelijk lukte dat ook. Omdat we besloten de gipsplaten tot beneden te laten doorlopen, moesten de beide vensterbankdelen er weer af. De lange kon er daarna weer op, maar de kortere moet nog een centimeter ingekort worden. Maar dat, samen met het verder afwerken, komt een volgende keer.

Scholieren demonstreren

Op Urk hebben scholieren toestemming gekregen te demonstreren tegen het verbod op de pulsvisserij. Een in mijn ogen ook zinloze demonstratie, want de rest van Europa is voor het verbod. Maar ik kan toch meer begrip opbrengen voor de Urker kids, dan voor de klimaat-spijbelaars.
Het begint een algemeen iets te worden, dat kinderen ook gaan demonstreren. Al zag ik hen niet als tegenwicht tegen de anti-zwarte piet acties voor het behoud van onze tradities en geschiedenis. Als schoolgaande kinderen zouden protesteren tegen de huidige pensioenregeling en/of voor een betere zorg en/of tegen de armoede / ongelijke kansen / beter onderwijs, dan mogen ze wat mij betreft vaker demonstreren. Maar ja, daar zal menig linkse leraar zich niet over uitlaten. Vooral dat laatste (beter onderwijs) niet, want dan staat menig leraarsbaantje op de tocht.

Een nieuwe burgemeester

Dronten krijgt een nieuwe burgemeester. Hij is lid van de VVD en heeft enige ervaring. De burgemeester is ook een mens. Dat is al heel wat tegenwoordig. Meneer heeft namelijk fouten gemaakt. En dat is mensen niet vreemd. Ik zou ook kunnen zeggen : de burgemeester heeft extra lessen geleerd. Dat staat beter. Ik hoop voor hem en de inwoners, dat ie hier succes zal hebben.
Meneer Gebben gaat de tijdelijke burgemeester mevrouw Ineke Bakker vervangen. Zij verving tot dan de vorige burgemeester, Aat de Jonge.
Een SP raadslid is faliekant tegen de benoeming van meneer Gebben en tegen de ontwikkelingen rond Lelystad Airport. De Kruiff is het oneens met het standpunt van zijn partij, die voor het vliegveld is. Maar in een democratie telt de meerderheid, hoewel....

Fietsen in de storm

het vergeten lijstje

Soms verloopt een dag anders dan verwacht. Dan kan het zijn, dat je helemaal geen afspraken meer hebt. Vanmorgen ben ik op de fiets gestapt. Ja, ja, in de forse windvlagen en een vreemde geur helemaal uit Alblasserdam. Ik hoorde dat het ontsnapt gas is uit een tankwagen. Men weet niet wat voor gas, maar het tranen en misselijk gevoel dat het veroorzaakt kan volgens de voorlichter geen kwaad. We worden maar wat op de mouw gespeld, om onrust te voorkomen.
Ik ging een paar foto's ophalen, die ik heb laten afdrukken. Dit keer had ik een briefje bij me.... Op zolder hangt een fraaie lijst voor een fotocollage, maar daar was een aantal foto's uit verwijderd / verdwenen. Uit mijn enorme collectie heb ik er een paar geselecteerd om de hiaten op te vullen. Helaas betrof het voornamelijk vakjes waarin de foto in de lengte geplaatst moest worden. Maar ik maak dat soort foto's nauwelijks. Dus ik heb toch gewone foto's geselecteerd en besteld.
Onderweg trapte ik me af en toe het apezuur. Ik werd zelfs ingehaald door een mevrouw, die net als ik ook op een gewone fiets reed. Maar zij had behoorlijk dikke benen, dus veel meer gewicht op de pedalen. Ik heb soms ook dikke benen, maar dan kan ik juist niet fietsen. Haha!
Maar goed, ik heb toch maar even in weer en wind gaan fietsen. Bij het gemeentehuis hing de vlag van Europa nog aan een zijden draadje. Typisch. Een beetje storm en Europa krijgt het moeilijk.
Ik heb thuis, na de koffie, de foto's in de lijst gedaan. Het staat nu weer veel beter, dan al die witte vlakken met hier en daar een foto.
Sprekend over de storm, Gale Storm was een bekende zangeres in de jaren 50. Van haar hadden we dit nummer in huis :

Een en al onrust

Fenna is over het algemeen genomen een gemakkelijke hond. Ze kan alleen blijven als wij op pad gaan. Fenna blaft niet de buurt bijeen en maakt niets kapot. Ze vindt het geen probleem om door anderen te worden uitgelaten, als het zo uitkomt. Maar meestal zijn we op tijd thuis, zonder haar vaste cyclus van gewoontes te doorbreken.
Het gaat allemaal goed en gemakkelijk, totdat.... de kleine kleinkinderen er zijn. Zodra oma Sonja met hen of een van hen naar buiten gaat om te wandelen of naar de speeltuin te gaan of weer thuisbrengen, dan slaat de onrust bij Fenna toe. Sonja mag wel alleen weg, maar met die kleinkinderen erbij is een ander verhaal. Fenna ijsbeert dan in de huiskamer, staat voor het raam te kijken, steekt haar kop door het kattenluik en wacht bij de achterdeur. Dat alles met een zacht gepiep. Ik denk dat het haar moederinstinct is.
Als ik haar in die tijd uitlaat, denkt ze overal Sonja en/of in dit geval Luuk te zien. Dus ook buiten een en al onrust. Dat gaat pas over, zodra Sonja weer thuis is. Met of zonder kleinkind, dat maakt dan voor de Friezin niet uit. Gek beest.

Hoera voor Viktor en Gerhard!

Vanmorgen hoorde ik op het nieuws een geluidsopname van een paar verkopers van het energiebedrijf Essent. Men liet een deel van een gesprekje horen, waarin verkopers te kennen gaven, dat de klant hoe dan ook geld afhandig gemaakt moet worden. Ik herkende de typisch Amerikaanse benadering. Nu schrok ik niet zozeer van de inhoud hoor. Veel van die belfiguren zijn erop uit de mensen aan de andere kant van de lijn te naaien. Zo simpel is dat. Het was enkel het taalgebruik, dat mij het niveau van dit soort bellers bevestigde; hun hebben, hun denken enz. Eigenlijk vond ik dat nog het meest walgelijke. Daar neemt een bedrijf als Essent dus genoegen mee; onbenullig personeel.
Ik hoorde ook over de weigering van Viktor Orban (Hongarije) om een Nederlandse regeringsdelegatie te ontvangen. Hier reageert men geschokt. Zelf  denk ik het er mijne van. Eerst Hongarije betuttelen en zwartmaken en dan jezelf uitnodigen en vrolijk op de koffie gaan? Steeds meer politici zijn nogal arrogant en kinderlijk in hun denken. Om maar te zwijgen over die typisch Nederlandse bemoeizucht. Alsof het hier in Nederland allemaal zo goed is.
Gerhard Schröder, voormalig Bondskanselier van onze oosterburen is van mening, dat Europa moet samenwerken met Rusland. Schröder stelt dat de Russen onze buren zijn en niet de Amerikanen. Een goede samenwerking is volgens hem daarom meer dan noodzakelijk. Van Poetin heeft Europa nauwelijks last gehad en hij vindt dat er helemaal geen sprake is van een agressieve Russische houding. Die gedachte wordt ons enkel opgedrongen door de Nato en de VS, aldus Schröder.

Gebakken lucht

Een diëtiste zei eens tegen mij, na een inventarisatie van mijn / onze eetgewoontes : "Dat klontje boter in de gekookte groente kunt u beter achterwege laten. Dat is zo slecht. De rest klinkt goed." Ik zat daar vanwege een verhoogd cholesterol. Toen ik haar dieet volgde, steeg het cholesterol! Conclusie van de huisarts : "Niets aan de hand, uw lichaam maakt het aan." Overigens vond mijn huisarts mijn cholesterol helemaal niet zo hoog. De verzekeringsmaatschappij wel. Die wilde een hogere premie hanteren.
Volgens een of ander voedingsbureau, mogen we geen bruingebakken aardappeltjes meer eten. Daar krijgen we kanker van. Ik dacht gelijk : "Is er weer iemand afgestudeerd?" Ik heb gedurende mijn leven zoveel gehoord en gelezen over slechte dingen, dat inmiddels alles slecht is voor mijn gezondheid. Tot en met de lucht die ik inadem en onze regering toe. Tenminste, als ik al die verhalen zou geloven. Zo heeft men een keer een paar ratten heel lang met yoghurt ingespoten. Niet laten eten, maar geïnjecteerd. De arme beesten kregen kanker. Dus krijg je van yoghurt kanker, was de conclusie. Van eieren kreeg je een verhoogd cholesterol en anders een fipronil vergiftiging en van kippenvlees of taugé salmonella. In vis zit lood, brood is slecht vanwege het zoutgehalte, groentes en fruit vanwege de kunststofmest en bestrijdingsmiddelen en anders het suikergehalte, vlees vanwege het milieu, een broodje gezond is ongezond en nu dus de aardappel vanwege dat bruine of misschien zelfs zwarte randje. Straks dezelfde aardappel vanwege het vervuilde grondwater. Ja, ze zijn er nog niet. Volgens mij zit er bij die mensen zelf iets verkeerd.
Kanker is een al oude ziekte, waarvan het aantal gevallen naar mijn idee opvallend genoeg vooral na de jaren 50 alsmaar groeide. Ik krijg dan de neiging te denken aan al die chemicaliën (smaakmakers, vervangers, medicatie inclusief de pil), die de mens naar binnen krijgt. Maar ik ben geen objectieve / onafhankelijke deskundige. Maar mocht je van zo'n halfbakken aardappelschijfje toch last van diarree krijgen, dan kan je nog altijd Norit slikken. Je weet wel, dat pikzwarte pilletje dat fijn gemalen houtskool bevat.
Ergo, ik laat me niet bang maken. Ik eet nog steeds bijna alles en bak ze gewoon nog lekker bruin. En ja, ik warm gewoon spinazie van gisteren op. Erg hè? Kom op mensen, ga eens echt werk verrichten. Kijk eens in de supermarkten wat daar voor slechte rommel ligt. Zoals al die chemische troep in ons etenswaar.

Elektrisch rijden?

Zouden al die demonstrerende scholieren onderweg zwerfvuil opgeruimd hebben? Vuil dat ze zelf weggegooid hebben? De treinen lagen vol rommel van hen. Verbeter de wereld, maar begin bij jezelf, zeg ik dan maar.

Ik ben benieuwd naar alle gevolgen van het elektrisch rijden. Niet enkel het eindresultaat van een rijdende e-car zonder CO2 uitstoot. Velen staan nauwelijks stil bij wat het betekent, wanneer er in ons land louter elektrische auto's zouden rondrijden. Of misschien : stilstaan. Want files hebben te maken met hoeveelheden. Gezien de beperkte actieradius, kan het zijn dat de autobergingsbedrijven drukke tijden wacht.
De productie op zich van een e-car is op dit moment al een enorme vervuiler. Voor elke geproduceerde e-auto kan een vieze diesel 8 jaar rond rijden. En dan is er nog het negatieve effect op het milieu en de mensheid (kinderarbeid, armoede, milieuvervuiling bij de winning van kobalt en lithium!) in de landen die de grondstoffen moeten leveren. Moeten die zaken eerst uitgebannen worden alvorens men met de productie van de e-car begint?
In een land als België zullen, wanneer iedereen daar een e-car zal rijden, twee extra kerncentrales (á 1.000  megawatt / stuk) gebouwd moeten worden en ruim 600 windmolens in zee of het dubbele op het land nodig zijn. Of ander ruim 15.000 voetbalvelden met zonnepanelen om de stijging van ruim 20% aan te kunnen. 's Winters, als er minder zonnige dagen zijn, zal het tekort gecompenseerd moeten worden.
Op dit moment is het met name de productie van de e-cars, die voor een enorme vervuiling zorgt. Die zou veel schoner (ook sociaal) moeten. Maar daar hoor ik weinig over. Tja, en dan wil men ook nog van het gas af. Ook dat zal  meer elektriciteit gaan vergen. En wat de kosten betreft, die wil men op de burger verhalen. Volgens mij is de hele hype vooral bedoeld om belastinggelden te innen. Maar niet bij de grote vervuilers. Die worden weer gespaard.
Als ik dit zo bekijk, dan gaat het ons heel veel geld kosten.

Een draadje los

Vanmorgen ben ik weer naar de dakkapel gegaan. Ik had vooraf, na het vorige bezoek, een actielijstje gemaakt vanwege mijn geheugen. Maar dat briefje lag dus nog thuis. Haha! Wat ik dan doe, is net als in een supermarkt, dan kijk ik rond. Op die manier probeer ik me dan weer een en ander te herinneren. Dat lukt nu dus vrij goed. Ik heb eerst de wandcontactdoos open gemaakt. Ja hoor, er zat een bruine draad los. Waarschijnlijk tijdens het tegen de wand drukken van de doos losgeraakt. Ik heb even het klemmetje losgedraaid, de draad er weer bij gestoken en toen de boel weer gemonteerd.
Het volgend punt betrof de spot, waarachter zich een balkje bevond. Met de gatenzaag heb ik horizontaal, tussen de gipsplaat en het plafond in, een stuk uit het balkje gezaagd. Vervolgens heb ik door het bestaande gat voor de spot weer met de gatenzaag de restanten afgezaagd. Toen kon het spotje er alsnog met gemak in.
Daarna heb ik een tweetal gipsplaatjes gesneden om een rand af te werken. Dat stond direct weer een stuk beter. Van de restanten van de nog te monteren plafondplaat kan ik de rest afwerken. Ik probeer zoveel mogelijk van een plaat te gebruiken.
Tot slot heb ik de vensterbanken geplaatst. Een precisie werkje. De steunen hebben namelijk niet overal een goed montagepunt. En de wand was alles behalve vlak. Van de 10 steunen heb ik er 7 weten te monteren. De rest doe ik later, want daar zijn extra balkjes voor nodig. Van de vensterbanken zelf moesten links en rechts hoekje uitgezaagd worden. De korte heb ik wat moeten inkorten. Om het geheel mooi te houden ben ik aan het uiteinde, helemaal rechts, gaan zagen. Toen ik beide delen geplaatst had, lagen ze zowel in de lengte als dwars mooi waterpas. Opvallend was wel, dat ze niet echt helemaal aansluiten op het kunststof kozijn. Er zit een kleine kromming in, als ik de beide delen vlak op elkaar laat aansluiten. Maar met een rups witte siliconen kit erover, zie je er geen barst meer van. Toch?
Voordat ik weer huiswaarts ging, heb ik al het grote afval naar beneden gesjouwd en in de tuin gelegd. Klaar om de volgende keer afgevoerd te gaan worden. Ja, ja, het begint er steeds meer op te lijken.
Ik heb de resterende twee plafondplaten maar niet afgetekend. Dat doe ik weer samen met Sonja. De wangen van de dakkapel vergen twee gipsplaten. Voor elk één.

Opgeruimd staat netjes

andere macaroni

Gaandeweg ben ik me prettiger gaan voelen in een opgeruimde omgeving. Wat rommel vind ik niet erg, want het brengt ook wat gezelligheid. Een steriele kamer hoeft voor mij ook niet. Dus gewoon opgeruimd.
Omdat het zo'n grijze druilerige dag is, ben ik vanmiddag maar alvast gaan koken voor vanavond. Ik heb macaroni met kaas en ham gemaakt. Ik heb het na afloop in twee ovenvaste schalen gedaan. Ja, twee. Ik heb wat extra veel gemaakt, zodat we morgen niet hoeven te koken. Gewoon even de oven inschuiven en klaar.
Als ik zo bezig ben in de keuken, dan staat het aanrecht vol met allerlei benodigdheden. Van ingrediënten tot en met kookgerei. Soms ruim ik tussentijds wat op, want ik word wat kierewiet van al die drukte onder mijn neus.
Zoals bekend is mijn devies dat het feestje pas voorbij is als alles weer opgeruimd is. Dat geldt dus ook voor het koken. Zelf vind ik dat het voor alles geldt. Na het klussen, het gebruik van de badkamer en/of de wastafel dus ook. O ja, en vooral het toilet. Alles weer schoon en opgeruimd achterlaten. Zoals ik het aangetroffen heb. Soms nog schoner dan dat, want ik neig ook naar het opruimen van andermans rommel. Haha! Ik lach wel, maar er zijn erbij die er echt een flinke rommel van weten te maken. Dan vind ik klodders tandpasta in de wastafel, remsporen in de toiletpot of gebruikt serviesgoed op het aanrecht. Wij hebben geen vaatwasser. Nergens voor nodig. Toch is ons aanrecht bijna altijd leeg. Onder de spoelbak in een kastje staat namelijk een wit teiltje. Lekker ouderwets. Daar plaatsen we het gebruikte serviesgoed en bestek in. Uit het zicht. We doen 1 á 2 keer per dag de afwas. Inclusief het afnemen van de kookplaat. Maar ach, niet iedereen hoeft zoals wij te zijn. Ik weet wel, dat ik na het opruimen na welke activiteit dan ook, er een fijn gevoel aan overhoud; het is klaar!

Kruideniers aan het woord

Hier in Dronten is al langere tijd een discussie gaan over het wel of niet toelaten van een Lidl vestiging. Er is hier een aantal ondernemers dat daar zeer moeilijk over doet. Allemaal kinnesinne, hoor. Ze hebben geen enkel zinnige reden, waarom de Lidl niet zou moeten komen. Men voert zelfs als reden aan, dat dorpen als Swifterbant en Biddinghuizen zullen leeglopen. Bij wijze van. Haha, wat een lacher.
In Dronten bevinden zich heel veel autobedrijven, waarvan de meeste bij elkaar gevestigd zijn. Telecom winkels, supermarkten, kapperszaken enz. Er zijn ook complete woonboulevards.  Maar een Lidl geeft opeens een enorm probleem.
Als een winkel of bedrijf wel gewenst is, dan is zo'n zaak opeens een magneet en goed voor de andere bedrijven en zelfs voor de regio. Maar als de Lidle ter sprake komt, bestaan al die positieve bijkomstigheden opeens niet meer. Nee, er zit geen zakelijk oordeel achter, louter een emotioneel. Het onderwerp Lidle is een leuke piespaal om vanwege je eigen mkb-sores lekker te kunnen afreageren.
Ik vind de hele discussie erg kinderachtig en zonde van alle tijd en energie. En belastinggeld. We gaan ook naar een Lidle, maar ten koste van het milieu. We bezoeken evengoed andere supers hier in Dronten en ook daarbuiten. Als het aan de mkb-zeurpieten zou liggen, mag je enkel in Dronten komen wonen, wanneer je een contract tekent waarin staat dat je alleen hier je inkopen mag doen. Laat de Lidl maar komen en die zeurpieten weggaan.

Opvoeden met een smartphone

Ik herinner me nog de hype rond een boek van dokter Spock. Het handelde over het opvoeden van kinderen. Veel hulpeloze ouders liepen ermee weg. Later kwam de terugslag, men ergerde zich aan de kinderen die toen zo opgevoed werden. De toegeeflijkheid die toegepast werd heeft geleid tot generaties, die zich niets lieten zeggen en die anderen hun wil willen opleggen. Verbaal (andersdenkenden wegzetten als demonen) of desnoods met geweld.
Wij hebben met ons gezond verstand en zelf ondervinding onze kinderen opgevoed. Daar hadden we geen boeken of deskundigen bij nodig. Voor de kids kwamen hadden we al een hond. Zo'n beest fatsoenlijk opvoeden was een interessante training voor later in de vorm van grenzen stellen en handhaven en vooral consequent zijn.
Gisteren was ik even weer in de vorige eeuw in de wereld van dokter Spock. Het nieuws meldde een onderwerp over het gluren van ouders op de smartphones van hun kind(deren). Zo'n opvoedkundige Spock aanhangster is van mening dat gluren mag, maar alleen met toestemming van het kind. Huh? Ze vond het ook heel gewoon en zelfs lovenswaardig, dat een kind via een appje aan de ouders even doorgaf waar het zich bevond.
Wij kijken heel anders tegen de moderne technologie aan. Als je een kind internet geeft, stuur je het de wijde wereld in. Een wereld met niet alleen leuke, maar ook gevaarlijke situaties. Als een joch een foto van zijn piemel naar je dochter stuurt, dan is dat voor ons hetzelfde dat wanneer hij bij ons thuis zijn broek laat zakken. Vinden wij dat oké? Nee! Dus ook niet via zo'n apparaat. Contacten met volslagen vreemden? Websites bezoeken die niet bepaald voor jongeren bestemd zijn? Vergelijk al die mogelijkheden eens met de gewone wereld.
Even doorgeven waar je bent? Wat zegt u? Onze kids moesten vragen of ze ergens naartoe mochten. Maar volgens de hedendaagse opvoeddeskundige en Spock fan is het allemaal dus andersom. Een ouder is geen leider en/of coach maar een volger op het niveau van zijn/haar kind(deren). Kind zijn met je kinderen met je kind als 'leider'. Ik moet er niet aan denken.

Winterwood

De lp van Don McLean (American Pie) heb ik heel vaak gedraaid. Op dat kleine zolderkamertje, waar ik eind 1971 terechtkwam na een jaar in sin city Amsterdam te hebben gewoond. Blij dat ik weer thuis was, met een plekje onder dat kleine dakvenster. Net als na mijn militaire dienstplicht, met in mijn weekendtassen nieuwe ervaringen en nog meer waardering en respect voor wat mijn thuis was.

Gipsplaten schroeven

Vandaag ben ik met een workmate richting de dakkapel gegaan. Of wel: Sonja ging dit keer ook mee. Met vier handen en twee hoofden is het aanbrengen van gipsplaten tegen het plafond van de dakkapel wat gemakkelijker. Dan hoef ik geen halsbrekende toeren uit te halen met een grote kans op beschadigde en/of gebroken gipsplaten. De platen zijn 2 meter lang en 60 cm breed. Volgens mijn vooronderzoek moesten ze vrij goed uitkomen op de dwarsbalken, die een tussenruimte van zo'n 50 cm hebben. En gelukkig bleek dat het geval. We hebben slechts één extra dwarsbalk hoeven te plaatsen, zodat we de betreffende plaat niet hoefden in te korten. Dat klusje bleef beperkt tot de laatste plaat; die moest zo'n 1,50 meter zijn.
Voor een mooier geheel heb ik toch maar de eerder geplaatste zijwanden op de wangen van de dakkapel weer verwijderd. Daar komt ook gipsplaat tegenaan.
Vooraf heb ik het resterend blauwe installatiedraad aan gebracht. Ik kwam eerder een meter tekort. Daarna heb ik de fittingen van de spots gemonteerd. Tja, en toen kwam de truc speciaal : het plafond afwerken met de gipsplaten. Met z'n tweeën.
De eerste plaat was een moeizaam gebeuren. Maar ja, dat is meestal het geval. De eerste plaat is leidend voor de rest. Dus die moet goed liggen. Dat was dus meten, snijden, passen, schuiven enzovoort. Daarna kregen wij de slag en de smaak te pakken. Een kwestie van aansluiten op de eerste plaat. Voor het schroeven had ik niet alleen speciale , zwarte gipsplaatschroeven, maar ook een speciaal schroefbit. Dat zorgt ervoor, dat ik in mijn enthousiasme de schroeven niet dwars door de plaat zou draaien. De meters vlogen net als de tijd voorbij, dankzij de goede hulp. Na de eerste rij platen te hebben aangebracht heb ik de gaten uitgemeten en gezaagd voor de spotjes. Maar wat een zaagtroep geeft dat gips. Helemaal als je onder zo'n gatenzaag staat te werken. Het sneeuwde! Vervolgens ging de tweede rij erop. Toen ik de gatenzaag weer oppakte en aan het zagen sloeg (vooraf keurig het midden uitgemeten), zag ik opeens in het mooie ronde gat een balk opdoemen! Ik zag er even geen gat meer in. Dat balkje had ik een paar uur eerder geplaatst om geen gipsplaat te hoeven verzagen. Helemaal vergeten! Grrr.
Ik heb dat maar even gelaten voor wat het is. Als troost ben ik de elektriciteit definitief gaan aansluiten in een centrale doos. De hoofdschakelaar ging natuurlijk even uit. In die doos bevonden zich nog verbindingen met die ouderwetse lasdoppen, die je over het draad heen moet draaien. Vlug controleerde ik nog alle nieuwe bedrading.
Nadat ik alles had aangesloten, ging de hoofdschakelaar weer om. En..... hoera! Alle verlichting werkte naar behoren. Ook in het aparte deel van de zolder. Zoiets kan je beter vooraf controleren, dan wanneer het hele plafond al dicht zit. Vervolgens zijn we nog een paar gipsplaten gaan plaatsen. Toen ik weer de gatenzaag wilde gebruiken en de stekker van de boormachine in de nieuwe wandcontactdoos stak, reageerde de boor niet. Oeps, hoe kan dat nou? In de lasdozen was de bedrading (blauw en bruin) correct aangesloten. Waarschijnlijk is er in de contactdoos zelf iets niet goed gegaan. Een aandachtspuntje voor de volgende keer.
Om drie uur 's middags vonden we het welletjes. We hebben de boel opgeruimd en wat afval in de camper gegooid. Onderweg hebben we dat gelost in de Milieustraat. We waren tegen vier uur 's middags weer thuis. Moe, wit van de gipsstof, maar voldaan.
Vrijdag ga ik dat balkje te lijf en de spanningsloze wandcontactdoos controleren.  Ik kan ook de resterend gipsplaten (2 stuks) alvast aftekenen en snijden. En als ik tijd overheb, dan rest mij nog altijd de vensterbank. Er is nog genoeg te doen.

Dikke kinderen

De regering wil de dikke kinderen gaan aanpakken. Zo staat het in het nieuws. Als eerste gedachte kwam bij mij op : "De ouders van dikke kinderen moeten worden aangepakt."
Men heeft het over kinderen met obesitas (vet lijkt me een korter en krachtiger klinken), die te maken hebben met problemen thuis, zoals echtscheiding. Wij hebben vlakbij een basisschool gewoond. Zeventien jaar lang. Onze woning bevond zich niet alleen vlakbij de basisschool, maar ook bij een klein winkelplein met o.a. de supermarkt en een snackbar.

Al die jaren zag ik kinderen 's morgens voor schooltijd even de supermarkt ingaan om daar hun ontbijt uit te zoeken en te kopen. Op weg naar school genoten zij van hun zelfgekozen ontbijt. Tussen de middag liepen ook weer kinderen in die supermarkt rond of stonden in de snackbar. Op zoek naar hun lunch. Ik heb in onze woonomgeving zo'n 7 jaar zwerfvuil opgeruimd. Op de route tussen de winkel en de school en rond de school verzamelde ik het meeste zwerfvuil. Dat afval bestond uit verpakkingen van drankjes voor kinderen en niet-kinderen (energiedrankjes), versnaperingen en van snacks. Restanten van bijvoorbeeld fruit zag ik gedurende die 17 jaar nauwelijks. Ik ruimde hun troep drie keer per week op. Alleen al van dat stuk was dat per schoonmaakbeurt ruim een vuilniszak vol.
Het zal mij niets verbazen wanneer die kinderen thuis meestal pizza aten of patat frites. Veel ouders koken nauwelijks. Hooguit van woede, wanneer iemand het waagt te zeggen dat hun kind te dik is. In veel gevallen hebben die dikke kinderen ook een dikke ouders. Ook een slecht voorbeeld doet volgen. Veel obesitas komt voort uit gemakzucht en slechte voorbeelden van ouders. Ze hebben het veel te druk met zichzelf en houden hun kids zoet met allerlei verkeerde zaken.