1989 Olivetti

Als ik dit nummer van De Dijk hoor, dan zie ik het aquarium in Gouda bij De Goudse waar ik een groot project begonnen was. Het was een werkruimte zonder zicht naar buiten. Omdat wat daar moest gebeuren het daglicht niet zou kunnen verdragen? De enige ramen keken uit op de gang. Men had mij ingehuurd, omdat men ervan overtuigd was dat het project ODCS op niets zou uitlopen. Zoals het al eerder op andere locaties was gebeurd. Een extern iemand daarvoor verantwoordelijk maken, leek de directie het beste. Ik maakte een deal. Als ik voor eind mei 1990 de Debiteurenbewaking operationeel had, dan zou ik de rest van het systeem ook mogen implementeren. Mijn voorstel werd met  wat gelach aangenomen; dat was geen enkel probleem. Ik begon in oktober 1989 en in mei 1990 was het deelsysteem operationeel. De rest van het distributiesysteem heb ik ook mogen doen en aan het eind van dat jaar met succes afgerond. Daarna heb ik ook nog mijn steentje bijgedragen aan de migratie van decentraal naar centraal beheer van de informatievoorziening. De Dijk :

Trespa op het dak -2-

Het effect is merkbaar. De 6 mm plaat trespa met isolatielaag doet z'n werk uitstekend! Dat had ik veel eerder moeten doen. Maar ja, die gedachte komt vaker bij me op als ik de koe in de kont kijk. Ik ben soms te lang aan het wikken en wegen. Een gevolg van mijn zwakke geheugen en mijn afnemende denkvermogen.
Gisteren heb ik de voorkant aangepakt. Tussen de plaat en het dak was nog ruimte, omdat het dak / de carrosserie aan de voorzijde naar beneden loopt. Ik heb die spleet, die in het midden het breedst is (het dak staat iets bol) vol geschuimd. Toen het schuim uitgezet en uitgehard was, heb ik de overtollige delen weggesneden.
De aldus opgevulde spleet heb ik daarna met een siliconen kit afgewerkt. Je ziet er nu geen barst spleet meer van. Als het goed is zullen we geen last hebben van een fluitend geluiden als we rijden en de rijwind kan ook niet meer tussen de plaat en het dak kruipen. Ik ben nu dus van het dak af, Peter.

Tussen wal en schip

Familie van ons is op dit moment in Indonesië. Ze bezoeken daar de familieleden van hun moeders kant. Ze hebben ook het dorp en het graf van hun (over)grootouders bezocht. Heel bijzonder dus, vooral omdat ze met drie generaties op pad zijn.
Zoals je weet heb ik helemaal niets met het geboorteland van mijn ouders. Indonesië zegt mij weinig. Ons werd weinig verteld over de gordel van smaragd. Zo'n anderhalf jaar na hun aankomst in Nederland, ben ik hier alsnog tussen wal en schip terechtgekomen. Ik voel me nergens thuis; niet hier en niet in Indonesië. Ik heb altijd het onrustige gevoel gehad om te willen verkassen. Al zou ik niet weten waarheen. Nee, ondanks alles ook niet naar Curaçao.
Mijn terugkeer op Curaçao heb ik wel als een thuiskomen ervaren. Maar misschien werd het gevoel veroorzaakt, doordat het een lang gekoesterde wens van mij was eens terug te keren naar dat mooie eiland.

Altijd anderen de schuld

Soms kom ik ze tegen, mensen die telkens weer naar anderen wijzen als ze zelf in gebreke zijn gebleven. Hun aantal lijkt te groeien. Altijd weer die rotsmoezen. Altijd ligt het aan anderen. Wat mij betreft is dat met rokers ook het geval. Nog even en de smartphone fabrikanten worden aangeklaagd vanwege verslaving, ongelukken en het psychische problemen wegens een sociaal isolement. Nee, de verantwoordelijkheid ligt nog steeds bij de gebruikers ervan. Zij kiezen ervoor. Er zijn ouders, die de school de schuld geven van de slechte leerprestaties van hun kind(eren). Nee, het zijn de ouders op de eerste plaats zelf die verantwoordelijk zijn.
Anderen de schuld geven, is jezelf vrijpleiten terwijl je schuldig bent. Een bekend fenomeen. Een collega die voor een test voor hoger management onvoldoende scoorde, gaf de schuld aan de vraagstelling en de docent. Met andere woorden : ik ben potentieel een prima leidinggevende, maar jullie opleiding en docenten deugen niet. Veel ouders accepteren geen kritiek op zaken, die hun kinderen betreffen. "Zeg, wij werken allebei hoor!", is dan de reactie. Of anders : Bemoei je met je eigen zaken!" En dus mag je over de door de kids aangerichte schade niet praten. Wie chronisch anderen de schuld geeft van hun ongeluk of miserabel leven, zit dagelijks in de rol van slachtoffer. Zij zijn het die een probleem hebben.
Er zijn er die nogal op ondoordachte manier aan iets beginnen. Zodra iets fout gaat of vastloopt, zijn anderen of anders omstandigheden daar schuldig aan. Vooraf zaken goed overdenken en risico's afwegen lijkt me een betere aanpak. Er zijn instanties, specialisten of informatiebronnen om zelf wat wijzer te worden. Dan leer je over je zwakke punten, wat je eraan kunt doen en zie daar : je gaat bij problemen eerst bij jezelf te rade. Ik weet dat naar anderen wijzen gemakkelijker is en vergt verder geen energie en/of tijd van jezelf en hoef je ook jezelf niet te veranderen.

Een dakterras

met gewichtige remtrommel

Vandaag ben ik zowaar op het dak geklommen. En dat voor iemand van 70 jaar. Maar het viel mee, want het was het dak van de kampeerbus. Ja, ik heb de trespa-plaat die ik afgelopen dagen had voorbereid op zijn nieuwe bestemming, op het dak, gelegd.
Dat ging overigens eenvoudiger dan ik had gedacht. Trespa is nogal looiig. Wie niet sterk is moet slim zijn. Ik heb de plaat horizontaal tegen de bus geplaatst. Daarna heb ik hem verder omhoog geduwd, totdat ie begon te kantelen. Uiteraard richting het dak. Ik heb hem tijdens het kantelen begeleid, door tree voor tree de huishoudtrap te bestijgen. Toen lag ie op het dak. Maar wel in de dwarsrichting. Vervolgens ben ik het dak opgeklommen en heb de plaat grotendeels op zijn plaats gedraaid. De rest deed ik vanaf de huishoudtrap. Mijn meet- en zaagwerk bleek correct te zijn. Hoera! Ik had weliswaar een rechthoekige plaat gezaagd, maar het dak loopt naar achteren wat taps toe. Niet veel en van de grond af onzichtbaar. Ik heb voor de twee kleine dakluiken geen brilletje gezaagd, maar één groot gat. In het midden bevindt zich een oude kabeldoorvoer, die ik in tact wilde laten.
Vooraf heb ik de plaat van een isolatielaag voorzien. Ik heb gewoon radiatorfolie op z'n kop op de plaat geplakt, er vanuit gaande dat de warmte van bovenaf komt. Ik had ook de bestaande vier gaten in het dak (van wijlen het zonnepaneel) vrijgemaakt. Toen de plaat recht lag, ben ik van binnenuit via de bestaande gaten gaan boren. Dat lukte eerst niet, want mijn boor tilde de plaat op. Ik heb er toen een oude remtrommel opgelegd. Zo'n trommel weegt behoorlijk wat. Daarna verliep het boren probleemloos. Rvs slotbout van bovenaf erin (met een randje siliconen kit onder de kop) en vervolgens binnen de moer erop draaien. Daarna ging ik weer het dak op. Ik heb voor de rest van de bevestiging (zelf borende schroeven) telkens de dakspanten als ondergrond gebruikt. Nu is het nog een kwestie van afwerken. De koppen waterdicht maken en beschermen tegen roestvorming. En de voorkant geheel dichten.
Toen ik zo bezig was op het dak zag ik mezelf daar op een stoeltje zitten. Hoog en droog op het mobiele dakterras. Haha! Het draagvermogen van het dak is nu veel sterker dan voorheen. Tussen de spanten kon de dakplaat aanzienlijk minder hebben. Maar nu kan ik overal lopen en zitten. Of zelfs liggen.
Ik ben erg benieuwd naar het effect de komende dagen. Het plafond wordt overdag behoorlijk warm. Hopelijk zal dat aanzienlijk minder het geval zijn. Weer thuis was Fenna aan de beurt en heb ik weer een pot thee gezet. De thee-vraag was dit keer : Wat is je sterkste zintuig? Mijn antwoord : mijn gevoel. Dat heeft mij nooit bedrogen.

Michael P.

Michael P. is veroordeeld. Hij kreeg een forse gevangenisstraf en tbs. Afgaande op de conclusies van de rechtbank ('MP is een zeer gevaarlijk monster met een grote kans op recidive..'), had ik verwacht, dat de mensen die verantwoordelijk waren voor zijn vrijlating / verlof ook zwaar gestraft zullen worden. Als een hond iemand aanvalt is de baas aansprakelijk en krijgt de hond (vaak) een spuitje. De mensen die dit beest op ons hebben losgelaten gaan vrijuit. Een zeer slechte zaak.

Met de billen bloot

Binnen het kader van mijn loopbaanontwikkeling heb ik diverse opleidingen moeten volgen. Niet alleen technisch, ook op het gebied van commercie, management, werving en selectie enzovoort. Ook op het gebied van communicatieve en sociale vaardigheden werd ik geschoold. Ik ben daarvoor verschillende keren op herhaling geweest, om de kennis en vaardigheden op te frissen.
De eerste keer (1977) was zo'n cursus wel even schrikken. Van de cases werden namelijk video-opnames gemaakt. Het is raar jezelf terug te zien en te horen in die situaties. Op mijn manier van doen en laten werd vervolgens door de docenten en/of medecursisten opmerkingen en/of (opbouwende) kritiek geleverd. Ik heb een aantal keren meegemaakt, dat cursisten in discussie gingen, omdat ze bepaalde aspecten van hun gedrag / uitlatingen goed wilden praten. Anderen werden boos of verlieten zelfs huilend(!) het cursuslokaal. Ze waren niet in staat zich open te stellen voor zoiets en/of ontbeerden incasseringsvermogen. Hun loopbaan zal wel een wending hebben genomen.
Mede dankzij die cursussen en opgedane ervaringen had ik later niet zoveel moeite met therapeuten. Vanuit het standpunt zo ben (en doe of laat) ik nu eenmaal en de wens me te verbeteren c.q. beter te willen worden, gaf ik me bloot. En ach, de aanwezigheid van enig zelfreflectie, al dan niet via een klankbord, kan ook geen kwaad. Telkens weer naar anderen wijzen zou niet alleen iets over mezelf zeggen, maar is ook mezelf voor de gek houden. Dat schiet niet op.

Koerswijziging EU

Vanwege de afstandelijke houding van Amerika, zoekt de EU heil bij China en een beetje bij Rusland. Ik zou bijna zeggen : "Trump is goed geweest voor de EU. Hij dwingt ons niet meer zo achter zijn land aan te hobbelen."  Ik zou de JSF ook maar cancelen en als het per se moet toestellen van Europese makelij kopen. Als een Navo lid wapens bij Rusland kan kopen, waarom wij dan niet bij Frankrijk of  Duitsland? Hetzelfde geldt voor ander wapentuig. Europa eerst.
Het feit dat Trump een goed gesprek heeft gehad met Poetin is veel Amerikanen in het verkeerde keelgat geschoten. Volgens hen is er met Rusland slechts één soort contact mogelijk : met raketten en bommen. Tja, vrede en gezond verstand blijft voor hen een beangstigend fenomeen. En wat de FBI betreft heeft Trump volkomen gelijk. Het onderzoek naar Russische inmenging in de verkiezingen is een farce. Maar men blijft in de tunnelvisie hangen en zal zeker 'schuldigen' vinden. Ik zie die vermeende inmenging zo : als ik e-mails krijg uit Nigeria bedoeld om mij op te lichten, dan ben ik een fraudeur en is de Nigeriaanse regering mede daarvoor verantwoordelijk. Het geeft te denken.

Me and you

and a dog named Boo. Het zal nog even duren voordat we weer met de camper op stap gaan. Niet dat de bus al die tijd stil zal staan, want een van de kids laat hem binnenkort weer flink wat kilometers maken. Tot dan hebben we de tijd om ons te oriënteren op onze reis.

Beroepsdeformatie?

Ik let dus op taalfouten. Hoewel, ik ben niet naarstig op zoek; ze vallen mij gewoon direct op. Dat is het. Op school heeft men mij op dat gebied getracht iets te leren. Niet alleen met het vak Nederlands, ook schriftelijke stukken van andere vakken (zoals scripties, uittreksels, proefwerken en overhoringen) werden op het taalgebruik gecontroleerd. De plaats Beilen is dus niet Bijlen. En het gereedschap om hout mee te hakken is dus geen beil. Dat taalgebruik is dankzij  (ja, ik ben er dankbaar voor) mijn werk levend gehouden. Het belang van goed taalgebruik zag ik later terug in sollicitatieprocedures. Ik heb menige brief  gezien, die tot afwijzing leidde vanwege belabberd taalgebruik. Die waren toen al met een typemachine opgesteld. Daarvoor keek men ook naar het handschrift.
In mijn werkomgeving was sprake van georganiseerd en planmatig werken met oog voor kwaliteit. Een sollicitant kon nog zo'n mooie brief geschreven hebben en in een strak pak gearriveerd zijn, zijn auto toonde een deel van zijn dagelijks leven. Sommigen reden in een vuilniswagen. Ergo, ongeschikt. Ja, men lette op veel zaken. Tot zelfs zwarte nagels en ongepoetste schoenen toe.
Ik stelde ook veel (advies)rapporten en voortgangsrapportages op voor het hoger management en directies. Die moesten ook zowel inhoudelijk als tekstueel in orde zijn. Die liet ik door een secretaresse eerst lezen, voordat ze mijn deur uitgingen. Natuurlijk maak ook ik fouten. Al zullen velen denken : "Hoe ken dat nauw?

Een bijenvolkje

Toen Fenna en ik vanmiddag sjokkend in de hitte naar huis terugkeerden, zag ik voor me een ware wolk boven het trottoir. Dichterbij gekomen, zag ik dat het bijen waren. Ik schrijf maar 'bijen', maar misschien zijn het andere beesten. Een flinke kluit had zich verzameld op een bankje van een nabij gelegen woning. Ik hoorde een flink gezoem toen we door de wolk wandelden. Ze vielen ons niet aan of zo. Ze maakten keurig plaats. Ik stopte even om een foto te maken. Ik zag dat de bewoonster aan het bellen was. Ze stond achter de voordeur met haar telefoon tegen het oor.

Papieren zakdoekjes in de was

zat ook in een broekzak...

Meestal controleer ik of mijn broekzakken leeg zijn, voordat ik de broek in de wasmand kieper. Vaak vind ik een of meer papieren zakdoekjes, soms een kassabonnetje of een boutje of moer of iets, waarvan zelfs ik niet weet hoe dat in mijn broekzak terechtgekomen is. Haha!
Soms vergeet ik zo'n controle. Zoals afgelopen week. En dus zat het wasgoed en de trommel vol papieren sneeuw. Ik heb het wasgoed stuk voor stuk buiten staan uitkloppen. In een broekzak van mijn klusspijkerbroek, bevond zich nog een stukje van nog een zakdoek. Zo te zien zaten er nog drie zakdoekjes in toen ie in de wasmachine verdween. Dat wordt een filter reinigen.
Tijdens het klussen, zoals laatst met de bladveren, gutst het zweet me van de kop. Dat prikt soms in mij ogen. En dan zijn die zakdoekjes erg handig. Een hoofdband zoals sommige tennissers die dragen, vind ik minder handig. Zo'n ding is voor indiaantje spelen. En tennissen dus.
In de zakken van onze kinderen toen ze nog klein waren, werd ook van alles en nog wat aangetroffen. De oudste stak alles in zijn zakken wat ie op straat vond. Maar ook wurmen en maden werden in de broekzakken van het kleine loze vissertje aangetroffen. De ander was meer van de autootjes en ander speelgoed. Geen hele exemplaren, maar onderdeeltjes ervan, want meneer 'demonteerde' ze graag. "Dan weet ik hoe ie werkt", was zijn verklaring. Maar zelfs speelgoed met een doorzichtige behuizing moest eraan geloven.

(Ver)taalvouten

Dat niet elke Nederlander de eigen taal foutloos kan schrijven en/of spreken is nu eenmaal zo. De een heeft meer gevoel en/of aandacht voor de taal dan de ander. Sommigen storen zich aan het feit, dan anderen zich storen aan taalfouten in teksten. Eerlijk gezegd ben ik er ook zo een. Met name wanneer zo'n tekst als een soort van spreuk met extra grote letters getoond wordt. Maar ook in de ondertiteling. Laatst zag ik een reportage over het WK, waarin het om een wedstrijd van Frankrijk ging. Een supporter van een ander land gaf aan op de tribune tussen de Fransen te gaan zitten. In het Engels werd gevraagd of hij soms ook Frans sprak. De ondertiteling meldde : "...kun je ook Frans?..." Ik zat op de bank, dus mijn broek kon niet afzakken. Kun je ook Frans, zijn ze nou helemaal van de taalratten besnuffeld?! Ik zie het aantal fouten in vertaling / ondertiteling alsmaar toenemen.
Stel mijn docenten hadden zich niet gestoord aan al mijn taalfoutjes. Dan had ik nog hogere rapportcijfers gekregen. De vraag is dan wel of ik ooit een goede baan gekregen zou hebben. De kans op een baan ondanks een sollicitatiebrief / -gesprek / -bericht met taalfouten, wordt nu met de dag groter. De huis, de jongetje, de meisje die, het maakt allemaal niets meer uit. Weer een stukje eigen cultuur dat verdwijnt.
Doordat het taalgebruik alsmaar slordiger wordt, iets waar sommigen fel voorstander van zijn, is het voor mij straks lastig te achterhalen of een e-mail van een Nigeriaanse oplichter afkomstig is of van een officiële instantie. In beide gevallen zal het taalgebruik hetzelfde zijn. Slecht.

Trespa op het dak

De kogel is door de kerk, de knoop is doorgehakt, het besluit is genomen. Mede dankzij het warme weer. Al eerder schreef ik over het matig geïsoleerd plafond van onze camper. Er bevindt zich ruimte tussen het metalen dak en de isolatie aan de binnenkant. Ik heb geprobeerd die ruimte op te vullen met isolatieschuim. Dat geeft wel het gewenst effect, maar ik kan helaas niet op alle plekken komen met mijn slangetje.
Om de plafondplaat te verwijderen, zal het hele interieur van de bus er eerst uit moeten. Wimmie is wel bruin, maar niet dom. Of gek. Dus daar begin ik niet aan. Nee, ik heb het verschijnsel een paar maanden laten sudderen en na lang wikken en wegen, kwam plots de oplossing voorbij. Op Marktplaats. Ik ga een 6 mm trespa op het dak leggen. Uiteraard niet los. Op het dak bevindt zich al een viertal bouten, waar voorheen een zonnepaneel heeft vastgezeten. Aan de voorzijde zal de rijwind keurig over de plaat heen geleid moeten worden. Om die reden zaag ik de plaat aan die kant onder een hoek van 45 graden.
Het staat wat raar, wanneer zo'n plaat met een klap opeens van het dak vliegt. Om maar te zwijgen over het gevaar voor andere weggebruikers. Daarom wordt de plaat aan de voorkant ook extra vastgezet. Met bouten en speciale kit. De vier reeds aanwezige punten vormen de hoofdbevestiging. Tussen alle bevestigingspunten monteer ik in de breedte een strook plat ijzer, waarvan de uiteinden gebout worden. Zo komt de hele plaat 'gevangen' te zitten onder vier stroken. Tot zover de theorie.
De praktijk is, dat ik een gebruikte plaat trespa voor weinig gekocht heb. Hier vlakbij. De verkoper en ik hebben de plaat via de achterportieren de bus ingeschoven. De plaat paste precies, zodat de portieren weer gesloten konden worden zonder een ruit eruit te drukken.
's Avonds heb ik op de plaat het zaagpatroon uitgetekend. Behalve de juiste afmetingen moesten er ook openingen in gezaagd worden voor de luiken. Dankzij de aanwezigheid van professioneel gereedschap, waaronder een speciaal trespazaagblad in de cirkelzaag (ging als een heet mes door de boter), heb ik de plaat zo goed als voorbereid voor montage op het dak. Vandaag ga ik hem ontdoen van groene aanslag en vuil. En nog wat mijmeren over wel of geen extra isolatiefolie op de onderkant (tussen dak en plaat).

Thee-vragen

Het valt me nu pas op, dat aan de theezakjes kaartjes bungelen met een vraag erop. De vraag van de thee van vanmiddag luidt : Aan welk huishoudelijk klusje heb jij een grote hekel?
Ik kon daar niet 1 2 3 een antwoord op geven. Ik vind het huishoudelijk werk allemaal best te doen. Eerlijk gezegd ben ik ook liever lui dan moe. Maar ja, er zijn ook dagelijks terugkerende verplichtingen, zoals het huishouden. Toch is het voor mij niet lastig kiezen tussen het huishouden en andere, leukere dingen. Een schone, opgeruimde omgeving vind ik erg prettig. Ik moet er niet aan denken thuis te komen in een chaos. Brrr!
Ik zie soms wat op tegen stofzuigen. Maar dat komt omdat kater Tom niet zo goed tegen dat zuigend geluid kan. Tom slaapt overdag. Ik maak hem met dat apparaat niet alleen wakker, ik jaag hem ook het huis uit. Ik vind het vervelend, dat Tom ligt te slapen als ik wil stofzuigen. Gek dat een mens zo rekening houdt met een dier. Dat gaat vanzelf. Als ie op mijn schoot zit, krijg ik van dat beest ongemerkt de instructie vooral niet te bewegen. Een soort katten-telepathie?
De thee-vraag van vandaag levert wat mij betreft het antwoord geen op. Er is maar een iets waar ik een hekel aan heb en dat is behangen. Gelukkig is Sonja daar een kei in en hoeft het niet dagelijks te gebeuren.