Wimmie en de ooievaar

Gedurende een bepaalde tijd midden de jaren 50 woonden Renie (dochter van mijn tante Jet) en John bij ons. John werkte bij de luchtmacht. Zijn grote zwarte schoenen stonden vaak op de overloop naast de deur van de grote slaapkamer op zolder.
"Mam, waarom ligt Renie nog in bed?", vraag ik. Dit keer ligt Renie namelijk in het tweepersoonsbed van mamma en pappa, dat in de achterkamer staat.
Mamma reageert wat zenuwachtig. Ze zegt : "Renie krijgt straks een baby. Het wordt haar eerste kindje. De ooievaar komt zo." Terwijl ik haar beteuterd aankijk, voegt ze lachend toe : "Ga maar op het balkon kijken, dan kan je de ooievaar zien aankomen."
Ik ren naar de kapstok, doe mijn jasje aan en vlieg naar de deur van het balkon. Op het balkon kijk ik tussen de spijlen van het hekwerk door en zoek de lucht af. Ik heb daar behoorlijk lang staan kijken

september 1955

of ik misschien een grote vogel met een baby in een doek zou zien komen aanvliegen. Ik kreeg het zelfs koud. Maar helaas.  Ik heb wel de NZH bus een aantal keren zien langskomen in de Hoofdstraat.
Ik word het wachten beu en ga teleurgesteld naar binnen. Mamma staat in de gang. Als ik zeg dat ik de ooievaar niet gezien heb, lacht ze hartelijk : "Hij is al geweest! Hij kwam door de voordeur. Hij heeft een jongetje gebracht...." Ik heb die dag heel even de baby gezien, in Renie's armen in dat grote bed. Maar eerlijk gezegd had ik liever die ooievaar gezien.

Cyberdiscriminatie?

omdat ie een ander kleurtje heeft?

Er zijn heel veel speciale websites. Over huisdieren, gereedschap, auto's, motoren, handwerken enz. Een van die sites, eigenlijk een onderdeel van een sociaal medium, is gewijd aan een bepaald hondenras. Er staan allerlei verhaaltjes met foto's op en opgedane ervaringen.
Daar worden ook zaken gemeld als ziekte, nieuwe pups en overlijden. Kortom, een leuke en interessante site. Het lidmaatschap is gratis; een kwestie van registreren. Onlangs kwam aan al die vreugde een eind. Een aantal bezoekers vond dat twee leden van de site geweerd moesten worden.
De reden van dat verzoek, of beter die eis was dat de twee ook foto's plaatsten van honden van een ander ras!
Wat is er aan de hand?
Het geval wil dat er meer leden zijn die meer dan één hond hebben. Van verschillende rassen. Het komt voor dat een foto niet alleen de hond van het betreffende ras toont, maar ook diens huisgenoot / -genoten. "Nou en?", denk ik dan, "leuk toch?" Er is ook een lid wier hond een paar maanden geleden is overleden. Ze heeft onlangs een nieuwe pup aangeschaft, maar van een ander ras. Ze post ook foto's en berichtjes over haar nieuwe lieveling.  Een aantal leden is niet blij met de aanwezigheid van andere rassen en heeft dus verzocht het tweetal te blokkeren. Beiden zijn al heel lang aangesloten bij de groep en iedereen kent hen.
Door het geklaag over hun aanwezigheid, hebben beide leden zich vrijwillig teruggetrokken. Dat leidde weer tot geklaag van veel overige leden, die er schande van spraken en zelfs het woord discriminatie bezigden. De wijze beheerders hebben de tekst van de site daarom aangepast. Ook de huisgenootjes van het betreffende ras zijn vanaf heden hartelijk welkom. Tot grote ergernis van de klagers natuurlijk.

Oma in paniek

Een ongeluk(je) komt zelden alleen. Gisteren had oma pech met haar scootmobiel. Ze kreeg een lekke band. Ze was even het dorp in geweest toen op nog geen 200 meter van haar huisje een band klapte. Ze had geen telefoon bij haar, maar gelukkig wilde iemand haar scootmobiel wel even naar haar huis duwen en hem hem in het schuurtje parkeren.
Ze nam direct contact op met de storingsdienst in Rotterdam. Omdat ze na verloop van tijd niet werd teruggebeld, besloot ze zelf weer te bellen. Toen bleek haar telefoon het niet meer te doen! Er brak lichtelijk paniek uit. Maar gelukkig kwam ze even naar de overkant om bij ons om hulp te vragen.
De zeer oude huistelefoon bleek de geest gegeven te hebben. Tijd voor een nieuwe!
Samen reed ik met oma in de auto naar het dorp. Dat was wat vreemd voor mij, want gewoonlijk ga ik op de fiets. Omdat ze slecht ter been is, besloot ik de auto zo dicht mogelijk bij de winkel te parkeren. Dat lukte weliswaar, maar de afstand van nog geen 200 meter bleek voor oma toch wel wat groot. Arm in arm kuierden we naar de winkel, waar de keus al snel gemaakt was. Ze een nieuwe draadloze huistelefoon. Een set van twee stuks, zodat ze ook in de slaapkamer over een telefoon kon beschikken.
 Oma was al weer een stuk geruster. We kuierden gearmd weer terug naar de auto. Flink buiten adem, maar opgelucht lachend ging ze weer in de auto zitten. Ik heb extra langzaam gereden om haar tijd te gunnen om bij te komen.
Weer thuis heb ik de beide toestellen van de bijgeleverde batterijen voorzien en op de laadstations gezet. Voor alle zekerheid heb ik nog even contact opgenomen met de storingsdienst van de scootmobiel. Mij werd door een vriendelijke telefoniste verteld, dat de monteur voor het middaguur langs zou komen. En aldus geschiedde. Oma is weer helemaal gerust gesteld. Morgen kunnen de nieuwe telefoons in gebruik worden genomen, want dan zijn beide geladen.

Prakkie op brood

ook als avondeten

Zo werd het thuis genoemd. Een restje aardappelen met groenten van de vorige dag werd met wat jus uit de juspan gestampt en opgewarmd in een koekenpan en  vervolgens op de boterham gegeten. Een vorm van zuinigheid en respect voor voedsel, die ik uit mijn opvoeding overgenomen heb. In het uiterste geval gaat het naar de vogels. Maar weggooien? Nee dus.
Ik herinner me ook nog, dat mamma lege pannetjes na een rijsttafeltje met witte rijst schoonmaakte. En het wonderlijke is dat die 'schoonmaak-rijst' mij prima smaakte. Rijst met de kleur en smaak van babi ketjap, kerrie, ajam pedis.
Een andere vorm van zuinigheid betrof ook geld. Ik leerde ook dat je geen geld kunt uitgeven dat je niet hebt en dat geld lenen een slechte zaak was. Ik heb me daar zoveel als mogelijk aangehouden. In het rood staan had ik een gloeiende hekel. Het is ook iets wat we onze kinderen hebben bijgebracht. Ze zijn wars van geld lenen. We hebben vaak hun spaargedrag beloond, door hen het laatste beetje te schenken. Zo konden ze wat eerder datgene kopen waar ze voor gewerkt en gespaard hadden. Zo'n gebaar moedigde hen ook aan.

'n vreemde vogel

Omdat ik nauwelijks contant geld op zak had en nog steeds heb, kwam het voor dat ik gedurende mijn loopbaan geld bij een collega leende voor een presentje voor een andere collega. Je weet wel, komt er opeens iemand aan je bureau staan die om geld vraagt voor een of andere verjaardag of jubileum. Ik vond dat lenen vaak erg vervelend en betaalde het geleende bedrag (van hooguit 5 gulden) subiet terug. Soms hoor ik dat mensen moeten zeuren om hun geleend geld terug te krijgen. Met als tegenreactie van leners dat ze zeurpieten zijn. Tja, sommige leners vertonen wat dat betreft schandalig gedrag. Ik beschouw ze als onbetrouwbaar. Aan de andere kant komt het ook veel voor, dat die leners zo opgevoed worden. Ze krijgen telkens weer geld, omdat degene die hen geld leent er zelf niets van leert. Dan heb je dus twee probleemgevallen.

Muziek van opa

Mijn opa en oma (van mijn vaders kant) hadden ook een grammofoon. Er stond eerst een zeer oude met een dikke chromen arm met aan het eind een ronde kop waar een naaldje uitstak. Hij zat in een kast met deksel met aan de voorkant een luidsprekertje en aan de zijkant een slinger. De muziek was met veel gekras te horen. Niet veel later kwam een modernere, je weet wel zo'n elektrische in een radiomeubel met luidsprekers in de zijkanten.
Daar draaide opa zijn bakelieten 78 toeren platen op. Ik kan me niet herinneren dat mijn Molukse oma ook muziek had. Van typisch Molukse of Indische muziek bij mijn oma en opa thuis kan ik me niets herinneren.
Opa hield vooral van accordeonmuziek. Hij had o.a. platen van de Three Jacksons en van Johan / Johnny Holshuysen (later John Woodhouse). Opa had ook muziek van Dorus, Tom Manders, en zijn organist Cor Steijn. Dat had tot gevolg dat geregeld 'Twee motten' door de huiskamer aan de Koningstraat gierden en er dagelijks loeihard een oproep plaatsvond : 'Zorrug dat je erbij komt, bij de Marine!' Als jochie wist ik toen nog niet dat mijn pa aan dat liedje een rot hekel had, want bij de Marine moest je volgens hem ver vandaan blijven.
Ik kan me enkel Nederlandstalige artiesten en liedjes uit die tijd herinneren, waar mijn opa naar luisterde. John Woodhouse betekende dus ook Tante Leen en uiteraard Rita Corita met haar 'Lekker bakkie koffie'. En niet te vergeten Gerrie, de kunstfluiter.
Voor opa was de komst van tv een waar feest. Elke week de shows van Dorus en Rijk en Johnny kijken! Later verscheen de kleuren tv, maar de uitzendingen bleven nog een tijd in zwart-wit. Toch gebeurde het vaak dat hij vanuit zijn rookstoel tegen zijn tweede vrouw, tante Griet, riep : "Griet, doe de tv eens aan en draai er wat kleur in!" Tante liep haastig naar de tv, zette hem aan en begon dan aan de kleurenknoppen te draaien tot het zwart-wit beeld mooi bruin was geworden. En als dat allemaal achter de rug was, ging opa er goed voor zitten en stak zijn pijp in zijn mond. Vrij snel begon de pijpenkop langzaam te draaien. Na zo'n vijf minuten hing de pijp op z'n kop ten teken dat opa in slaap was gevallen....

MH17 rapport

Nee, gelezen heb ik het niet. Wel de nieuwsberichten erover. Ik ben blij dat er een rapport is, ook al heb ik zo mijn twijfels over de inhoudelijke juistheid. Wat mij opvalt is dat gesproken wordt over een samenwerking met o.a. Rusland. Maar als ik de Pravda mag geloven was daar geen sprake van. Rusland werd, ondanks het aanbod mee te willen werken, van meet af aan van het onderzoek geweerd. Vandaar dat Rusland het rapport verwerpt. Niet alleen Rusland, ook ik keek verontwaardigd op toen ik Rutte vandaag Rusland hoorde oproepen alsnog mee te werken aan het onderzoek. Zo zie je maar weer, je wordt bedonderd waar je bij staat.
Volgens de Russen zijn restanten aangetroffen van een verouderde Buk raket. Op de animatie is te zien, dat de raket blijkbaar vlakbij het toestel is ontploft en niet eerst het vliegtuig heeft geraakt, zoals ik veronderstelde. Het verklaart wel de perforatie van de cockpit, die mij deed denken aan mitrailleurinslag.
Het rakettype zou volgens de Russen alleen nog in het Oekraïense leger gebruikt worden. Dat zou best kunnen kloppen, want Oekraïne heeft voornamelijk verouderd Russisch wapentuig met hier en daar wat Navo afdankertjes. De Russen vinden de locatie in het rapport vanaf waar de raket afgevuurd zou zijn, strijdig met de inslag in het vliegtuig. De raket had gezien de vermelde lanceerlocatie volgens het Russisch onderzoek aan de andere kant van het toestel moeten inslaan.
Over de schuldigen wordt niets gezegd. Eerlijk gezegd vertrouw ik de uitkomsten niet helemaal. Komt bij dat Maleisië ook niet echt heeft meegewerkt aan het onderzoek. Tel daarbij op de uitspraken van Joustra die niet in het rapport voorkomen. Zijn dat gissingen of zijn die bedoeld om alvast een beeld te zaaien? Al met al voor mij genoeg redenen om flinke vraagtekens achter het rapport te plaatsen. Ik ben bang dat rond het rapport een doofpot gecreëerd wordt. Want de uitkomsten stroken niet met de politieke beschuldiging op voorhand : Rusland is schuldig.

Krabben

Gisterochtend was het winters koud buiten. De ramen van menige auto waren voorzien van een laagje ijs. Krabben dus als begin van de nieuwe werkweek. Voor veel mensen een valse start. Zelf hoefde ik niet te krabben. Hoera, ik ben met pensioen! Ik heb die ochtend wel even gekrabd, maar dat was achter mijn oor. Dat was toen ik zag hoe koud het buiten was. Ik overwoog nog mijn muts op te doen, maar ik ging toch weer met een kale kop naar buiten. Dat viel erg tegen met zoveel wind.

In de volkstuinen zag ik de gevolgen van de nachtvorst. Niet alleen de negatieve (voor zover daar sprake van kan zijn), maar ook de positieve. Met name voor de liefhebbers van de echte boerenkool. Want die smaakt het beste na een nachtvorst. Ik ken mensen die een pak gesneden boerenkool een nachtje in de vriezer leggen. Maar dat vind ik tamelijk surrogaat. De smaak zit dan tussen de oren en niet op de tong.

Op zoek naar problemen?

Ondanks het gevaar vanwege de Russische raketaanvallen op Syrische terreurorganisaties, blijft KLM toch boven Iran vliegen. De officiële waarschuwingen ten spijt. Of zou het soms zijn, dat het de bedoeling is dat weer een passagierstoestel wordt neergehaald zodat men Ruslands meedoen in Syrië kan beëindigen? Je weet maar nooit in deze gekke wereld vol agressie.
Aan de andere kant vraag ik me af waarom KLM het gevaarlijke Iraanse luchtruim niet mijdt? Dat is toch onnodig spelen met de levens van anderen? Hebben ze niets geleerd van de ramp met vlucht MH17? Sorry, maar hier snap ik echt helemaal niets van. Hoewel... het zal wel weer over geld gaan. Een mensenleven heeft van KLM een prijskaartje gekregen.

De Vette Os in Katwijk

op een suikerzakje jaren 60 - 70 *)

Tijdens weer een schoolvakantie, dit keer een zomervakantie, werd ik door mijn klasgenoot Max B gevraagd of ik zin had in de keuken van een restaurant te komen werken. Max werkte daar ook en men was op zoek naar versterking. Samen met Max reden we op onze bromfietsen, Max reed op een Batavus Whippet en ik op een Magneet, via Leiden, Oegstgeest en Rijnsburg richting Katwijk aan Zee. We kwamen in de Princestraat aan bij een restaurant dat zich op een hoek bevond. De voorgevel van het pand zie ik nog zo voor me.
Daar maakte ik kennis met de eigenaresse (van Indische afkomst)en mensen in de bediening. Vervolgens liepen we naar de keuken, waar een tweetal koks aan het werk waren. In die keuken trof ik ook een oma aan. Een typisch Indische oma, die mij gelijk over eten sprak. Ik mocht alles eten wat ik wilde! Dat klonk natuurlijk erg mooi, maar na een dag of wat was de trek voorbij.
Max en ik hielden ons voornamelijk bezig met de afwas. Een haast continu gebeuren. Door een luik gaven de serveersters het gebruikte servies, bestek en schalen aan ons door. Ze liepen vervolgens door naar de balie waar de bestellingen klaarstonden. De borden werden geleegd in een gat in het aanrechtblad. Daaronder stond een melkbus waar het afval in verdween. Zodra de melkbus vol was, moest er een lege geplaatst worden. De volle werd buiten in de steeg neergezet. Ze werden dagelijks opgehaald om als varkensvoer  verwerkt te worden.
De restanten uit schalen gingen weer terug in de au bain marie bakken stonden. Nu ik dat 50 jaar later zo schrijf denk ik opeens : "Huh?!" Men ging er toen vanuit, dat alles met een lepel werd geschept en niets in die schalen werd teruggedaan. De serveersters zouden daarop letten.
Het serviesgoed enz. werd eerst afgespoeld. Daarna werden ze uiteraard met een wasmiddel grondig gewassen en gedroogd. Ik praat over de tweede helft van de jaren 60, dus alles ging met de hand!
We moesten ook andere werkzaamheden verrichten. Onze werktijd begon om 10.00 uur 's morgens. Dan werden voorbereidingen gedaan voor de immer drukke lunch. De frituurolie moest geregeld ververst worden. Er lag een teil met grote geraspte aardappelen die tot frieten gesneden moesten worden. Het snijapparaat hing aan de muur met daaronder een bak waar de frieten in terecht kwamen.
De patat werd niet voorgebakken. Achteraf gezien zou dat handiger geweest zijn, want de doorlooptijd van een bestelling met friet was nogal lang.

Gedurende de zomermaanden was het een komen en gaan van voornamelijk Duitse gasten. We kregen vooraf instructies hoe we met die kuilengravers moesten omgaan. Zo mochten we niet in het Duits tegen hen beginnen. Eerst in onze eigen taal, Nederlands en dan pas in een andere taal.
Als ze bij een tafel gingen staan wachten, moesten ze weggestuurd worden. Op het geluid van knippende vingers mocht niet gereageerd worden, want we waren geen slaven of bediendes van hen; "Die Zeit ist gewesen." Een grote mond hoefden we ook niet te accepteren. Gasten emt een grote mond worden niet geholpen. Die grote mond was volgens bepaalde Katwijkers de reden dat er relatief veel Duitsers verdronken. Zodra ze 'Hilfe!' riepen stroomde de halve Noordzee hun strot in, aldus de verhalen. Echt nare Duitsers heb ik toen eigenlijk niet meegemaakt.

*) Onder voorbehoud. In afwachting van goedkeuring van Ruud Both

-wordt vervolgd-

De Vette Os in Katwijk -2-

het (SNS) pand 2011

Het werken in dat restaurant beviel mij prima. Het waren weliswaar lange dagen, maar toch. Na de zeer drukke lunch en uiteraard de afwas, kregen we pauze. We gingen dan vaak naar het strand.  Op de vrijdagen kocht ik in de boekhandel aan de overkant een motorblad. Om in Duitse sferen te blijven kocht ik daar ook geregeld het magazine Das Motorrad. Rond half vier - vier uur moesten we weer aan het werk. Tussen half zes en half negen was het weer erg druk. Om 22.00 uur ging de keuken dicht. Dan moesten we de hele keuken opruimen en schoonmaken. Hygiëne, daar was de eigenaresse erg mee begaan. Dat gold ook voor toiletbezoek. Ze ontplofte bijna als iemand niet zijn / haar handen had gewassen. Het fonteintje bevond zich in de toiletruimte en toch, om mij onduidelijke redenen had ze in alle voorkomende gevallen gelijk.
Ik heb ook een keer meegemaakt dat een kok op staande voet werd ontslagen. Hij had stiekem een casselerrib in zijn fietstas gestopt! Ik zag ook dat koks in de pan spuwden om te controleren of ie heet genoeg was. Scheen normaal te zijn, want mijn pa zag dat bij de Marine ook....(of was het dan juist abnormaal?).  Een keer heb ik van een snelkookpan het deksel eraf zien knallen. In die pan werd de veel gevraagde verse goulash gemaakt. De keuken en het plafond waren donkerrood gekleurd.
Soms hielpen we ook in de bediening, maar ik vond werken in de keuken veel leuker. Oma maakte vaak een Indisch gerecht (wat dacht je van babi ketjap gemaakt van biefstuk?), dat met de rijst (bestemd voor de goulash) op het bord werd aangevuld.
Ik vond de beloning naar tevredenheid. Aan het eind van de week werd de inhoud van de fooienpot onder het personeel verdeeld. Ik heb nooit mijn uurloon uitgerekend. Het overgrote deel van het verdiende geld besteedde ik aan nieuwe schoolboeken, kleding en wat muziek.
Na werktijd reden we diep in de nacht geregeld naar Noordwijk aan Zee. Daar bezochten we dan disco's. Dat vond ik wat minder. In die kolere herrie kon je nauwelijks met elkaar praten.
De eigenaresse ging in het naseizoen met de familie naar Spanje. In de maand maart van het jaar daarop kwam ze weer terug om het restaurant voor te bereiden op een nieuw seizoen.

Obama en Rutte : een andere koers?

Ik heb me vaak geërgerd aan de agressieve, oorlogszuchtige houding van Amerika in haar buitenlandse politiek. Gezien de situatie in Syrië vreesde ik een nieuwe oorlog met Amerika in de hoofdrol. Het lijkt er sinds gisteren op, dat dat niet gaat gebeuren.
President Obama heeft in een 60 minuten uitzending van CBS gisteren aangegeven dat de oorlogen in Irak, Afghanistan (13 jaar lang) en de bemoeienis in Syrië geen goede keuzes waren. Hij wil een heel andere buitenlandse politiek gaan bedrijven, omdat de huidige volledig mislukt is.  Obama schets de huidige rol van zijn land als een van een politieagent en heerser over vreemde gebieden. Daar wil hij van af.
Ik ben in elk geval blij met zijn inzicht en vooral publieke uitspraken. Hopelijk maakt Obama een eind aan het alsmaar voortdurende buitenlandse politiek vol agressie en oorlogen. Dat zal miljoenen slachtoffers en vluchtelingen schelen.
In eigen land is er ook sprake van een flinke ommezwaai : De asielzoeker wordt niet meer per definitie financieel en maatschappelijk in de watten gelegd. Hoera, het gezonde verstand begint te werken! Ik beschouw deze maatregelen als eerste stap. Nu nog af van de dubbele nationaliteit, de gesubsidieerde geldstroom naar het buitenland (zoals de kindtoelage), de duur van de afhandeling van asielaanvragen korter maken en uitgeprocedeerde asielzoekers uit het land zetten. Ik zou ook graag een sollicitatieplicht voor immigranten willen zien. Wie toch een dubbele nationaliteit wil behouden heeft geen recht op uitkeringen enz. Trouw zweren aan God, Allah enz. moet afgeschaft worden. Trouw aan onze grondwet, daar gaat het om! En uiteraard de bemoeienis van de EU in het geheel afbouwen. Weer baas in eigen huis worden.

Voor Joop

Vandaag is zijn 68 ste geboortedag. Hij was een groot fan van The Beatles. Een muzikale herinneringen aan mooie tijden :

Een hond als goudvis

Wie geregeld naar het tv programma van de honden(eigenaren)fluisteraar Cesar Millan kijkt, zal het misschien ook opgevallen zijn. In de meeste gevallen krijgen de probleemhonden nauwelijks beweging en/of aandacht die ze zouden moeten krijgen. Alsof het om een goudvis gaat. In veel gevallen is een hond een soort hebbedingetje, een speeltje en statussymbool. Louter voor de mens zelf. Vaak kent zo'n hond alleen de tuin als vrije ruimte.
Gevolg is dat die honden niet gesocialiseerd zijn, geen grenzen kennen en flink gefrustreerd zijn. Om die reden krijgen ze vaak het stempel 'agressief' en/of  'vals' of 'sloper' opgedrukt. Geheel ten onrechte natuurlijk. In bijna alle gevallen begint Cesar na een diagnose met het lozen van de overtollige energie van de hond. Vaak zie ik dan al een grote verandering in de houding en uitstraling van het arme beest. Hij is in z'n element. Daarna begint het corrigeren van het onacceptabel gedrag. Zeg maar de slechte gewoontes afleren. En uiteraard gaat dat alles met het instrueren van de eigenaren. Tot mijn schrik zie ik geregeld hondeneigenaren voorbijkomen, die bar weinig van een hond en het gedrag afweten. Die zijn totaal onvoorbereid aan een hond begonnen. Louter omdat ze per se een hond willen hebben. Er zijn er ook bij, die een tweede hond nemen vanwege de problemen van de eerste. Ze gaan er blijkbaar vanuit dat de tweede hond de eerste zal opvoeden.
Probleemhonden zorgen ook voor spanningen in relaties. Sommige vrouwen treden erg beschermend op voor hun hond, terwijl mannen een wat hardere en consequentere aanpak willen. Tja, ook daarin zijn honden voor velen net kinderen. Maar een hond is en blijft een hond.

Verbod op kattenjacht?

De Partij voor de Dieren wil een algehele verbod op het doodschieten van katten. Jaarlijks worden tussen de 9.000 en 13.000 (= dus 11.000 gemiddeld) wilde katten doodgeschoten. Ik geloof die cijfers niet zo. Volgens mij worden veel meer katten afgeschoten. Aan de andere kant : Wat denk je dat er gebeurt als die dakhazen gewoon hun gang mogen gaan? Ze kezen heel wat af.
Er zijn mensen die op bepaalde plekken voedsel en drinken plaatsen voor zwerfkatten. Ik vind dat idioot  eh.. nogal onverstandig. Er is erg veel overlast door katten. 's Nachts janken ze alsof er baby's vermoord worden en ze plunderen volières. En dan heb ik het nog niet eens over de vlooien, het poepen (met wormen) en piesen / sproeien en vernielen van tuinen door die beesten.

...ook gij Tom!

Zelf heb ik dagelijks ook last van een kater; Tom.
Veel mensen gaan heel erg gemakkelijk met hun huisdieren om. Als ze verhuizen laten ze de kat achter. Of ze dumpen zo'n dakhaas ergens in de natuur. Ze gaan meestal niet naar een asiel, want dan ontbreekt een geldige reden en het kost vaak geld. Maar ze nemen net zo gemakkelijk weer een nieuwe kat. Ik vraag me af wat er met al die wilde katten zou moeten gebeuren als men ze niet zou afschieten? Daar hoor ik de PvdD niet over. Wat dat betreft is het net de RK kerk ten opzichte van voorbehoedsmiddelen en abortus. De kerk verbied wel, maar schiet ouders met ongewenste kinderen ook niet te hulp. Lekker gemakkelijk.
Er zijn een keer zo'n 150.000 handtekeningen verzameld tegen het afschieten van katten. Dat zegt genoeg. De rest is blijkbaar voor. Je zou de katers kunnen vangen en castreren. En weer loslaten. Maar ja, alleen al het vangen lijkt mij een flinke klus. Misschien iets voor Polen, Roemenen, Syriërs enz.? Per ingeleverd paar katten-testikels een euro uitbetalen.... Oké, twee euro dan.
In het algemeen heb ik erg veel moeite met het feit dat mensen op een verkeerde manier omgaan met dieren en vervolgens zich beklagen over overlast. Of het nu katten, ganzen, honden of vogels zijn. In de landbouw bij voorbeeld creëert men schitterende voedingsplekken voor ganzen en zwanen, maar als ie erop af komen, moeten ze doodgeschoten of vergast worden. Wie heeft er nou van wie last?

Zonnig en koud

Toen Fenna en ik vanmorgen naar buiten gingen, voelden we een zeer koude wind waaien. Het leek wel een zonnige winterse dag. Even aarzelde ik om mijn muts te gaan halen. Mijn kale kop schreeuwde erom. Maar ja, ik ben toch maar doorgelopen en heb Fenna naar het bos gesleept. Ja, gesleept. Fenna heeft de laatste tijd 's morgens geen zin om uit haar mand te komen. Nou, dan heeft ze aan mij een verkeerde. Oké, ze mag wat langer blijven liggen terwijl ik even door het teletekst-nieuws blader. Maar daarna moet ze overeind komen.
Ik graai even met een paar vingers in de brokkenbak van kater Tom en zie Fenna is opeens verandert in een sprinkhaan : Hupsakee uit haar mand.
Als ik mijn jas aan heb en met haar riem klaarsta, roep ik haar. Fenna laat dan even merken dat ze

geen zin heeft. Ze gaat zich zeer uitgebreid staan uitrekken, kijkt wat suffig om zich heen, werpt een trieste blik op haar mand en komt dan sjokkend naar mij toe.
Terwijl ik de halsband omdoe, kijkt ze mij heel zielig aan. Met haar droevigste hondenblik. Nou, ook daar trap ik dus niet in : "Naar buiten, kreng!" Bij wijze van, hoor want ik ben best wel aardig voor die kleine bitch. Eenmaal buiten begint ze overal te snuffelen. Om tijd te winnen. Ik heb dan weliswaar genoeg tijd, maar daar ga ik zelf over. Dus : vooruit! Pas bij het bos begint ze gewoon te doen. En dan is ze plotsklaps blijkbaar wakker. Dan kijkt ze me opeens aan met een blik die zegt : "Wat is het lekker buiten, hè baas?"