Ongeloofwaardige Provincie

Het circustheater

Het is een rare zaak, het circus rond de gedeputeerden van de Provincie Flevoland. Ze hebben miljoenen verkwanseld binnen het kader van het Oostvaarderswold en zijn zonder verantwoording af te leggen afgetreden. Op zich al een rare zaak. Van zo'n gedeputeerde verwacht ik toch een voorbeeldfunctie als het over fatsoen en verantwoordelijkheid gaat. Nee dus. Maar het kan nog gekker. De geldsmijters komen straks gewoon weer terug en gaan aan de slag alsof er niets gebeurd is. Ik hoop dat de terugkeer geblokkeerd wordt. En zo niet, dan komt de Provincie mij heel ongeloofwaardig over. Dan zou het naar vriendjespolitiek over de ruggen van de belastingbetalers rieken.

Crèches gecrasht

Afgelopen maandagochtend, toen ik met Fenna langs de Lage Dwarsvaart wandelde, viel mij de stilte al op. Het gebouw was ook donker. Het leek erop alsof de herfstvakantie nog gaande was. Maar de crèche hier in Lelystad Haven is sinds maandag gesloten. De stichting Flevolandse Kindercentra is namelijk failliet gegaan. Door de stijgende kosten van kinderopvang, zijn de inkomsten flink gedaald. Hier in Haven betreft het dus de buitenschoolse opvang van de Waterlely. Ik kan me nog herinneren, dat de Waterlely aan de Harderwijkstraat gevestigd was in een houten gebouw, voordat het verhuisde naar het gebouw van het gezondheidscentrum.
Soms had ik te doen met de ukken. een paar werd 's morgen vroeg al om 7 uur gebracht en pas 12 uur later (sluitingstijd) weer opgehaald. Da's toch geen leven voor zo'n peuter?

Halloween

Als ik in de rij ga staan bij welke kassa dan ook, het is altijd wat. En daar heb ik me lang geleden maar bij neergelegd. Ook als er niets is, komt het voor. In dergelijke gevallen roept iemand : "Komt u maar!" omdat er een kassa bij komt. En als ik dan van rij wissel, dan is de telrol op of doet de scanner het niet. Bij de C1000 in de Jol trof ik het weer niet. Mevrouw voor me stond weliswaar in de rij, maar bleef inkopen doen. Toen ze aan de beurt was, besloot ze toch maar voor de pizza aanbieding te gaan. Dus even naar de vriezer en drie dozen eruit gehaald en in haar wagentje gestopt. Ze staat even te teuten en dan pakt ze een pak pannenkoeken uit haar kar en legt deze doodleuk in de vriezer! Terwijl haar inkopen gescand worden loopt ze weer weg en komt met twee rood gekleurde pakken terug. In ruil daarvoor doet ze nu een pak poffertjes van de band in dezelfde vriezer. De caissière wacht geduldig, zij het met gefronst voorhoofd. Als ze moet afrekenen kan mevrouw haar bankpas niet vinden. Lastig als je bij een kassa staat waar alleen gepind kan worden. "Kunt u mij overhevelen naar de andere kassa, want ik heb wel contant geld", vraagt ze. Nee dus. Achter mij klinkt een zucht. De caissière maakt aanstalten om haar boodschappen apart te leggen. Maar dan vindt mevrouw opeens toch haar pas.
De dames achter mij mopperen hoorbaar. Als ik omkijk, zie ik een opgemaakt botox hoofd boven een bontkraag uitsteken. Haar hals vertelt me dat ze minstens 70 moet zijn. "Vanavond het weer Halloween", zegt ze zuchtend. "Ik zou niet weten hoe ik op dat feest moet verschijnen", treurt ze opzichtig verder tegen haar zwijgende vriendin. Ik wilde tegen haar zwijgzame vriendin mompelen : Had een paar botox-beurtjes overgeslagen, dan kon je vanavond zo de straat op." Maar ik werd gered door de caissière : "Wilt u zegels, meneer?" Ik zeg : "Graag, want zonder mag ik niet thuiskomen."

Broederziel alleen?

Terwijl ik een fragment het boek las, zag ik opeens onze hond Flopje voor me. Flop was als pup bij ons gekomen. Op dat moment hadden we al Terry, een bouvier teef, van bijna 2 jaar. Met de komst van de kleine bobtail veranderde Terry in een ware moeder. Flopje werd weliswaar groter maar is de rest van haar leven een kind gebleven. Een vrolijk, humoristisch kind. Helaas moesten we Terry laten inslapen. Ze had een ernstige vorm van kanker, die uitgezaaid was. Ze was toen twaalf jaar. Na haar dood veranderde de vrolijke en olijke Flop compleet. Ze was duidelijk aan het rouwen. Ze lag vaak in haar mand met een blik van : wat doe ik hier eigenlijk nog? De komst van Zorro als pup, deed haar hoegenaamd niets. Flop bleef in de rouw tot haar eigen dood. Die kwam omdat ze gewoon op was.
Veel mensen rouwen ook tot hun dood. Zelfs als het 'maar' een broer of zus betrof. De pijn bij de achtergebleven broers en/of zusters is onderbelicht. Er wordt nauwelijks over gesproken. Zelf verkeerde ik

in de veronderstelling, dat mijn pijn minder zou zijn dan die van mijn beide schoonzusters. Zij waren immers met mijn broers getrouwd geweest? Toch is het zo, dat hun relatie met mijn broers aanzienlijk korter duurde, dan die van mij met hen. Ik kende hen al mijn hele leven. Ik heb tot mijn 11e jaar samen met mijn broertjes in één bed gelegen. We hebben samen veel gelachen. Ze hebben mede een waardevolle invulling gegeven aan mijn leven. Nu ze er niet meer zijn, moet ik mijn positie binnen het gezin opnieuw bepalen. Het boek beschrijft veel herkenbare situaties. Maar het heeft mij ook meer verheldering gebracht over het rouwen over mijn broers.

Dora is jarig

Vandaag viert onze lieve nicht Dora haar verjaardag. Nou, gefeliciteerd Dora en een fijne dag toegewenst. Het zal daar in Djakarta al weer nacht zijn, dus ben ik een dag te laat met mijn felicitaties. Geen nood, twee dagen jarig is toch ook leuk?
Dora komt geregeld naar dit koude kikkerlandje om de familie te bezoeken. Ik geef je het maar te doen : over de tachtig en toch telkens weer vliegen. Knap hoor.

Weer ongeval op A6

Ter hoogte van de Runderbrug, de brug over de A6, zag ik nogal veel blauwe zwaailichten. Dat was rond kwart over tien vanmorgen, toen ik Tim naar Dronten bracht. Rustig rijdend over het viaduct, het was stil op de weg, zag ik in de richting Emmeloord zo'n 100 meter van het viaduct een auto in de sloot liggen. Later hoorde ik, dat twee auto's die in richting  Emmeloord reden met elkaar in botsing zijn gekomen. Eén auto sloeg over de kop en kwam op de tegengestelde rijbaan terecht. De andere auto kwam dus in een sloot terecht. Twee automobilisten zijn door de brandweer uit hun voertuig bevrijd. In beide richtingen stonden zodoende files.

Over ho-ijzers gesproken

Sinds ik het voorwiel gewisseld heb voor één met een goede band, voelde ik bij het remmen dat de remschijf niet meer vlak was. Wat heet, zeg maar gerust dat de schijf meer weg had van een propeller. Wat een slagen zaten erin! De remgreep sloeg wild heen en weer als ik hem aantrok. Een heel vreemd gevoel.
Zo'n schijf zit met drie torx bouten op de velg geschroefd, dus ik dacht : peanuts. Ik heb immers dergelijke bits in de koffer. Dat klopte, maar ik kreeg geen van de bouten los. Ze waren waarschijnlijk met loctite nr x vastgezet. In onze werkplaats verwarmden we zo'n 'gezekerde' bout met een verfstripper. De lijm werd dan wat soepeler, zodat we de bout met een luchtsleutel konden lossen. Helaas heb ik geen van beide gereedschappen. Ik besloot het wiel te demonteren om een nieuwe schijf te laten monteren. Ik had er opeens geen zin meer in. Mijn overbelaste armspier sputterde behoorlijk tegen en het was nogal frisjes in de garage. Delegeren die klus, dan kon ik tenminste weer andere dingen doen.
Toen ik de velg terug had, was het nog een heel gedoe om de nieuwe en dus dikkere schijf tussen de remschoentjes te krijgen. Het zijn vrij nieuwe remblokken en de ruimte tussen beide blokjes was ongeveer de helft van wat nodig was. Dus ik besloot de schuurschijf maar te gebruiken. Van beide blokjes heb ik een beetje afgeslepen en dat hielp. Het wiel draait soepel, ook na het gebruik van de ho-ijzers. Klus geklaard!

Herfst in Lelystad Haven

Harderwijkstraat

Op het Werkeiland

Dag Suzuki

Gistermiddag heb ik mijn zoon een dienst bewezen, door hem te helpen bij de verkoop van de Suzuki GS750 XD Limited edition. Althans, wat daarvan over is. Een meneer met een bestelbus kwam uit het Brabantse land om het frame en het blok op te halen. Al pratend met de koper, bleek dat hij erg veel van de motorsport afwist. Hij heeft zelf ook de racet. En dus deelden wij de nostalgische verhalen over de 24 uren van Oss, de races te Tubbergen en de oude bekende coureurs van die tijd. Zelf heeft hij vooral op Laverda's geracet. Onlangs heeft hij zijn motor aan de wilgen gehangen. Hij twijfelde nog om een Duc aan te schaffen, maar de drukte op de wegen en het vele geflits(!) heeft hem daarvan weerhouden. Toen hij hoorde dat ik een Seeley heb, maakte zijn hart zichtbaar een sprongetje. "U bent een van de weinigen, die het merk kent", zei ik hem. "Nooit verkopen dat ding!", riep hij waarschuwend. Samen duwden we de Suz over de rijplaat de bestelbus in. Het blok werd eerst op een steekwagen geplaatst en de garage uitgereden. Bij de bus hebben we het samen erin getild. Na uitwisseling van de kenteken- en vrijwaringspapieren en na betaling, namen we afscheid.
's Nachts werd ik wakker van de pijn. Niet in mijn hart, maar in mijn arm. Ik kon mijn arm niet optillen en voelde een flinke spierpijn. Ik heb blijkbaar een verkeerde beweging gemaakt toen we samen het motorblok in de bus tilden.

Ernstig ongeval Houtribweg

Vanavond tegen 8.00 uur heeft zich een ernstig verkeersongeval voorgedaan op de Houtribweg. Een personenauto is tegen de achterzijde van een aanhanger gereden. De aanhanger maakt deel uit van het takelvoertuig van de jachthaven van Lelystad Haven. Ter plekke zag ik geen remsporen (schoon wegdek), wat de indruk wekt als zou de automobilist totaal verrast zijn.
Ambulance personeel was druk bezig  bij de ambulance, die op het terrein van de jachthaven stond. De Houribweg was aan beide zijden afgesloten voor het doorgaand verkeer. Dat werd via de Harderwijkstraat omgeleid.

In het Zuigerplasbos

Zondagmiddag hebben we heerlijk gewandeld in het Zuigerplasbos. Een deel van het bos is speelbos geworden. Maar gelukkig is er nog een deel waar de honden los mogen lopen. En honden kwamen we veel tegen in het met herfstkleuren getooide bos. Fenna liep lekker los en genoot zichtbaar van de omgeving en haar soortgenoten. Opvallend was dat alle loslopende honden goed onder appel stonden en geen agressief gedrag jegens andere honden en/of hun eigenaren vertoonden. Staatsbosbeheer was ook aanwezig met een kleine kraam. Men had voor de jeugd een puzzeltocht uitgezet.
Het wat mooi herfst weer en Fenna heeft ook volop genoten.

Vliegtuigjes neergestort

Bij de Zeeasterweg, tussen Dronten en Lelystad, zijn vanmiddag rond half vijf twee vliegtuigjes (soort Cessna's) neergestort. Volgens ooggetuigen waren de twee toestellen aan het stunten en raakten ze elkaar in de lucht. De beide toestellen kwamen zo'n 100 meter van elkaar op een akker terecht. Van het ene toestel kwamen beide inzittenden om het leven. De inzittenden van het andere toestel raakten zwaar gewond en zijn met traumahelikopters naar ziekenhuizen in Amsterdam en Zwolle overgebracht.
In de periodes dat ik appels plukte vlak bij de Zeeasterweg, zagen wij geregeld vliegtuigjes stunten.

Unicum kijken

Boemmm!

In eerste instantie wilde ik op deze zaterdagmiddag even naar SV Lelystad gaan kijken. Maar halverwege besloot ik voor voetbal te gaan. Want met SVL gaat het niet zo goed en om dat te mogen zien, moet ik 5 euro betalen. Of is de toegangsprijs al gekoppeld aan de prestaties?
Bij Unicum zag ik een gewoon potje voetbal, waar iedereen energiek bezig was. Ik had geluk, want vlak na de rust, de wedstrijd was al zo'n 30 minuten bezig toen ik arriveerde, was ik getuige van een spetterende goal. De bal werd over links voorgegeven en één van de attente Unicum spelers nam hem in één keer op de slof : BOEMMM! De bal spatte hoog in het doel tegen de touwen. De keeper had waarschijnlijk alleen een zoevend geluid gehoord.
Ik heb niet de hele tweede helft gezien, want ik wilde op tijd elders zijn. Dus de eindstand is mij niet bekend. Maar wat een mooi doelpunt! En helemaal gratis!

In overeenkomstige bouwstijl

Niet dat ik tegen nieuwbouw op het voormalige Werkeiland ben, hoor. Ik vind wel dat nieuwbouw wat stijl en uitstraling betreft zou moeten aansluiten op de bestaande situatie. In deze stad worden elders ook bouwstijlen uit de jaren van de vorige eeuw toegepast, zoals de jaren 30 stijl in de wijk Galjoen. Dus waarom niet een vijftiger jaren stijl hanteren op het Werkeiland? Dat de aandacht voor de bestaande stijl en historie minimaal is, blijkt o.a. uit de foto die het reclamebord siert. De bestaande woningen,  de gerenoveerde barakken, zijn aan het zicht onttrokken. Zelf had ik de foto vanaf het Markermeer genomen, zodat de oude, historische woningen zichtbaar geweest zouden zijn. Die kunnen toch ook een trekpleister zijn? Het beeld klopt dan met de toekomstige werkelijkheid. Overigens is het zo, dat nog steeds een aantal woningen leeg staat. Aan sommige is dat direct te zien. Om de woning tiert het onkruid welig en het pand zelf is vervuild. Jammer.

Op weg naar huis

Zoals je weet heb ik me hier in dit land nooit thuis gevoeld. Waar dan wel? Eigenlijk nergens. Nou ja, ik heb wel wat met het eiland Curaçao. Maar Indonesië, het land waar mijn beide ouders vandaan komen, zegt mij niets en trek me ook niet. Wat dat betreft is Indonesië net als de Noordpool voor mij. Toch kan het zijn, dat als ik ooit in Indonesië zou arriveren, bij mij een knop omgezet wordt. De knop die aangeeft dat ik eindelijk thuis ben. Maar voorlopig ben ik nog niet thuis, maar op weg naar huis. Going home, dus.