De Groene Draeck

Na veel commotie in de media maakte koningin Beatrix in 2010 bekend dat ze het onderhoud van de Groene Draeck voortaan zelf zal betalen.In een tijd van bezuinigingen lijkt me dat een goed plan. Op het werkeiland werd Koninginnedag altijd uitbundig gevierd. Het was een echt kinderfeest met koekhappen, zaklopen en een heuse optocht, met versierde fietsen en wagentjes. Mijn vader had voor deze gelegenheid een replica van de Groene Draeck gebouwd, omdat die nog maar kort geleden aan de kroonprinses (Beatrix)was geschonken. Aan de optocht was ook een prijs verbonden voor het origineelste ontwerp. De jury heeft die helaas niet aan mijn "Groene Draeck" toegekend. Waarschijnlijk wisten ze toen al dat de kosten uit de hand zouden gaan lopen. Ik zelf en mijn vrindjes hebben nog heel lang met het scheepje kunnen spelen. Dit in tegenstelling tot de prijswinnaar, want die moest zijn fiets weer aftuigen om er gewoon mee te kunnen rijden.

Tekst en foto Luijt Postma

Singing the blues

Een mooi en gedateerd nummer dat mijn ouders thuis op een singeltje hadden van Guy Mitchell. Deze zanger kende ik als kind ook al van de nummers Pittsburgh Pennsylvania en My heart cries for you. Hier een mooie cover. Yeah, it's the 50's!

Hell Ships

Van het Veteraneninstituut ontving een bericht :

Op woensdag 15 augustus 2012 vindt vanaf 12.30 uur de jaarlijkse herdenking plaats van de capitulatie van Japan en daarmee van het einde van de Tweede Wereldoorlog op 15 augustus 1945. De herdenking vindt plaats bij het Indië-monument in Den Haag. Deze herdenking wordt live uitgezonden door de NOS, die na de herdenking een documentaire over de Hell Ships zal uitzenden. De documentaire is gemaakt door Kees Maaswinkel, die o.a. bij Ed Kraak en mij op bezoek is geweest voor informatie en foto's.

De documentaire vertelt het verhaal van 6600 Nederlandse en Britse krijgsgevangenen die met deze Hell Ships van Java naar de Molukken en Flores werden verscheept, waar ze voor de Japanners vliegvelden moesten aanleggen. Circa 2200 van hen overleefden dat niet. Ze stierven door gebrek aan water, voedsel en medicijnen en door mishandeling. Ongeveer 1500 van hen stierven op zee, waarvan ruim 1000 als gevolg van torpedering en bombardementen van de schepen door geallieerde onderzeeërs en vliegtuigen. Onder hen een broer van mamma, de vader van Hank, C. G. Sebo (zie link Loopbaan van mijn vader).

Onderzoek voorafgaand aan het maken van de film toont aan, dat de geallieerde leiding op de hoogte is geweest van de menselijke lading van die schepen, maar desondanks de aanvallen erop liet doorgaan. Daarnaast wordt aandacht besteed aan een Japanse moordpartij op zee van 250 Nederlandse en Britse militairen, waarvan de daders weliswaar zijn opgespoord,  maar die nooit werden bestraft. Over deze oorlogsmisdaad zijn de nabestaanden nooit geïnformeerd. Ten slotte komen Molukse ooggetuigen aan het woord, waarvan er één de tot nu toe onbekende rustplaats bekend maakt van drie op gruwelijke wijze geëxecuteerde Nederlandse militairen.

Geld voor NOP

Omdat de gemeente Noordoostpolder het 'nieuwe werken' invoert, moet de gemeentesecretaris vertrekken. Dat gaat de belastingbetaler een kleine 300.000 euro kosten, want meneer Van Boven krijgt een jaarsalaris en een of andere vergoeding mee. Over dat laatste wil de gemeente NOP niets zeggen, want zo transparant is men niet bezig in Emmeloord. De burgemeester wil het hele gebeuren het liefst stil houden. Blijkbaar weet Van Boven meer dan de gemeente lief is en krijgt hij enig zwijggeld toegestopt en dient hij het gebouw voor 1 juni a.s. te hebben verlaten. De gemeente NOP heeft begin dit jaar de onroerendezaakbelastingen fors verhoogd (met zo'n 65%) zodat ze dit soort ontroerende zaken kan financieren. Je zou maar in de NOP wonen.

Tot op de millimeter nauwkeurig

Vandaag heb ik tijdens het sleutelen een bloeduitstorting op mijn duim opgelopen. Die zat klem tussen een standaard en een ringsleutel. Dat krijg je als je nooit eerder een omafiets met zo'n ouderwets standaard onder handen hebt genomen. Ik mag wel zeggen, dat ik steeds meer mijn draai begin te vinden in de werkplaats. Alleen het slagvrij maken van de velgen, is een nog lastige klus. Elke fiets die ik rijklaar heb gemaakt, wordt door een deskundige gecontroleerd. Ik maak dan melding van eventuele bijzonderheden. Dit keer betrof het een slag in de velg. Mijn controleur had na oplevering van de fiets gezien, dat er inderdaad nog een zeer kleine slag in het achterwiel zat. Die slag was eerst flink groter. Maar het lukte me niet dat laatste halve millimetertje eruit te krijgen. Dus toog hij aan het werk en begon aan bepaalde spaken te draaien. Na zo'n 5 minuten zag ik zijn hoofd rood worden en nog een paar minuten later zei hij balend : "Die slag is nu veel groter!" We besloten eerst maar te gaan lunchen. De boterhammen met boerenmetworst en paprika hadden de van origine Hongaarse controleur blijkbaar goed gedaan, want weer terug in de werkplaats werd het wiel binnen een paar minuten slagvrij gemaakt.
Toen die klus geklaard was, zag ik opeens in mijn gedachten de jongedame op haar nieuwe fiets de stoep op- en afrijden : kedoenk! kedoenk! Daar gaan mijn slagvrije velgen.

Brief van Apotheek De Haven

Van een wijkbewoonster kregen wij de brief, die klanten van de Havenapotheek hebben ontvangen. In de brief wordt melding gemaakt van de op handen zijnde sluiting per 1 juni a.s. van Apotheek Service Punt De Haven, onderdeel van het Gezondheidscentrum De Haven aan de Binnendijk. De brief vertelt o.m. dat in het 2e halfjaar van 2011 en na het 1e kwartaal 2012 een evaluatie heeft plaatsgevonden met als gevolg sluiting van de ASP De Haven. Men gaat de activiteiten overhevelen naar Kringapotheek 't Woud, dat aan de Griend in Lelystad is gevestigd.
In de brief wordt gesproken over de komende situatie. Daarin vermeldt men "U kunt dan de volgende werkdag na 11.00 het medicijn afhalen in Kringapotheek 't Woud. Kunt u het niet afhalen, dan is er een mogelijkheid tot bezorgen." Verder geeft de brief voorbeelden van herhaalrecepten bestellen en afhalen in de Griend.
Gezien de afstand tussen Haven en de Griend, zal het dus aan huis bezorgen worden in Haven. Hopelijk zonder bijkomende kosten / voorwaarden. De brief vermeldt niets over het postagentschap, dat ook per 1 juni de deuren sluit. Logisch, want de brief is van de Eerstelijnsgezondheidszorg. Blijkbaar is het 'Ieder voor zich' en Post NL laat het dus afweten. Ze heeft wel bij de balie een mededeling over de sluiting liggen. Eigenlijk had de Wijkpost de sluiting publiekelijk bekend moeten maken. Het betreft toch zeker belangrijke wijkvoorzieningen?

Tweede Pinksterdag

Tegen het middaguur arriveerden Jan en Petra hier aan de Ringdijk. Niet veel later gevolgd door Tineke, Sjaak en Hanny. Het was merkbaar leuk de voormalige buurmeisjes weer bij elkaar te zien. Later in de middag kwamen toch nog Karly en Ben met Tim en Jill (helemaal uit de Achterhoek, waar ze de Trekker Trek hadden bezocht) en ook Robert en Carina. Al met al een vol huis, of beter een volle tuin want we zaten natuurlijk buiten. Net als de dag eerder was er een lopend buffet met gado gado en soto ajam en natuurlijk de kip saté. Mike hoefde dit keer niet zo lang te werken, dus ook hij kon de verjaardag van zijn mamma meevieren. Vooral voor de anderen was het natuurlijk ook erg leuk om al onze kinderen en kleinkinderen eens bijeen te zien. Zelfs Fenna kreeg bezoek, want Robert en Carina hadden ook hun pup Lilly meegenomen. Voor eenieder wat wils dus. Net als gisteren was het weer een geslaagde, gezellige dag.

Ongewenst bezoek

Gisteren had ik de CBX buiten geparkeerd, omdat ik wat ruimte nodig had in de garage. Vanwege de warmte heb ik de garagedeur open gezet. Toen ik 's middags na een wandeling in de garage kwam, zag ik dat iemand op bezoek was geweest. Een stootblok dat in de garage lag, was voor het voorwiel van de motor buiten geplaatst. Terwijl ik in de garage sta, komt een tweetal kinderen (een jongetje en meisje) de garage in. Als ik hen vraag wie van hen in de garage is geweest, roept het ventje direct : "Ik niet!" Het meisje kijkt hem wat verbaasd aan en zegt : "Wel waar! Jij hebt dat ding weggepakt en aan andere dingen gezeten." Het jochie draait zijn hoofd weg en blijft op wat zachtere toon volhouden dat hij niets gedaan heeft. Het meisje vertelt, wijzend naar buiten, dat hij het blok heeft gepakt en buiten voor dat wiel heeft gelegd. Het jongetje voelt de bui hangen en wil vertrekken. Maar dat gaat niet voordat ik hem educatief heb toegesproken, dat hij nooit zomaar in andermans garage of schuur mag komen of aan andermans spullen mag zitten. Dat hoort niet en het kan gevaarlijk zijn. Het gereedschap ligt bij ons niet achter slot en grendel en de gevaarlijke stoffen (remolie, chloor enz.) ook niet.

De sperziebonen van Aldi

Het was weer zover. Voor de derde keer overkwam het ons, dat de inhoud van een zakje gebroken en kleurig groene sperzieboontjes tot een grote teleurstelling leidde. Zodra de gebroken boontjes gekookt worden, slaan de uiteinden ervan bruin uit. Afgezien daarvan begint het kooknat ook een naar luchtje van rottend groen te verspreiden. Dit keer betrof het twee zakjes, waarvan we het koken moesten onderbreken, om de boontjes in de vuilcontainer kieperen. De houdbaarheidsdatum was nog een week en het vervelende is dat je in de winkel niet aan de inhoud kunt zien of ze al dan niet bruin gaan uitslaan. De boontjes zijn na het kopen direct in de koeling gezet. Het heeft niets met de warmte te maken, want in eerdere gevallen was het koud buiten. Zo te zien gaat het bij het breken van de bonen verkeerd. Net alsof de boon aan beide kanten zwaar geneusd is. Tijd voor een briefje aan de Duitse grutter.

Eerste Pinksterdag

Op zondag hebben we al een beetje Sonja's verjaardag gevierd. 's Middags kwamen Carla met vriend Ton en zoon Rik op bezoek. Ze hadden ook Sonja's moeder opgepikt. We hebben uiteraard buiten gezeten, in de schaduw van het zonnescherm en een enorme parasol.
In de loop van de middag heb ik samen met Rik Fenna uitgelaten. Ik heb Rik de Noordersluis laten zien en hij kon ook zien hoe alles in z'n werk gaat. Er werd een schip geschut naar het Markermeer en een drietal zeiljachten keerde terug van het Markermeer. Het is en blijft een bizar gezicht als je het niveauverschil ziet tussen de waterstanden boven en beneden. Rik heeft ook het Wortman gemaal bekeken. Door de ramen.
's Morgens had Sonja al wat voorbereidingen getroffen voor het eten. Het werd een lopend buffet met soto ajam en gado gado als hoofdgerechten. We hebben ook wat kip saté op de bbq gelegd. Aan alle gezelligheid komt een eind en dus ook aan deze. Tegen 10 uur vertrok het gezelschap weer richting de Randstad. Het was een heel gezellige dag!

SV Lelystad 67 degradeert

Uit het archief

Na een jaar in de 1e klas te hebben mogen voetballen is SVL gistermiddag in en tegen Benschop uit deze klasse gezet. SV Lelystad verloor met 3-0 nadat een week eerder het degradatie-/promotie duel thuis in een 2-2- eindigde. Zoals bij Oranje het geval was tegen de Bulgaren, was SVL weliswaar de bovenliggende elf, maar de tegenstander was slimmer en efficiënter.
Ergens was de degradatie te verwachten, gezien de veranderingen in het elftal van Lelystad. Van de samenstelling van het vorig (promotie) seizoen is weinig over. Het oude elftal had zich met zijn speelwijze probleemloos in de 1e klas kunnen handhaven. Het vernieuwde elftal is nog niet van dat niveau. Ik hoop dat met de degradatie ook de toegangsprijs zal kelderen. Want die 5 euro is vergeleken met andere clubs aan de zeer hoge kant en roept dito verwachtingen op. En om nu te zeggen dat de 'gratis' (wat heet) koffie of thee alles goedmaakt, nee! Terug naar 2 euro.

De botervloot

Als ik te veel boter aan mijn mes had, mocht ik van mamma niet het restant terugdoen in de botervloot. Dat was een speciaal doosje met deksel, waar het pakje margarine, ontdaan van het papier met de blauwe strik,  in gedaan werd. Dat terugdoen hoorde niet. Dat was niet netjes. Ik mocht ook geen gaten in de boter maken. Ik moest met mijn mes de benodigde boter van het blokje afschaven, zodat er een krulletje boter aan het mes zat.  En dan mocht er niet iets van beleg op de boter achterblijven. Dus geen (Betuwe)jam of (Rinse) appelstroopstrepen in de botervloot. Als ik mijn boterham met boter smeerde en dit wat slordig deed, zei mamma : "In de hoeken wonen ook mensen, Wimmie!" Of wel : de hele boterham moest met boter gesmeerd zijn. Het mes aflikken was ook uit den boze, al was dat iets waar ik wel begrip voor kon opbrengen. Aan tafel moesten we stil zijn. Dus met volle mond praten, was helemaal niet aan de orde. Oud brood werd nooit weggegooid. Het belandde op de kachel om daar later paneermeel van te maken in de vleesmolen. En anders was er nog altijd Bles, het paard van boer Braat dat tegenover het huis in de wei liep. Maar vaker werd het brood gestoomd. Dan kregen wij van die warme slappe boterhammen op tafel, die gek genoeg in no time verorberd waren. Vooral met boter en suiker, vond ik dat een lekkernij. Er waren ook dagen dat we het brood in een beker chocolademelk sopten en dat opaten. Zonder beleg of zo. Ik denk dat het de periodes waren, waarin de bodem van mamma's portemonnee te vroeg zichtbaar werd.  Veel regeltjes zijn bij mij diep ingesleten. Dus boter terugdoen in het kuipje, doe ik in principe niet. En als ik het doe, dan doe ik het bewust. Want dan hoor ik een mij heel vertrouwde stem zeggen : "Dat hoort niet, Wimmie!"

Even Apeldoorn bezoeken

Gistermiddag ben ik op de motor gestapt voor een retourtje Lelystad - Apeldoorn. Eerlijk gezegd had ik glad vergeten dat Pinksteren voor de deur staat. Op de heenweg was het vrij stil en kon ik rustig toerend genieten van de omgeving. Ik moest wel blijven rijden, want de temperatuur was hoog en het motorblok warm. De weg tussen Harderwijk en de rotonde richting Apeldoorn vind ik niet zo lekker rijden. Ik weet niet precies waarom. De weg naar Apeldoorn vanaf de rotonde bevalt me beter. Aan de weg is te zien dat je in heuvelachtig landschap terecht bent gekomen. Bij de Julianatoren is het ook vrij rustig. De parkeerplaats is door een handjevol auto's bezet. Bij de Naald ga ik linksaf en vervolgens bij het verkeerslicht rechtsaf. Bij dat verkeerslicht zag ik bijna een aanrijding gebeuren. Het licht voor rechtdoor sprong op groen en de wachtende auto voor me (rechts voorgesorteerd) trok opeens op, reed pardoes door rood en sloeg rechtsaf. Daar stak een aantal fietsers over, omdat hun licht wel op groen sprong. Meneer remde uit alle macht en stond tussen de fietsers stil. Het was even schrikken en schelden geblazen door de fietsers. Meneer begreep er niets van. Een beetje dom. Afgezien van het feit dat het licht voor de fietsers goed zichtbaar was is het nog steeds zo dat afslaand verkeer doorgaand verkeer voorrang moet geven, tenzij .....enz.
Op mijn bestemming aangekomen was ik uiteraard benieuwd of tante Carla thuis zou zijn. En dat was ze. Ze had me al gezien, toen ze een kopje thee op de tafel had gezet. Na een zeer hartelijke begroeting, wat is het toch een lief, opgewekt mensje, gingen we in de tuin zitten. Daar hebben we gezellig zitten kwekken, chocolade gesnoept en thee gedronken. En opeens was het half zes! Oeps, gezelligheid kent geen tijd. Ze kreeg net bezoek van de wijkverpleegster, dus die heb ik maar even verzocht een foto van ons beiden te maken. Daarna kwam het afscheid en reed ik tussen de vakantiegangers (wat een drukte) terug naar Lelystad.

Weg met die oude zooi!

Sinds kort ben ik weer in de tweewielerwereld aan het werk. Gevolg is dat ik in detail kennis neem van de huidige stand van zaken rond met name de fiets, de accessoires en de onderdelen. Kijkend naar onze eigen fietsen besloot ik wat zaken rigoureus te veranderen. Ik doel met name op die ergerlijke verlichting met draadjes en die wapperende dynamo. Erg ouderwets en met een grote kans op storingen. Zelfs op de elektrische fiets van Sonja word ik met die maffe draadjes geconfronteerd. Van mijn eigen fiets doet het achterlicht het niet. Het lampje is goed en de aarding ook. Er moet ergens een breukje in de bedrading zitten, maar die loopt voor een groot deel door het frame. Zoek het maar uit. De dynamo wiebelt nogal en loopt zwaar. Ik heb al die oude troep eraf gesloopt. Van bedrading tot dynamo en lampen. Ik heb ze vervangen door twee draadloze lampen die voorzien zijn van batterijtjes. Zo'n set heeft ook het voordeel dat ze blijven branden als je stilstaat. Ik heb geen Action of Kruidvat setje gekocht, maar spul van een goede kwaliteit. Dus de achter- en koplamp geeft een zee van licht en zitten muurvast gemonteerd op de daartoe bestemde plaatsen.

Het gaat nog steeds over geld

Al dat gedoe rond de euro begin ik knap zat te worden. Er verdwijnt meer geld naar Brussel en landen die erg gemakkelijk met geld omgaan (en dus in de problemen zitten), dan dat in eigen land aan de problemen besteed wordt. De afspraken rond het zogenaamd helpen van anderen landen rammelen aan alle kanten. Al was het alleen maar door veranderende politiek en inzichten. Miljarden verdwijnen zo in bodemloze putten. Nu gaan we een noodfonds oprichten, zodat we nog meer miljarden kwijtraken, omdat anderen het niet goed doen. Het lijkt verdacht veel op het bonusconcept : Ook al bak je er als land niets van : je krijgt altijd geld, want de euro moet blijven.  De werkloosheid in ons land stijgt, net als de kosten voor de zorg. Maar daar is geen geld voor.
Wie goed naar Brussel kijkt weet dat daar vele miljarden opgevreten worden door de EU parlementariërs met hun fratsen en grollen en onzinnige toelagen. Als ik de dames en heren politici moet geloven, draait ons bestaan en de hele wereld om een muntje dat Euro en een club die EU heet. Beide door dezelfde soortgenoten bedacht en ingevoerd.
Er zijn ergere dingen op de wereld. Zoals armoe, gebrekkige zorg en werkloosheid in eigen land. Wie niet goed voor zichzelf zorgt, kan niet anderen op een gezonde manier helpen. Dat blijkt maar weer.