Carl Mann - Mona Lisa

In de jaren 50, de tijd van de Rock and Roll, kwam ook Carl Mann in beeld. Hij vertolkte o.a. bekende nummers van Nat 'King' Cole, zoals Pretend. Later bekend door Alvin Stardust, een broer van Ziggy die op haar beurt iets met David Bowie had ;-). Carl zong oorspronkelijk in de kerk. Aj aj aj! Ik heb ooit een ander advies gekregen.  Carl verlegde zijn muzikale belangstelling naar buiten de kerk. Maar pas toen een drummer van een bekende band zijn manager werd en hem aan Sun records verbond, steeg Carls ster pijlsnel. Let goed op de foto's van de Sun Studio en de artiesten. Dat uit die eenvoudige kamers zulke prachtige muziek kwam. En ook nog gratis parkeren bij zo'n beroemde studio! Carl had die overbekende jaren 50 rock stem. Hier zingt hij Mona Lisa, dat later ook door o.a. Jerry Lee Lewis op soortgelijke wijze werd vertolkt. Uiteraard spraken de fans van Nat 'King' Cole er schande van. Hun Mona Lisa verkracht door Carl Mann, zo beweerden zij. Maar Carl zong al lang niet meer in de kerk....

Zonsondergang in de jachthaven

Regering wil Waterschappen opheffen

Er gaan stemmen op om de Waterschappen in ons land op te heffen. Het werk zal dan gedaan moeten worden door de Provincie. Dat is nog eens een rigoureuze maatregel, zou je denken. Maar of die echt geld bespaart? Ik heb bij geen enkele overheidsinstantie een reorganisatie meegemaakt, die geld en/of personeel scheelde. Het was telkens weer slechts een verschuiving van poppetjes en belastingcentjes. Niets meer, niets minder. Dus het personeel van al die Waterschappen hoeft zich nergens zorgen over te maken. Het zijn immers ambtenaren. Die gaan, als het doorgaat, gewoon bij de Provincie op de nieuwe afdeling Waterschap werken. En omdat menig provinciehuis te klein is, krijgt die afdeling een eigen pand. Welk pand? Dat laat zich raden.

Angstgegner Duitsland

Het Nederlands elftal bereidt zich voor op de oefenwedstrijd tegen die Mannschaft van meneer Löw. Dat 'oefen' mag je gerust vergeten, want er zal nadrukkelijk anders gespeeld worden dan tegen de Zwitsers (0-0). Na angstgegner Duitsland staat Spanje (wk!) op een goede 2e plek op de lijst met 'beladen' wedstrijden, gevolgd door Portugal en België. Vraag me niet waarom er nog steeds zo'n aparte houding is ten opzichte van de Duitsers. Sommigen beweren dat na 40-45 het verlies van de wk in München de bijna gedoofde nare gevoelens ten opzichte van Duitsers weer heeft doen aanwakker. Zelfs de Hollandse overwinningen erna konden dat niet meer doven. Er blijft toch iets 'unheimisch' rond Duitsers in Holland hangen. Een voorbeeld : Onlangs zag ik een reportage uit Amsterdam, waar politie te paard optrad tegen een stel raddraaiers. Onder hen een Duitser. Die wilde geen gevolg geven aan het bevel zich uit de voeten te maken. Dus werd de Duitser gearresteerd. Toen hij door de agenten werd vastgepakt en geboeid, begon hij (uit voorzorg?) in het Engels te schreeuwen : "Help, I am a German in danger!" Hij riep dat diverse keren, zonder succes. Kijk, zoiets mag je wel schreeuwen in Amsterdam (daar mag alles), maar het is in dit geval compleet zinloos. Dat komt door de woorden 'I am a German'. Dom, dom, dom. Die Duitser had in Amsterdam moeten roepen : I'm gay, help! Potenrammers, help!" of  "I'm a Jew, help!" of desnoods "I'm mister Chung, please help!!"  Dat kon ie zelfs auf Deutsch roepen. Dan had het publiek niet gewoon glimlachend doorgelopen, maar met kwaaie koppen te hulp geschoten en erop los geslagen. Als Duitsers aan het strand uit hun kuil kruipen richting het zeewater, begint de reddingsbrigade al diep te zuchten : "Zullen we uitrukken of vanaf het strand terugschreeuwen 'Maul halten!?"  Want veel Duitse badgasten hebben net als Hollanders in het buitenland een grote mond. Nee, die Duitsers zitten ons op de een of andere manier dwars. Nog steeds. Een schrale troost voor onze oosterburen : Ze zijn niet de enigen. Polen, Turken, Marokkanen, Roemenen, Belgen, Grieken, Italianen, Spanjaarden, werkgevers, Surinamers, Antillianen, collega's, politici, de Belastingdienst, verzekeringsadviseurs, graaiers, weiger-ambtenaren, buren, (schoon)familie, Limburgers, Friesen en zelfs Brabanders zitten Hollanders dwars. En nu ook nog de Euro, de moeder van Mauro en de zwarte Pieten van Sinterklaas. Maar die laatsten vallen onder de seizoenshaat. Ons tolerante Holland moet wel van de Duitsers winnen. Als begin van betere tijden. Misschien.

De Langstaartklauwier

Eerlijk is eerlijk, van beesten en dan van vogels in het bijzonder weet ik bar weinig. Daar heb ik mijn zwager Jan van B te A voor. Zo zie ik gewoon een eend zwemmen, terwijl Jan mij dan enthousiast corrigeert : "Willem, dat is een wintertaling!" Onlangs is een bijzondere vogel gespot in nota bene Noord Holland, waar de woonplaats A van Jan van B zich bevindt. Vertelt zo'n rare vogelaar dat er in het koppie van dat beestje waarschijnlijk iets verkeerd gegaan is en dat ie daarom hier beland is. Zouden die vogels ook zo de emigratie van mensen verklaren? Het gespotte beestje heet Langstaartklauwier. Ik dacht : "Het zal wel." Totdat ik een foto van dat vogeltje zag. Toen dacht ik direct : "Hé, die rare mus heb ik al eens eerder gezien. Afgelopen zomer, ergens in de Achterhoek!" Ik zag op zeker moment een mus (dacht ik), met een overdreven lange staart. Ik keek wel, maar nam er geen foto van. Die mus leek verdacht veel op die vogel in Noord Holland. Maar ik heb begrepen dat er meer soorten zijn van die klauwier. Thuis had ik vaker vreemde vogels gezien. Nee, geen vriendjes van Mike of zo. Maar rare huismussen. In de tuin. Zoals een albino mus en een effen licht bruin gekleurd exemplaar. Ze zaten gewoon samen met een paar andere huismussen mijn boterham op te peuzelen. Er was er ook eens een met een langere staart dan de rest. Maar die Achterhoeker had wel een erg lange staart. Voor mij gewoon een rare mus dus.Vanmorgen was er weer een rare vogel in de tuin. Dit keer maar weer de camera gepakt.

Lekker lang weekend

Zorro haalt een warme rug

Eigenlijk heb ik bijna elk weekend een lekker lang weekend. Waarom? Omdat ik altijd vroeg uit mijn bedje stap. Van zo'n zaterdag- en zondagochtend zijn de eerste uren dan helemaal voor mij alleen. Ik lees even het nieuws, nou ja even, ik blader door alle teletekstpagina's van niet alleen Nederlandse, maar ook buitenlandse zenders. Ik beperk me overigens tot de omliggende landen : België en Duitsland.  Jammer dat de BBC geen teletekst heeft. Hetzelfde doe ik als ik achter de pc plaatsneem. Altijd eerst het nieuws bekijken. Daar heb ik van elke provincie de belangrijkste krant in mijn favorieten staan, naast de Volkskrant en het NRC. Vanmorgen heb ik de kachel aangestoken. Het was wat fris in de huiskamer en zo'n vuur geeft ook wat gezelligheid. Zaterdagochtend ga ik (als het voetbal van Mike dat toestaat) vaak ook even naar buiten of naar de stad. Op de fiets. Lekker in de stilte een frisse neus halen. Dat was ik gewend na ruim 30 jaar honden. Zondagochtend staat Mike ook vroeg op, want hij begint al om 9.00 uur met zijn werk in het restaurant. Vanavond komt ie pas tegen een uur of 8 weer thuis. Na het nieuws is het tijd voor muziek. Dan kan een playlist van Youtube zijn, die ik via de tv afspeel, of een cd. Vanmorgen heb ik Otis Redding uit de kast getrokken om voor mij zijn grootste hits te zingen. Op zondag maak ik ook steevast een ontbijtje voor mijn lieve Sonnepon, die dan nog in bed ligt. Die krijgt ze rond een uur of negen op de slaapkamer bezorgd. Een croissantje, kopje thee en een zacht gekookt eitje. Daarna is het opruimen geblazen. De afwas doen en de huiskamer wat op orde brengen. Tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben, komt Sonja naar beneden en gaan we aan de koffie. Voor haar is het weekend dan pas begonnen.

Nino en Mazarine jarig

Vandaag vieren twee familieleden hun verjaardag. Nino wordt 8 jaar en Mazarine al 11. Iedereen hartelijk gefeliciteerd en een mooie dag toegewenst vanuit een zonnig, maar behoorlijk fris Lelystad.

Hé, een weblog

Een tweetal dagen geleden kreeg ik opeens een berichtje van dat oude Weblog. En wat denk je? Ik heb een zo goed als leeg blog (willemensonja met alleen commentaar) en een 'vernield' blog (bijdemarine, met alleen gecomprimeerde teksten zonder foto's) teruggekregen. Een paar dagen eerder had ik een soort vragenlijst ingevuld, die Weblog naar mij toegestuurd had. Daar heb ik me even beklaagd over hun amateuristisch geklungel en gevraagd de blogs definitief te verwijderen of mij toegang te verlenen to het beheer van de blogs. Dat laatste is nu, vijf maanden later, eindelijk gebeurd. Toen ik het beheer van de blogs opende, zag ik de ravage die men heeft aangericht nadat ze waren overgeheveld naar WordPress. Ik heb in beide maar weer een verhuisbericht geplaatst, want ik heb gemerkt dat er nog veel op de oude blognamen wordt gezocht. Eind van dit jaar verwijder ik de oude weblogs definitief.  Het bezoekersaantal op dit blog is stijgende. Steeds meer lezers vinden ons terug. In de oude situatie was het aantal unieke bezoekers gemiddeld 350 per dag. Nu nog niet de helft. En eerlijk gezegd vind ik het niet zo belangrijk hoor. Wat ik ook zie is dat er ook bezoekers zijn uit landen die ik voorheen niet gehad heb. De meeste bezoekers komen uiteraard uit Nederland. Dan de USA, Rusland(??), Duitsland, België, Engeland, Indonesië, Australië, Canada, Roemenië en... Letland en de Oekraïne. Wat die laatste twee landen betreft, misschien zijn Nederlanders daar met vakantie. Of op vrouwenjacht.

Unicum A3 en DVS 33 A4 uit de competitie

SV Lelystad - Unicum 1-0

DVS 33 - SV Lelystad 2-4

Vorig weekend kwamen de eerste geruchten al op gang. Er zou vorige week zaterdag tijdens de wedstrijd tussen Unicum A3 en DVS '33 A4 een flinke vechtpartij ontstaan zijn. Aanleiding was een klap die een DVS speler aan een grensrechter zou hebben uitgedeeld. De stand was op dat moment 4-3 in het voordeel van Unicum Lelystad. De wedstrijd werd gestaakt. De KNVB nam geen halve maatregelen en haalde beide teams uit de competitie. Tot op heden is nergens iets van het gebeuren op het internet terug te vinden. Maar de informatie die ik kreeg, kwam uit een welingelichte en zeer betrouwbare bron. Op zich vind ik een goede zaak dat beide teams zo gestraft zijn. De nummer 7 van DVS 33 (Ermelo) die de klap uitdeelde, liet zich tijdens de wedstrijd tegen de A3 van SV Lelystad ook al een paar keer gaan. Terwijl er feitelijk niets aan de hand was. Hij had een paar duels verloren en baalde daarvan. Jammer, maar nogmaals : ik ben blij met de maatregel. Alle wedstrijden die beide elftallen gespeeld hebben, worden waarschijnlijk uit de uitslagen geschrapt. Winst voor het voetbal, verlies voor de A3 van SV Lelystad. Die is door de maatregel wellicht  6 punten armer.

SV Lelystad tegen SVL

Paal in de weg

Een wat vreemde aankondiging : SVL tegen SVL. Maar vanmiddag rond half drie was het toch zo op het sportveld aan de Langezand. De heren 1 van SV Lelystad 67 moesten het opnemen tegen SV Langbroek, dat vlak bij Doorn ligt. Ik heb alleen de eerste helft bekeken, waarin ik Lelystad zo'n vier á vijf kansen zag krijgen, maar helaas niet benutten. Het was net naast of over en anders stond de keeper van Langbroek in de weg. De paal stond overigens  ook een keer in de weg. Qua spel vond ik de opbouw erg traag. Veel ballen over de breedte en terug. Langbroek kreeg dus alle tijd om de verdediging op te zetten. Het leek alsof het nationale hobbelpaardvoetbal virus ook in Lelystad terechtgekomen is. Misschien kijken de spelers teveel naar de slechte voorbeelden op tv. Nee, ik kreeg het niet bepaald warm van het Lelystadse spel. In tegendeel. De tweede helft heb ik dus niet gezien. Was achteraf gezien ook niet nodig. Het bleef bij 0-0.

Puk in training

Het was prachtig weer. De zon scheen en de wind was matig. Nadat ik de Sint in de Bataviahaven had verwelkomd, fietste ik verder richting Dronten. Sonja was namelijk ook onderweg. Naar Robert en Carina, die aan de Runderweg met Puk de hondenschool bezoeken. In de buurt van de Oostranddreef kwam ik Sonja tegen. Samen legden we de laatste kilometer af. De les was al begonnen. We zijn daar voor het laatst geweest, toen Zorro nog les kreeg. Er waren weliswaar diverse groepen bezig, maar Puk en zijn baasjes waren snel te vinden. Puk doet het erg goed. Al is ie net als de overige leerlingen snel afgeleid. Het zijn stuk voor stuk jonge honden en dan weet je het wel. Er liep ook een grote bouvier, Max, bij. Een prachtige hond die mij aan Zorro deed denken. Puk heeft niets met Max, ondanks dat Max zich keurig en rustig gedroeg. Als Max te dicht in de buurt kwam, viel Puk uit. Toch zou ik die twee best los durven laten. Gewoon even snuffelen en dan is het goed. Maar zolang Puk aan de riem zit, blijft ie alert. Wat voor Puk een extra uitdaging is, is de aanwezigheid van een kater. Vraag me niet wat een kater op die hondenschool moet. Ik kan me voorstellen dat het om die reden soms niet goed gaat met Puk op school. Dan heeft Puk gewoon last van een kater. Maar vandaag deed Puk het weer als vanouds : goed geluisterd en met plezier de oefenstof gedaan.

Sinterklaas in Lelystad

Was het gisteren nog Sint Maarten, vanmorgen rond 11 uur arriveerde Sint(er)Klaas in de Bataviahaven. Langs de kade was een drukte vanjewelste. Dus daar was voor mij geen doorkomen aan. Sint en zijn Pietermannen reden na de nodige verplichtingen (handen schudden, pepernoten strooien, kunstjes en muziek maken) met de bus(!) naar het centrum van de stad. Voor hen die het nog niet weten : Amerigo, het paard van Sinterklaas, is met pensioen. Gingen maar meer schimmels met pensioen, dan konden we de houdbaarheidsdatum eindelijk afschaffen. Maar dit terzijde. Later, toen Sonja en ik terugkeerden van onze fietstocht naar de hondentraining van Puk (of beter van Carina), zagen we de bus met de Sint in het centrum aankomen. Voor de bibliotheek had een groot aantal kinderen zich verzameld. Wat zal Sinterklaas van al die kerstversiering in het centrum vinden? Die is daar al vorige maand opgehangen. En dat terwijl de Kerstman nog nooit hier geweest is.

Kaarsrechte wegen in Flevoland

Heel verleidelijk, zo'n stille kaarsrechte weg....

Of ik nu op de motor zit of in de auto, die kaarsrechte polderwegen beïnvloeden ongemerkt mijn snelheid. En altijd omhoog en nooit naar omlaag. Langs die wegen staan soms auto's te flitsen of politieagenten met een lasergun. Gevolg is dat ik niet meer ver voor me uitkijk, maar tot staren op mijn snelheidsmeter ben veroordeeld en het gevoel heb op zo'n kaarsrechte weg voort te sukkelen. Ik heb in dergelijke situaties nooit gemerkt, dat ik 20 km of meer harder reed. Het ging altijd om zo'n 10 km per uur harder dan toegestaan. Mocht ik op dergelijke stukken nog harder gereden hebben, dan deed ik dat bewust. Zo kijk ik ook naar de automobilisten, die op de (vaak tweebaans-)wegen hier in Lelystad geen 50 maar 80 of harder rijden. Dat doen ze bewust. Zeker als ze daarvoor overige verkeer moeten inhalen en waarschuwingsborden negeren. Anderzijds is de limiet van 50 een onding, vergelijkbaar met 80 op een snelweg. De wegen zijn dusdanig ontworpen, dat ze uitnodigen tot een hogere snelheid en aldus een zwaar beroep doen op je oplettendheid en discipline. Helemaal als ze er zo stil en verlaten bijliggen.
Zo'n triest ongeluk als op de Polderdreef is wat mij betreft primair de schuld van de automobilist en niet van de kaarsrechte weg. Nota bene op of vlakbij een zebrapad iemand dood rijden met ruim 80km/uur (mijn inschatting gezien de aantekeningen van de deskundigen op het wegdek ter plekke). Maar om in de toekomst meer slachtoffers te voorkomen, mag men wel een paar maatregelen nemen. De situatie is net als op veel andere wegen in en rond Lelystad : de max. snelheid van 50 komt niet overeen met de situatie. En dat schijnt voor velen een reden te zijn om veel te hard te rijden. Ik ken automobilisten die flink gas geven op die rechte stukken. Maar voertuigbeheersing ontbeert hen. Zelfs fatsoenlijk fileparkeren kunnen ze niet eens.

Olieschip 'Piet'

Van polderpionier Luijt ontving ik weer een stukje nostalgie over het Werkeiland :

Mijn broer Cor had -zoals ik al eerder schreef- in die tijd een vakantiebaantje als beheerder van het parlevinkershuisje in de werkhaven. Hij was tevens schipper op de "Piet", het oliebootje dat het Werkeiland en de schepen die er kwamen van brandstof (diesel en flessen gas) voor zag. Bijgaand een zeldzame foto van de "Piet" met het bord van de bekende firma met de schelp, met op de achtergrond de leidam.

Andy Tielman R.I.P.

Afgelopen nacht ontving ik een email van Erik Tielman. Hij schreef mij dat Andy was overleden. Wie Andy Tielman zegt, denkt onvermijdelijk aan de The Tielman Brothers. Deze Indo Rock band maakte met name in de jaren 50 en 60 furore in Europa. The Beatles waren onder de indruk van de band en zijn heftige podium act. Ik heb ze nog in zwartwit op de tv tekeer zien gaan. Wow!! Wat een rock band! Toch was de band minder geliefd in eigen land dan elders in Europa en dan vooral in Duitsland. Na de British Invasion in de jaren 60 met vooral The Beatles en The Rolling Stones, koos Andy steeds meer voor een solo carrière. Hij toerde door Azië en Australië en lanceerde veel albums. Sinds een paar jaar leed Andy aan maagkanker. Andy Tielman (75)overleed afgelopen donderdag aan deze ziekte. Andy, bedankt voor al die mooie muziek. Niet alleen voor de rockin' , maar ook om mee weg te dromen :