De keren dat ik aangesproken werd over mijn werk of gedrag, dacht ik : "Oei, ik moet dus nog beter mijn best doen." Ik heb me nooit beledigd of gekwetst gevoeld. En helemaal niet gediscrimineerd. Daarentegen heb ik wel collega's emotioneel zien worden. Van boos zijn tot zelfs huilen toe. Dat laatsten waren medewerksters. Zij allen beseften niet, dat het niet om de persoon, maar om het handelen ging.
Ik vond het huilen een vorm van afleiding, een poging om medelijden op te wekken. Daarom dacht ik vaak dat ze toch niet zouden veranderen. En dat was ook zo.
Na de opknapbeurt van een oude fiets, kreeg ik van de eigenaresse te horen, dat ie nu zwaarder trapt dan voorheen. Het verbaasde me, omdat ik zelf een proefrit gemaakt had en het soepel ronddraaien van beide wielen extra gecontroleerd had. De ketting stond niet te strak en de remmen waren los. Ik ben toen naar haar huis gegaan en heb de fiets nogmaals gecontroleerd, zonder echt iets te vinden. Het enige wat ik toen had moeten doen, was de vrouw zelf een proefritje ta laten maken. Zij ken tde fiets door en door.
Vandaag gaat dat alsnog plaatsvinden. Ik ga de fiets nogmaals nakijken. Ik vermoed, dat de Sturmey Archer versnelling in z'n 2 blijft hangen. De vrouw schakelt nooit. De fiets stond in de 1ste versnelling. Het lastige van het afstellen van dit type versnelling (het achterwiel is er uit geweest vanwege een nieuwe set banden) is dat het gaatje bij de as om de stand van de pen te controleren dicht zit. Ik kreeg het niet open / schoon.
Ik ben het volgende van plan. Ik zet de versnelling in z'n 1 en controleer dan bij de as in hoeverre het kettinkje nog verder uit de as getrokken kan worden. Als dat het geval zou zijn, dan staat de versnelling in z'n 2. Daarna zet ik de kabel vast en laat ik de vrouw een proefritje maken. Ze woont aan een groot plein, waar veel ruimte is.
Kortom, ik beschouw een klacht als een leermoment, een uitdaging en word niet boos of zo. Niemand is volmaakt. Komt bij dat ik graag eer van mijn werk wil hebben.