Rond lunchtijd kijk ik af en toe naar een aflevering van Judge Judy. Ik vind het interessant om het Amerikaans rechtssysteem te horen.
Afgezien daarvan roept bijna elke aflevering bij mij herinneringen op. Herinneringen over de onderzoeken die ik gedurende mijn loopbaan deed en daarbij mensen moest interviewen. Ook toen gebeurde het net zoals bij Judy, dat mensen niet eens een eenvoudige vraag kunnen of willen beantwoorden. Zelfs als Judy enkel een Ja of Nee wil horen. Het worden in plaats daarvan wollige verhalen, die per saldo geen antwoord geven op de gestelde vraag.
Er zijn eisers en gedagvaarden die nota bene om erg belangrijke kwesties zich niet eens cruciale data kunnen herinneren / reproduceren, hun zaakjes niet goed voorbereid hebben (bewijsmateriaal) of echt helemaal van het padje af zijn. Onder de laatst genoemden zijn er die vinden dat je geen huur hoeft te betalen als je ziek of ontslagen bent. Of gewoon omdat je geen geld voor de huur over hebt na het shoppen. Of dat men een lening niet terug hoeft te betalen, omdat je zo aardig bent. Het gaat trouwens meestal over geld.
Wat ik erg vind, is wanneer een ouder een kind aanklaagt of andersom. Over het algemeen betreft het slecht ouderschap met verwende 'volwassen' kinderen. Een volwassen kind leent geld, maar betaalt het niet terug. De reden is dat de ouders soms het kind niet goed hadden behandeld. Of het grote kind zit werkloos thuis en meent recht te hebben op geld van de ouders. Dan mag een rechter als ouder optreden. Sommige kwesties maken een gezin zelfs kapot. Triest.