Ooit had ik een vrij goed geheugen. Sommigen noemden het een fotografisch geheugen. Ik heb er flink gebruik van gemaakt. Vooral tijdens de periode dat ik projecten leidde. Toen bevond ik me vaak tussen lastige mensen, vuren. Tijdens discussies over activiteiten verwees ik hen naar een document of verslag zus en zo, van die en die datum in die en die map. Tja, zo ver ging dat bij mij. Meestal was de discussie daarna over. Ik hoefde later enkel te zeggen : "Ik weet waar het vastgelegd is". 😁
Na 2001 kreeg mijn geheugen een flinke klap vanwege traumatische gebeurtenissen. Zo erg zelfs, dat ik veel vergat en last had van black-outs. In het laatste geval wist ik niet waar ik was (nota bene in mijn eigen omgeving) en waarom ik daar was. Mijn kortetermijngeheugen was bijna weg en ik zat vol stress! Het heeft zo'n 12 jaar geduurd eer ik me weer beter voelde en me meer recente gebeurtenissen kon herinneren. Ik moest voorheen vaak terugvallen op foto's en mijn dagboek. Tussen 2001 en 2013 is dus een flink gat in mijn geheugen. In die periode heb ik weliswaar flink geoefend met mijn geheugen, maar het vlotte niet echt. Waarschijnlijk, omdat in die periode nog een paar traumatische gebeurtenissen mij overkwam. Tot op de dag van vandaag oefen ik mijn geheugen.
Toch ben ik tevreden met mijn huidige situatie. Ik herinner me nog wel goed de periode van voor 2001 tot ver in mijn jeugd. Daar ben ik blij om. Niet alles is dus uitgewist. Ik merk ook dat het best wel goed gaat met mijn geheugen. Misschien komt het ook door naast het oefenen dagelijks een of meer Zweedse puzzels op te lossen. Aan de andere kant werkt de leeftijd wat tegen. Het zij zo.